👈🏽مرتضی ایمانی راد در سالهای اخیر بیشتر در مورد نظریه های اشخاص مختلف, سیاستمداران, کارشناسان و اس

👈🏽مرتضی ایمانی راد در سالهای اخیر بیشتر در مورد نظریه های اشخاص مختلف, سیاستمداران, کارشناسان و اساتید رشته های علوم اجتماعی می شنویم و می خوانیم. این نظریات آنقدر زیاد و جدا از هم هستند که خواننده سرگیجه می گیرد. مهمتر اینکه وقتی این نظریات متکی بر آمار, شاخص ها و تحقیقات نباشد, آلوده به مشکلات زیستی نظریه پرداز می شود. مثلا اگر یک نظریه پرداز از خانواده ای ثروتمند باشد یا فقیر جهان را متفاوت می بینند و یا یک نفر با خودمحوریت بالا و دیگری با فروتنی نمی توانند بحث یکسانی را جلو ببرند. به طور خلاصه این نظریات به شدت برخواسته از زندگی زیسته هر فرد است و بنابراین بدرد مردم نمی خورد. روزنامه ها را نگاه کنید ببینید راجع به همه چیز نظریه وجود دارد و همه این نظریات با فاصله از هم متفاوت هستند. اگر بگویم که جامعه گرفتار بحران نظریه پردازی است, مبالغه نکرده ام. این نظریه پردازی ها به جای اینکه راه حل بدهند فضا را بیشتر آلوده می کنند. تا نظریات اقتصادی و اجتماعی از فرد نظریه پرداز جدا نشود, آن نظریه کمکی به کسی نمیکند. جدا شدن نظریه از شخص هم کار ساده ای نیست و تمرینها و تجربه خاص خودش را می خواهد. یکی از راههای معمول نظریه پردازی درست متکی بودن به آمارهای بهنگام و سالم , نماگرها و شاخص های متعدد و تحلیل های علمی انجام شده در مراکز تحقیققاتی بی طرف است که تقریبا می توان گفت که هیچ کدام از اینها را در کشور نداریم. این همه نظریه جامعه را خسته کرده است. باور کنید هر چه یک نفر کمتر نظریه بدهد می توان نتیجه گرفت که به احتمال زیاد فضایل خوبی دارد. به قول انشتین اگر کسی نظر ندهد، آدم خوبی است. پ.ن. طبیعی است که تعداد کمی صاحب نظر اصیل ( با ویژگی های بالا) در رشته های مختلف علوم اجتماعی در کشور داریم که موضوع یادداشت من نیستند.