به جای تلقی آن به عنوان فرایندی طاقت‌فرسا، باید آن را به یک پروژۀ متمرکز سه تا چهار هفته‌ای با خروجی مشخص و دیداری (نقشۀ مفهومی یا شماتیک) تبدیل کرد. در این مسیر، حتی می‌توان از ظرفیت ابزارهای هوش مصنوعی و پایگاه‌های استنادی مانند اسکوپوس (Scopus AI) بهره گرفت تا یک مرور دامنۀ خودکار و اولیه انجام داد و نقشه‌ای دقیق‌تر و شبکه‌ای از حوزۀ موضوعی خود به دست آورد. این تغییر رویکرد، دست‌کم دو دستاورد حیاتی را به همراه دارد: نخست آنکه با شفاف‌سازی مراحل و محدود کردن افق زمانی، اضطراب ناشی از ابهام مقیاس به طور چشمگیری کاهش می‌یابد؛ دوم اینکه در میانه‌های مسیر پژوهش، دانشجو یک قطب‌نمای علمی عینی در اختیار خواهد داشت که او را از سرگردانیِ روش‌شناختی و تغییرات مکرر پرسش‌های پژوهشی نجات می‌دهد.    نکتۀ کلیدی و عملیاتی این استراتژی را در یک قاعدۀ طلایی می‌توان خلاصه کرد: هر هفته‌ای که در ابتدای مسیر صرفِ نقشه‌برداریِ موضوعی و ترسیم حدود دامنۀ مسئلۀ پژوهش کنید، معادل صرفه‌جویی سه ماه در پایان کار خواهد بود. این قاعده، یک نصیحت احساسی نیست، بلکه یک قانون عقلانی مبتنی بر «مدیریت ریسک در پروژه‌های تحقیقاتی» است. بنابراین، اگر در ابتدای راه تدوین پیشنهاده هستید، یا حتی اگر یک سال از تصویب آن گذشته و درگیر بحران‌های میانی شده‌اید، همین امروز شروع کنید؛ هنوز برای ترسیم قلمرو مسئله پژوهش خود دیر نشده است؛ و فراتر از کارکرد راهبردی آن، اگر خروجی این مرور دامنه را با دقت و ظرافت علمی تدوین کنید، این نقشۀ مفهومی به‌خودی‌خود قابلیت تبدیل به یک مقالۀ مروری را نیز خواهد داشت؛ که خود دستاوردی ارزشمند در کارنامۀ پژوهشی شما بشمار می‌رود. اگر فکر می‌کنید هیچ مجله‌ای مقاله شما را چاپ نمی‌کند به زبان انگلیسی بنویسید و برای مجله  Informology  ارسال کنید.#روش_تحقیق#هوش_مصنوعی🆔 @informetrix