نقش رسانه‌ها و اتاق‌های فکر در شکل‌دهی به سیاست خارجی آمریکا بررسی نقش رسانه‌ها و اتاق‌های فکر (Thi

نقش رسانه‌ها و اتاق‌های فکر در شکل‌دهی به سیاست خارجی آمریکا بررسی نقش رسانه‌ها و اتاق‌های فکر (Think Tanks) در شکل‌دهی به سیاست خارجی آمریکا، ما را دقیقاً به موتور محرکه همان «پارانویای ساختگی» می‌رساند. در ایالات متحده، تصمیم‌گیری برای جنگ معمولاً یک شبه اتفاق نمی‌افتد، بلکه محصول یک فرایند طولانی‌مدتِ «بسترسازی روانی و رسانه‌ای» است. این سیستم که گاهی از آن به عنوان «مجتمع نظامی-صنعتی-رسانه‌ای» یاد می‌شود، از طریق مکانیسم‌های مشخصی این پارانویا را تولید و تزریق می‌کند:۱. اتاق‌های فکر: کارخانه‌های تولید «خطر» اتاق‌های فکر در واشنگتن (مانند بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها (FDD)، مؤسسه واشنگتن یا مؤسسه امریکن انترپرایز) نقش بسیار مهمی دارند. اما سازوکار آنها چگونه به پارانویا دامن می‌زند؟الف. تأمین مالی توسط صنایع تسلیحاتی: بسیاری از این نهادها مبالغ هنگفتی از شرکت‌های بزرگ اسلحه‌سازی (مثل لاکهید مارتین یا بوئینگ) یا دولت‌های رقیب ایران در منطقه (اسرائیل صهیونی، عربستان، امارات متحده عربی، و…) دریافت می‌کنند. طبیعتاً خروجی پژوهش‌های آنها باید «احساس نیاز به سلاح و تقابل» را زنده نگه دارد.ب. بدبینانه‌ترین سناریو (Worst-Case Scenario): کارشناسان این اتاق‌ها معمولاً تحلیل‌های خود را بر پایه بدترین و ترسناک‌ترین حالت ممکن در آینده می‌نویسند. آنها با استفاده از واژه‌هایی مثل «احتمالاً»، «ممکن است» و «در آینده نزدیک»، فرضیات مبهم را به عنوان واقعیت‌های حتمی به خوردِ سیاستمداران می‌دهند.۲. رسانه‌ها: بازوهای انعکاس و بزرگ‌نمایی رسانه‌های جریان اصلی در آمریکا (مانند فاکس نیوز، سی‌ان‌ان یا نیویورک تایمز) تحلیل‌های پیچیده و بعضاً جهت‌دار این اتاق‌های فکر را می‌گیرند و آنها را به پیام‌های ساده، جذاب و ترسناک برای عموم مردم تبدیل می‌کنند:الف. تکنیک «دوقطبی‌سازی» و شیطان‌سازی: رسانه‌ها برای جلب مخاطب نیاز به یک «شخصیت شرور» (Villain) دارند. با تصویرسازی از ایران (ایران‌هراسی) به عنوان یک بازیگر غیرعقلانی، متعصب و غیرقابل‌پیش‌بینی، این ایده را به جامعه تزریق می‌کنند که «با این کشور نمی‌شود مذاکره کرد»؛ بنابراین، تنها راه باقی‌مانده، برخورد نظامی است.ب. تکرار مداوم کلیدواژه‌ها: استفاده مکرر از عباراتی مثل «شمارش معکوس هسته‌ای»، «بازوی اختاپوس» یا «تهدید قریب‌الوقوع»، به مرور زمان در ذهن شهروندان آمریکایی و نمایندگان کنگره نوعی اضطراب و پارانویای پایدار ایجاد می‌کند.چرخه تولید پارانویا (از ایده تا بمباران) این فرایند را می‌توان به صورت یک چرخه پیوسته و نظام‌مند مدل‌سازی کرد که چگونه یک ادعا در نهایت به یک توجیه جنگی تبدیل می‌شود:- گام اول (سفارش و تحقیق): یک اتاق فکر با بودجه خاص، گزارشی درباره «پیشرفت‌های خطرناک ایران در حوزه X» منتشر می‌کند.- گام دوم (پژواک رسانه‌ای): کارشناسان همان اتاق فکر به عنوان تحلیلگر به برنامه‌های تلویزیونی دعوت می‌شوند تا این گزارش را با ادبیاتی هشدارآمیز شرح دهند.- گام سوم (فشار بر سیاستمدار): نمایندگان کنگره تحت تأثیر این جو رسانه‌ای و برای اینکه متهم به «ضعف در برابر دشمن» نشوند، خواستار واکنش سخت‌تر دولت می‌شوند.- گام چهارم (بسترسازی برای اقدام): در نهایت، افکار عمومی و فضای سیاسی برای یک «جنگ پیشگیرانه» آماده می‌شود؛ چرا که همه باور کرده‌اند این یک اقدام دفاعی و حیاتی است! این دقیقاً همان سیستمی است که در سال ۲۰۰۳ با ادعای وجود «سلاح‌های کشتار جمعی» در عراق بازی کرد و امروز هم بسیاری معتقدند همان سناریو با ابعادی پیچیده‌تر در قبال ایران در حال بازنویسی است.🆔 @informetrix