از سیاست طبقاتی تا سیاست هویتپیکار هویت‌طلبی علیه ایران(بخش ۲ از ۲) از آن زمان، تا حدود دههٔ ۱۳۶۰ه.ش/۱۹۸۰م، گفتار هویت‌طلبی و مفاهیم قالبی آن نظیر «ملیت‌ها»، «خلق‌ها»، «مسئلهٔ ملّی»، «ستم مضاعف»، «حق تعیین سرنوشت ملّت‌ها»، «خودمختاری ملّی» و... غالبا میراث‌خوار آموزه‌ای بود که نخستین‌بار، مقلدانِ کمینترن مطرح کرده بودند.پس از افول و سپس سقوط اردوگاه شرق، میدان منازعه به‌تدریج تغییر کرد، اما اصل نزاع همچنان باقی ماند. اکنون میدان منازعه از اقتصاد سیاسی به فرهنگ منتقل شده و «پیکار طبقاتی» جای خود را به «سیاست هویت» داده است. گفتار جدید هویت‌طلبی، «دستور زبان» قومیت‌گرایی سنتی را حفظ کرده بود، اما فرهنگ لغات کلاسیک مارکسیسم-لنینیسم را با زرادخانه‌ای از اصطلاحات جدید که مستظهر به سازوکارهای توجیهی و مغالطات پیچیده‌تری بودند، جایگزین کرد.اکنون «گرامر سیاسی» هویت‌طلبی همان است که بود، اصطلاحات اما تغییر کرده است. «سیاست تفاوت»، «چندفرهنگ‌گرایی»، «حقوق متمایز گروهی»، «قومیت و اتنیک»، «جامعهٔ موزاییکی»، «حقوق زبانی»، «فدرالیسم قومی»، «دولت غیرملّی» و اصطلاحاتی مانند آنها، مهمّات زرادخانهٔ واحدی هستند و هنگامی که در مورد جامعهٔ ایران به‌کار گرفته می‌شوند، به همان معانی ایدئولوژیکی دلالت می‌کنند که مجموعه اصطلاحات «ملیت‌ها» و «خلق‌ها» و «حق تعیین سرنوشت ملل ایران» و «خودمختاری ملّی» دلالت می‌کردند، منتها به‌شیوه‌ای نوپسند.این تغییر گفتار، بیش از آنکه نشانه دگردیسی ماهوی باشد، بیانگر چرخش در بیان و فرم بوده است. هر دو حالت بر سازوکار تحریف، مغالطه و تدلیسی مبتنی هستند که بر مبنای آن، اجزایی از کثرتِ درهم‌تنیدهٔ جامعهٔ تاریخی ایران در قالب عناصر «تفاوت» و «منازعه» تحریف و تصویر می‌شوند و سپس، این تصویر کاذب و ایران‌ستیزانه، به‌عنوان امری طبیعی، رهایی‌بخش و مندرج در ذیل حقوق بشر، تدلیس می‌گردد.  [1] Stalin J. Marxism and the National Question. Prosveshcheniye; 1913[2] اتابکی، ت. «ملیت، قومیت و خودمختاری در ایران معاصر». فصلنامه گفتگو. ۱۳۷۳. ۶۸-۸۳.@NPPERSIA