زندگی می‌گوید:اما باید زیست؛باید زیست؛باید زیست!…_مهدی اخوان ثالثگاهی شروع می‌کنیم، چون فرصتی پیش آم

زندگی می‌گوید:اما باید زیست؛باید زیست؛باید زیست!…_مهدی اخوان ثالثگاهی شروع می‌کنیم، چون فرصتی پیش آمده.گاهی شروع می‌کنیم، چون سرمان خلوت شده.گاهی شروع می‌کنیم، چون ایمان داریم.گاهی شروع می‌کنیم، چون کنجکاوی درونمان دیگر آرام نمی‌گیرد.گاهی شروع می‌کنیم، چون می‌بینیم که ناشدنی هم در نقطه‌ای شدنی می‌شود.گاهی شروع می‌کنیم، چون وضعیت موجود دیگر قابل تحمل نیست. و گاهی شروع می‌کنیم، چون اگر شروع نکنیم شاید تا ابد خاموش بمانیم.این شروع دوباره ما از دسته آخر است. انجمن علمی از امروز برای بار چندم دست روی زانو‌ی خود می‌گذارد و بلند می‌شود. به افق، که حقیقت امر چیزی در آن معلوم نیست می‌نگرد و باز به راهش ادامه می‌دهد.اصلا چرا انجمن باید ادامه دهد؟چرا در این روز‌های بلاتکلیف می‌خواهیم ادامه دهیم؟شاید چون دانشگاه، فقط همین پاس کردن واحد‌ها نیست. نکته مهمی است، اما همه چیز نیست. انجمن آن مکانی است که قبل از فارغ التحصیلی، ما در آن یاد می‌گیریم، خود را به چالش می‌کشیم و از آن دایره امن بیرون می‌آییم. دانشگاه و درس‌ مسیری دارد که ما هم مسافر همین سفر هستیم. نقطه پایان مقصد همه ماست، اما لذت از مسیر را از یاد نمی‌بریم.اما ادامه دادن ما چیست؟ادامه دادن ما سر گرفتن فعالیت‌هایی است که اگر هر چه بلاست در چند ماه اخیر سرمان نمی‌آمد، هیچ‌وقت متوقف نمی‌شدند.نم‌نمک «چای‌شنبه‌» و «دریچه» و محتوا‌های دیگر را بیدار می‌کنیم و در کنارش اگر اینترنتی بود وبینار خواهیم داشت. و چه بسا اگر اوضاع بهتر شد چشم به برگزاری سمینار داریم.در ادامه قرار نیست همان باشیم که بودیم. به فکر پیشرفتیم. ایده‌ای بکر، محتوایی تازه‌تر، فعالیتی بروز‌تر. جلوی رویمان است. مثل میکل‌‌ آنژ که مجسمه‌ را در دل سنگ می‌دید.امیدواریم این آخرین پیام شروع دوباره‌‌ای باشد که در اینجا قرار می‌دهیم.باشد که امید ما تا سال‌های‌ سال روشن بماند.