خطای اطلاعاتی و پارانویای آمریکایی «به راه انداختن یک جنگ پیشگیرانه، درست مثل این است که کسی از تر

خطای اطلاعاتی و پارانویای آمریکایی «به راه انداختن یک جنگ پیشگیرانه، درست مثل این است که کسی از ترس مرگ، خودکشی کند.»— اتو فون بیسمارک"Preventive war is like committing suicide out of fear of death."— Otto von Bismarckجنگ پیشگیرانه از نظر اکثر حقوق‌دانان و سازمان ملل متحد غیرقانونی و مصداق تجاوز نظامی است؛ چرا که هیچ تهدید فوری و ملموسی وجود ندارد و بر اساس حدس و گمان پایه‌ریزی شده است. اگر از نگاه منتقدان و تحلیلگران مستقل بین‌المللی، به جنگ آمریکا-صهیونیستی علیه ایران نگاه کنیم، استدلال‌هایی که نشان می‌دهند این تقابل ابعاد یک «جنگ پیشگیرانه» را دارد، به شرح زیر است:۱. نبودِ یک «تهدید فوری و ملموس» قطعی طبق گزارش‌های متعدد آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) و حتی ارزیابی‌های اطلاعاتی خود آمریکا در مقاطع مختلف، شواهد قطعی مبنی بر اینکه ایران تصمیم نهایی برای ساخت بمب اتم را گرفته باشد یا در آستانه شلیک یک موشک هسته‌ای باشد، وجود نداشته است. بنابراین، حمله به تاسیسات ایران برای جلوگیری از دستیابی احتمالی به سلاح در آینده، دقیقاً در تعریف جنگ پیشگیرانه (Preventive) قرار می‌گیرد؛ یعنی از بین بردن پتانسیل و توانمندی فرضی در آینده، نه یک حمله قریب‌الوقوع در چند ساعت آتی.۲. هدف قرار دادن «توازن قوا» در آینده یکی از انگیزه‌های اصلی آمریکا و اسرائیل در این تقابل، فرسوده کردن و عقب انداختن برنامه‌های موشکی، پهپادی و هسته‌ای ایران برای دهه‌های آینده است. از نظر استراتژیک، هدف این حملات فروریختن دست برتر ایران در منطقه و جلوگیری از تغییر توازن قوا به نفع ایران در سال‌های پیش‌رو است. این دقیقاً همان منطقی است که بیسمارک از آن می‌ترسید: شروع یک جنگ بزرگ امروز، برای فرار از یک کابوس ژئوپلیتیک در فردا. استفاده از واژه‌هایی مثل «حمله پیشدستانه» یا «دفاع مشروع» از سوی آمریکا و اسرائیل صهیونیستی، بیشتر یک پوشش حقوقی و رسانه‌ای است تا از بار حقوقی و ضدِ صلح بودنِ برچسبِ «جنگ پیشگیرانه» فرار کنند. اینجاست که دوباره به همان جمله ابتدایی از بیسمارک برمی‌گردیم. از نظر او و بسیاری از واقع‌گرایان، وقتی کشوری برای فرار از یک کابوس یا تهدیدِ فرضی در آینده، امروز دست به اسلحه می‌برد و جنگی تمام‌عیار را آغاز می‌کند، کنترلی روی آینده نخواهد داشت. این اقدام ممکن است به جای تامین امنیت، جرقه‌ای برای یک درگیری منطقه‌ای بی‌انتها، فروپاشی اقتصادی یا ایجاد دشمنی‌های عمیق‌تر (بین اعراب و ایرانیان) شود؛ یعنی همان «خودکشی از ترس مرگ». بسیاری از منتقدان حملات آمریکا-صهیونی به ایران نیز دقیقاً همین هشدار را می‌دهند: اینکه نابود کردن چند سایت یا عقب انداختن یک برنامه، ارزشِ باز کردنِ جعبه پاندورای یک جنگ بزرگ و غیرقابل پیش‌بینی در خاورمیانه را ندارد. یکی از دلایل شکست جنگ‌های پیشگیرانه (اعم از جنگ جهانی اول با شروع جنگ آلمان نازی علیه روسیه، حمله آمریکا به عراق ۲۰۰۳، و…)، «خطای اطلاعاتی و پارانویا» است. از آنجا که این جنگ‌ها بر اساس «نیت‌های احتمالی دشمن در آینده» شکل می‌گیرند (و نه اقدامات عینیِ امروز)، معمولاً بر پایه اطلاعات غلط، مبالغه‌آمیز و ترس‌های افراطی بنا می‌شوند.🆔 @informetrix