🟢تحلیل جامعه‌شناختی آمار شکایات ۱۴۰۵ / سهم ۵۱ درصدی شکایت‌های «وارد» چه پیامی دارد؟ آمار شکایات سه‌ماهه نخست سال ۱۴۰۵ سندی از وضعیت زیست اجتماعی و روان‌شناختی جامعه ایران است. ثبت نزدیک به ۵ هزار شکایت در طول سه ماه، پیش از آنکه نشان‌دهنده ناکارآمدی یک نرم‌افزار یا تاخیر در یک واریز مالی باشد، نشان‌دهنده یک «اصطکاک فرساینده روزمره» میان شهروندان و نهادهای پشتیبان است.در جامعه‌ای که با فشارهای متعدد اقتصادی و معیشتی روبه‌روست، فرآیند بیمه قرار است نقش ضربه‌گیر و آرام‌بخش را ایفا کند؛ اما تحلیل اجتماعی این داده‌ها نشان می‌دهد که خود این ابزار حمایتی، در مواردی به منشا جدیدی برای تولید اضطراب و احساس بی‌عدالتی تبدیل شده است.🟢فرسایش اعتماد عمومی و بازتولید ذهنیت پیش‌فرض تقلبتوازن تقریبی میان شکایات وارد و ناوارد (۵۱ درصد در برابر ۴۹ درصد)، نشان‌دهنده یک دیوار ضخیم از بی‌اعتمادی متقابل میان جامعه و نهاد بیمه است. از یک سو، بیمه‌گذار با ذهنیتی بدبینانه وارد فرآیند دریافت خسارت می‌شود و پیش‌فرض او این است که شرکت بیمه به دنبال راهی برای فرار از تعهدات خود است. این بدبینی ساختاری، فرد را مجاب می‌کند که کوچک‌ترین اختلاف نظر را به یک «دعوای حقوقی و شکایت رسمی» تبدیل کند.از سوی دیگر، شرکت‌های بیمه نیز با طراحی فرآیندهای پیچیده، چندلایه و فرسایشی، با مشتریان خود به عنوان «متقلبان بالقوه» رفتار می‌کنند. این ظنین بودن سیستماتیک به شهروندان، کرامت انسانی بیمه‌گذاران را در لحظات بحرانی (مانند بیماری یا تصادف) مخدوش کرده و احساس طردشدگی و بی‌دفاع بودن در برابر ساختارهای بزرگ را تقویت می‌کند.🟢یادداشت کامل را در فرابیمه بخوانید