ـــ پرویز ناتل‌خانلری (۲۹ اسفند۱۲۹۲-۱شهریور ۱۳۶۹)شعر عقاب، آبان ۱۳۲۱ عمردر اوج فلک بُرده به سردم‌زده در نفس باد سَحَرابر را دیده به زیر پر خویشحَیَوان را همه فرمانبر خویشاینکافتاده بر این لاشه و گندباید از زاغ بیاموزد پندیادش آمد که بر آن اوج سپهرهست پیروزی و زیبایی و مهرفر و آزادی و فتح و ظفرستنفس خرم باد سحرستدیده بگشود به هر سو نگریستدید گِردَش اثری زین‌ها نیستآنچه بود از همه سو خواری بود وحشت و نفرت و بیزاری بودبال بر هم زد و برجِست از جا گفت که: «ای یار ببخشای مراسال‌هاباش و بدین عیش بناز تو و مردار تو و عمر درازمن نیم در خور این مهمانی گند و مردار تو را ارزانیگر بر اوج فلکم باید مرد عمر در گند به سر نتوان برد»شهپرِ شاهِ هوا، اوج گرفتزاغ را دیده بر او مانده شگفتسویبالا شد و بالاتر شدراست با مهر فلک، همسر شدلحظه‌ای چند بر این لوح کبودنقطه‌ای بود و سپس هیچ نبود @NPPERSIA