گرانی، طبیعی استگرانی، طبیعی نیست -۱نوبت باز آرایی "ستاد اقتصادی جنگ" است.آیا گرانی های موجود و فشار بر معیشت مردم، طبیعی است؟ یا طبیعی نیست؟با این چالش، چگونه باید مواجه شد؟ با رویکرد تک بعدی و از سر ناچاری؟ یا چند بعدی، امیدوارانه و توام با همت و تدبیر؟آیا چاره فقط در توافق با آمریکای توافق نشناس است، یا راه حل، در جاهای دیگری است؟آقای پزشکیان، ده روز قبل در دیدار فعالان سیاسی و حزبی گفت:"گرانی، طبیعی است؛ قبلا کالاها را با کشتی می آوردیم، حالا کلی مسیر عبور می‌کند و می‌آید؛ قیمت تمام شده رفته بالا. درآمدمان هم کم شده، نفت می فروختیم، حالا نمی توانیم بفروشیم الان نمی توانیم.زدند یک سری از کارخانه‌ها را خراب کردند، مالیات هم به آن شکل نمی توانیم بگیریم؛ باید پول هم بدهیم به آنها تا چرخشان بچرخد. یعنی معضل ما چندین برابر شده و درآمد ما هم کاهش پیدا کرده است.اینکه می گویند داریم، بله داریم، اما چگونه باید به فعلیت برسانیم".در اینکه جنگ و محاصره و تحریم، عاملی مهم و موثر در ایجاد التهابات اقتصادی است، تردیدی نیست. اما به گواهی انبوه تجارب، چاره دفع و رفع این تهدید، مذاکره با دشمن نیستما مسیر دیپلماسی و مذاکره برای کاهش تنش را نه فقط امروز و نه در طول دو سال اخیر، بلکه ظرف دو دهه گذشته تجربه کردیم.بارها خوش بینی به خرج دادیم و کوتاه آمدیم و توافق کردیم، اما دشمن هر بار زیر تعهدات خود زد و گستاخ تر شد. چرا که خیال می کرد فشارها در حال اثر گذاشتن است و بنابراین نباید دست بکشد.در واقع، نیروی تخلیه شده و مستهلک فشارها، با هر نوبت کوتاه آمدن ما و اِدراکی که به حریف می دادیم، دوباره شارژ شد. در مقابل، هر جا محکم ایستادیم و شیدایی نشان ندادیم و ضربت متقابل زدیم، دشمن عقب نشست.در اوج جنگ اخیر، وقتی تنگه هرمز را بستیم و ضربات دردناک اقتصادی وارد کردیم، وزیر خزانه داری آمریکا اعلام کرد بخشی از تحریم های نفتی ایران را (به خاطر التهاب بازار نفت) تعلیق می کند.اما وقتی آتش بس را پذیرفتیم و خبر بازگشایی تنگه از سوی وزیر خارجه کشورمان اعلام شد، ترامپ بلافاصله از محاصره دریایی ایران خبر داد!پس از تفاهم نامه نیز، وقتی خاطر دشمن از توقف یا کاهش عملیات سنگین ایران جمع شد، محاصره دریایی را احیا کرد و سپس مدعی عملیات موسوم به "طرد اقتصادی" برای ایجاد تورم انتظاری شد.بنابراین، پدافند درست در مقابل عملیات دشمن، آفند اقتصادی- نظامی متقابل است، ونه پایین کشیدن یکطرفه فتیله تهدید و تنش.ثانیا همه راه حل التهابات اقتصادی در توافق با دشمن زبان نفهم نیست.ما اختیار دشمن را نداریم. (جز اینکه با ایراد فشار دردناک، او را سر عقل آوریم و عقب برانیم). اما راه حل هایی که در اختیار ماست، پویایی دیپلماتیک از یکسو، و اتخاذ تدابیر داخلی لازم، منطبق با چالش ها و مضیقه های موجود است.اگر گرانی ناشی از جنگ را طبیعی بدانیم، آنچه طبیعی نیست، کم تحرکی و بی عملی و بد عملی در برخی حوزه های مدیریتی کلان و خرد است.اینکه برخی اطرافیان نااهل، به نام آقای پزشکیان توییت بزنند "تفاهم نامه [باطل شده از سوی آمریکا] نقطه ثقل روابط خارجی جمهوری اسلامی ایران است"، به معنای بستن دست خود و قفل کردن خودکار توانمندی هاست.این رویکرد با ادبیات مختلف، ابزار دست دشمن برای مهار بازارهای سرکش جهانی و سپس جرئت تهدید علیه ایران می شود. ابراز بی اعتنایی آمریکا را باید با بی اعتنایی متقابل پاسخ داد.بخشی از عملیات شکستن محاصره و تحریم (در کنار عملیات میدانی لازم) مستلزم این است که هم ظرفیت های تجاری بالقوه با همسایگان به فعلیت برسد.ضمنا با دیپلماسی پر تحرک، دوست و دشمن توجیه شوند که وضعیت انسداد موجود، نتیجه زورگویی آمریکاست. و کشورها می توانند در صورت بی اعتنایی به تهدید های آمریکا، از معافیت ها و مزایایی بهره مند شوند.💢ادامه دارد@IMANImohamad51