✍️ مرتضی ایمانی راد در نگاه علمی–انسان‌شناختی، هستی انسان بر یکتایی استوار است؛ یعنی هر فرد ترکیبی غ

✍️ مرتضی ایمانی راد در نگاه علمی–انسان‌شناختی، هستی انسان بر یکتایی استوار است؛ یعنی هر فرد ترکیبی غیرقابل‌تکرار از تجربه‌ها، زیست‌بدن، تاریخ شخصی، توانمندی‌ها و افق‌های معنایی دارد. وقتی انسان این یکتایی را نه فقط در سطح شناختی، بلکه در سبک زندگی روزمره خود می‌پذیرد و زندگی می‌کند، پیامد طبیعی آن کاهش تنش‌های درونی و رسیدن به آرامش روانی است.دلیل این آرامش روشن است:وقتی می‌پذیریم که هر انسان متفاوت است، مقایسه مداوم معنا و ضرورت خود را از دست می‌دهد. قضاوت‌هایی مانند «من عقب‌ترم»، «دیگران جلوترند»، «باید شبیه فلان فرد باشم» یا «زندگی درست یک شکل مشخص دارد» کم‌رنگ می‌شوند. ذهن به‌جای درگیری با الگوهای بیرونی، بر فهم موقعیت خاص خود متمرکز می‌شود.برای مثال،فرض کنید دو نفر در چهل‌سالگی قرار دارند. یکی مسیر دانشگاهی و شغلی مشخصی را طی کرده و دیگری چند بار مسیر زندگی‌اش را عوض کرده است. اگر زندگی را بر اساس معیارهای یکسان قضاوت کنیم، یکی «موفق» و دیگری «ناموفق» تلقی می‌شود. اما در منطق یکتایی، این مقایسه اساساً بی‌معناست؛ زیرا هر کدام در شرایط، توان‌ها، خواسته‌ها و محدودیت‌های متفاوتی زیسته‌اند. همین تغییر نگاه، فشار روانی و احساس ناکامی را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد.البته زندگی مبتنی بر یکتایی بدون ترس نیست.وقتی فرد یکتایی خود را زندگی می‌کند، دیگر نمی‌تواند پشت نسخه‌های آماده، هنجارهای جمعی یا «راه درستِ همگانی» پنهان شود. مسئولیت انتخاب‌ها مستقیماً بر عهده خود او قرار می‌گیرد و این مسئولیت، اضطراب‌آور است. اما در مقابل، بسیاری از مشکلات رایج انسان مدرن—مانند اضطراب مقایسه، نیاز افراطی به تأیید دیگران، احساس بی‌ارزشی و خستگی وجودی—به‌تدریج کاهش می‌یابد.به بیان ساده‌تر،زندگی در یکتایی ممکن است ناامن‌تر به نظر برسد، اما اصیل‌تر، کم‌تنش‌تر و واقع‌بینانه‌تر است. انسان به‌جای جنگیدن با آنچه نیست، با آنچه هست وارد گفت‌وگو می‌شود؛ و همین تغییر بنیادین، زمینه‌ساز آرامشی عمیق‌تر و پایدارتر می‌گردد