«جنگ، ترس و معنای امنیت»بچه که بودم، طعم آوارگی را چشیدم.«جنگ‌زده» بودم. این نامی بود که آن روزها به ما می‌دادند.کسانی بودیم که جنگ، خانه‌شان را ازشان گرفت و دلشان را در کوچه‌های غریب جا گذاشت.مهمان خانه‌ی فامیل شدیم، نه برای یکی دو شب، که برای ماه‌ها و سال‌هایی که به کندی گذشت.در آن سال‌ها، رنج و اضطراب مثل مهی غلیظ در فضای خانه ما بود؛هر بار که غیبت پدر را حس می‌کردم ــ پدری که ناچار بود در منطقه جنگی بماند ــمی‌فهمیدم که جنگ فقط صدای آژیر و انفجار نیست؛سکوت و دلتنگی هم بخشی از آن است.از شما چه پنهان، من همیشه از جنگ می‌ترسیدم.کودکی‌ام با این فکر گذشت که اگر موشکی همین حالا به خانه بخورد چه باید بکنم؟کجا پنهان شوم؟ مادرم چه می‌شود؟ پدرم چه؟و شاید همان‌جا بود که با خودم عهد کردم نسل بعد از من نباید چنین ترسی را تجربه کند.اما نشد.بچه‌های من هم جنگ را دیدند، صدای هواپیمای دشمن را شنیدند، و ترس را حس کردند.گاهی با خودم می‌پرسم: کوتاهی کردیم؟ می‌شد کاری کرد که نرسد به اینجا؟نمی‌دانم. شاید تاریخ باید درباره‌اش قضاوت کند.اما یک چیز را با تمام وجود فهمیده‌ام:برای اینکه جنگی درنگیرد، باید دو چیز را به یک اندازه داشته باشیم — قدرت و پیوند.قدرت یعنی بتوانیم پاسخ هر تجاوزی را بدهیم.پیوند یعنی حضور کسب‌وکارها، سرمایه‌ها و منافع مشترک خارجی در خاک ایران؛چنان که هر کسی که بخواهد به ما آسیب بزند، خودش یا متحدانش هم آسیب ببینند.داشتن موشک و توان دفاعی از نان شب واجب‌تر است، چون امنیت نان ما را حفظ می‌کند.اما همان‌قدر ضروری است که در ایران، کارخانه‌های بزرگ دنیا مشغول کار باشند،شرکت‌های بین‌المللی دفتر داشته باشند،و ما در زنجیره ارزش جهانی آن‌قدر نقش پیدا کرده باشیمکه از کار افتادن یک خط تولید در ایران، کمبود کالا در چهار گوشه دنیا را رقم بزند.برای من، آن ایرانی که پای یک شرکت خارجی را به کشور باز می‌کند،به اندازه‌ی سرباز پدافند ارتش قداست دارد.هر دو در جبهه امنیت می‌جنگند — یکی با سلاح، دیگری با قرارداد.روزی که اقتصاد ما با اقتصاد دنیا چنان درهم‌تنیده شودکه هیچ قدرتی نتواند هزینه جنگیدن با ما را بپردازد،آن روز است که امنیت واقعی داریم.آن روز است که بچه‌های ما دیگر نخواهند ترسید از صدای آژیر،از سایه موشک، از کابوس تکرار.انزوای اقتصادی، همان‌قدر خطرناک است که ضعف نظامی.و هر کس این را انکار کند، انگار اهمیت سپر دفاعی کشورش را انکار کرده است.ما اگر می‌خواهیم دیگر هیچ کودکی در این سرزمین با ترس از جنگ بزرگ نشود،باید هم سپر داشته باشیم، هم پیوند.هم قدرت دفاع، هم حضور جهانی.چون امنیت، نه فقط با موشک، که با کارخانه و قرارداد هم ساخته می‌شود.t.me/drhamidghanbari