جغرافیای ذائقه✅بخش اول : چرا بعضی ملل عاشق شوری و تندی هستند؟ 🌍🍲 تا به حال فکر کرده‌اید چرا یک هن

جغرافیای ذائقه✅بخش اول : چرا بعضی ملل عاشق شوری و تندی هستند؟ 🌍🍲 تا به حال فکر کرده‌اید چرا یک هندی می‌تواند تندترین فلفل‌ها را مثل نقل و نبات بخورد، اما یک توریست آلمانی با خوردن همان غذا کارش به بیمارستان می‌کشد؟ یا چرا غذاهای گیلان خودمان ترش است و غذاهای اصفهان رو به شیرینی می‌زند؟ذائقه مردم دنیا تصادفی شکل نگرفته است. امروز میخواهیم بررسی کنیم که چرا مردم برخی کشورها دیوانه‌وار عاشق شوری و تندی هستند و این موضوع چه ربطی به تاریخ و جغرافیا دارد!۱. پادشاهی «تندی»؛ فلفل به مثابه کولر و یخچال!🌶️ هند، تایلند، مکزیک و جنوب چین (سیچوان):شاید فکر کنید مردم این مناطق به خاطر علاقه شخصی غذاهای تند می‌خورند، اما دلیل اصلی اقلیم است. این کشورها در مناطق گرم و مرطوب (استوایی یا نیمه‌استوایی) قرار دارند. سه دلیل علمی برای تندخوری آن‌ها وجود دارد:کولر طبیعی بدن: فلفل حاوی ماده‌ای به نام کپسایسین است که دمای بدن را بالا می‌برد، باعث تعریق شدید می‌شود و در نتیجه با تبخیر عرق، بدن خنک می‌شود!ضد باکتری قدیمی: در روزگاران قدیم که یخچالی نبود، فلفل به دلیل خاصیت ضدباکتریایی شدید، مانع از فاسد شدن گوشت و مواد غذایی در هوای شرجی می‌شد.محرک اشتها در هوای شرجی: گرما و رطوبت شدید استوایی معمولاً باعث بی‌اشتهایی و افت فشار می‌شود. ادویه‌جات تند با تحریک غدد بزاقی و ترشح اندورفین (هورمون شادی)، اشتها را باز کرده و به هضم سریع‌تر غذاهای سنگین کمک می‌کنند.🥶 در مقابل؛ شمال و غرب اروپا (اسکاندیناوی و آلمان):مردم این مناطق کمترین رغبت را به تندی دارند. غذاهای سنتی آن‌ها بیشتر با نمک، فلفل سیاه ملایم یا گیاهان معطر (مثل شوید و جعفری) طعم‌دار می‌شود. در این فرهنگ‌ها، تندی زیاد به عنوان «نابودکننده طعم واقعی غذا» شناخته می‌شود و سیستم گوارشی آن‌ها اصلاً تحمل فلفل‌های استوایی را ندارد.۲. جنون «شوری» ؛ از سرمای سیبری تا پنیرهای نمک‌سود🧂 روسیه، اروپای شرقی و مغولستان:مردم این مناطق رغبت بسیار بالایی به غذاهای شور دارند. در روسیه و کشورهای همسایه، زمستان‌های طولانی و تاریک باعث می‌شده که در طول سال امکان دسترسی به سبزیجات تازه نباشد. به همین دلیل، فرهنگ «ترشی‌های شور» (Pickling) و نمک‌سود کردن گوشت و ماهی جزئی از بقای آن‌ها بوده است. آن‌ها حتی خیارشور را با عسل یا به عنوان مزه اصلی در کنار غذاهایشان می‌خورند.🧀 کشورهای مدیترانه‌ای (یونان، قبرس و بخش‌هایی از خاورمیانه):به دلیل گرمای هوا و تعریق زیاد در تابستان، بدن نمک از دست می‌دهد. ذائقه این مردم به سمت پنیرهای بسیار شور (مثل پنیر فتا در یونان یا پنیرهای محلی خاورمیانه) و زیتون‌های عمل‌آمده در آب‌نمک غلیظ رفته است.🇯🇵 ژاپن؛ شوریِ هوشمندانه (اومامی):ژاپنی‌ها عاشق طعم شوری هستند، اما نه از طریق نمکدان! آن‌ها شوری را از طریق سس سویا، خمیر میسو و جلبک‌ها به غذا اضافه می‌کنند که به آن طعم پنجم یا «اومامی» (طعم لذیذ گوشتی) می‌گویند.🥗 در مقابل؛ قبایل آمازون و برخی مناطق آفریقای مرکزی:به طور سنتی کمترین میزان مصرف نمک را دارند و طعم طبیعی و گیاهی غذا را ترجیح می‌دهند. برای توریست‌های این مناطق، غذاهای غربی بیش از حد شور و زننده است.🚨 زنگ خطر برای توریست‌ها (آیا می‌دانستید؟)اگر در یک رستوران سنتی در ژاپن یا ایتالیا، قبل از چشیدن غذا روی آن نمک بپاشید، به سرآشپز به شدت توهین کرده‌اید! این کار یعنی: «تو بلد نبوده‌ای غذا را درست طعم‌دار کنی و من به مهارتت اعتماد ندارم.»در بخش بعدی به سراغ عاشقان شیرینی، طعم مرموز ترشی و طعم گس و تلخ در دنیا می‌رویم. حدس می‌زنید کدام کشورها رکورددار مصرف شکر در غذا هستند؟ 🤓داریم دنیارو میگردیم شما هم بیا 👌 کانال تخصصی گردشگری @info_etourism