آیین نوروز و لحظه تحویل سال نو، فرصتی است برای دوباره برخاستن و دوباره ساختن، اما نه به پشتگرمی توهم و ساده اندیشی و نادیده انگاشتن واقعیات تلخ، بلکه برخاستن و ساختنی چون ققنوس از دل خاکستر.اما برخاستن برای ساختن چه چیز؟ آدمی به امید زنده است و آنجا که تکیه گاهی برای امید نمانده باشد، چاره‌ای نیست جز آن که با هر آن چه از ما ساخته است، تکیه گاهی برای امید بسازیم و چه شروعی برای ساختن این تکیه گاه نیکوتر از نوروز؟خوبی در حق دیگران، دیگرانی که در رنج هستند، گفتن از حق آنجا که دروغ حکم می راند، تمرد از بردگی جهل و خرافاتی که مولد فقر و فلاکت است و احترام عمیق نسبت به کودک انسان، می تواند ما را به معماران امید تبدیل کند و این عمر کوتاه زمینیِ ما را در تاریکی ویرانه های زمین، به درخشش درآورد و چراغ راه ناامیدان قرار دهد.سال نو بر آنان که حرمت انسان را پاس ‌می‌دارند مبارک باد.جمعیت امام علی🆔@imamalisociety