✅ فرهنگ ملل 📌 بخش دوم: جغرافیای ذائقه؛ رازهای پشت پرده طعم‌های شیرین، ترش و تلخ!سلام به فرهنگ دوستا

✅ فرهنگ ملل 📌 بخش دوم: جغرافیای ذائقه؛ رازهای پشت پرده طعم‌های شیرین، ترش و تلخ!سلام به فرهنگ دوستان عزیز کانال! 🌍🍬 در بخش اول دیدیم که چطور آب‌وهوا مردم را عاشق تندی و شوری می‌کند. امروز در بخش دوم، به سراغ سه طعم جذاب دیگر می‌رویم: شیرینی، ترشی و تلخی؛ و می‌بینیم که در بیزینس رستوران‌داری بین‌المللی، این طعم‌ها چه مرزبندی‌هایی دارند.۳. امپراتوری «شیرینی»؛ از سس‌های گوشتی تا دسرهای خاورمیانه🇺🇸 آمریکا و فیلیپین؛ شکر در غذای اصلی:آمریکایی‌ها بالاترین رغبت را به طعم شیرینی در دنیا دارند، حتی در غذای اصلی! سس باربیکیو که روی گوشت و دنده می‌ریزند، مملو از شکر و شیره ذرت است. در فیلیپین نیز ذائقه مردم به شدت شیرین است؛ سس کچاپ آن‌ها از موز شیرین درست می‌شود و حتی اسپاگتی فیلیپینی طعمی کاملاً شیرین دارد که توریست‌های اروپایی را شوکه می‌کند!🕌 خاورمیانه و ترکیه؛ پادشاهان دسر:در این منطقه (از جمله ایران)، شیرینی جایش را در دسرهایی مثل باقلوا، کنافه و حلوا باز کرده است. این علاقه ریشه در تاریخ دارد؛ در گذشته، شکر ماده‌ای گران‌بها و نشانه ثروت و پادشاهی بود، به همین دلیل در ضیافت‌ها به وفور استفاده می‌شد.🇨🇳 شرق چین:برخلاف جنوب چین که تند است، مردم مناطقی مثل شانگهای عاشق اضافه کردن شکر به گوشت و مرغ هستند (مثل مرغ ترش و شیرین).🇫🇷 در مقابل؛ فرانسه و ایتالیا:رغبت بسیار کمتری به شیرینی‌های غلیظ دارند. دسرهای فرانسوی معمولاً کم‌شیرین هستند و روی طعم طبیعی خامه، کره و میوه‌ها تمرکز دارند. از نظر یک فرانسوی، باقلوای خاورمیانه «بمب شکر ناهنجار» است!۴. جادوی «ترشی»؛ طعم خنک‌کننده و هضم‌کننده🇮🇷ایران، شرق اروپا و آسیای جنوب شرقی:مردم ایران (به‌ویژه خطه شمال) عاشق طعم ترش (رب انار، آبغوره، لواشک) هستند. ترشی در فرهنگ ما اشتهاآور و متعادل‌کننده چربی غذاست. در کشورهای جنوب شرق آسیا مثل تایلند و ویتنام، طعم ترش از طریق لیمو عمانی، تمر هندی و لیموترش تازه پایه ثابت سوپ‌هاست تا در هوای شرجی، حس تازگی و خنکی به فرد بدهد.🇵🇱 لهستان و آلمان (طعم کلم ترش):اروپای شرقی و مرکزی عاشق طعم ترشیِ حاصل از تخمیر هستند. غذای ملی آلمان "Sauerkraut" (کلم ترش تخمیر شده) است که آن را کنار گوشت‌های چرب می‌خورند تا به هضم غذا کمک کند.🇺🇸 در مقابل؛ بخش‌هایی از آمریکا و بریتانیا:رغبت کمتری به ترشی‌های خالص دارند. برای آن‌ها طعم ترش باید حتماً با شیرینی ترکیب شود (طعم ملس یا Sour & Sweet)؛ به همین دلیل لواشک‌های خالص ایرانی برای یک توریست آمریکایی بیش از حد شوکه‌کننده و غیرقابل تحمل است!۵. طعم «تلخی»؛ نماد بلوغ ذائقه و اشرافیت🇮🇹 ایتالیا؛ پایتخت تلخی هوشمندانه:هیچ ملتی مثل ایتالیایی‌ها طعم تلخ را بلد نیست! آن‌ها عاشق قهوه‌های تلخ (اسپرسو)، شکلات‌های تلخ و نوشیدنی‌های گیاهیِ گس و تلخ (مثل اسپریتز و آمارو) قبل و بعد از غذا هستند. از نظر ایتالیایی‌ها، لذت بردن از تلخی نشانه «بلوغ ذائقه» است.🇬🇧 بریتانیا و ایرلند:علاقه شدید به چای سیاه غلیظ و بدون قند و نوشیدنی‌های تیره و تلخ (مثل گینس) دارند.👶 در مقابل؛ فرهنگ‌های کودک‌محور در غذا (مثل کشورهای حوزه خلیج فارس):در این مناطق رغبت به تلخی بسیار پایین است. چای یا قهوه حتماً باید با هل، زعفران، شیر یا شکر فراوان (مثل چای کرک) ترکیب شود تا تلخی آن کاملاً گرفته شود.👀 چشمان باز در سفر (نکته طلایی گردشگری):اگر کارشناس تور هستید یا خودتان سفر می‌کنید، یادتان باشد:وقتی با توریست اروپایی سفر می‌کنید، مراقب دسرها و فسنجان‌های شیرین ایرانی باشید؛ احتمالاً دوست نخواهند داشت.وقتی به آسیای شرقی می‌روید، کلمه "No Spicy" (تند نباشد) برای آن‌ها یعنی هنوز هم کمی فلفل دارد! اگر اصلاً تندی نمی‌خواهید باید بگویید "Zero Chili".اگر میزبان یک آلمانی هستید، نمکدان را دم دستش بگذارید؛ ذائقه آن‌ها به شوریِ مستقیم عادت دارد.🌐 نتیجه‌گیری نهایی:چشیدن غذاهای یک کشور با همان طعم اصیل و محلی، یعنی چشیدنِ تاریخ و اقلیم آن کشور. هر طعمی داستانی برای گفتن دارد.داریم دنیارو میگردیم شما هم بیا 👌کانال تخصصی گردشگری @info_etourism