حالا نیمی از شب گذشته. مرد دست زن را گرفته و روی صندلی خوابش برده است. خر و پف مرد بلند شده اما، پا را از اتاق بیرون نمی‌گذارد.زن، درد دارد اما مثلِ همیشه‌ی خدا، چیزی نمی‌گوید. نمی‌داند از نجابت است؟ از این است که درد از حد گذشته؟ یا کلمه ندارد که بیانش کند؟ اشک‌های زبان‌نفهم هم راه خودشان را گرفته‌اند و می‌روند. تمام آرایش صورتش را به‌ هم زده‌اند. ریمل‌ها لا به لای خون، ریخته است توی صورتش. دارد به مرد نگاه می‌کند. به ریش‌های تنک‌ صورتش. به چشم‌های سرمه‌کشیده‌اش که کار خداست. به تارهای سفید مو که دور شقیقه‌هایش پنهان شده‌اند. زن دارد دنبال یک چیزی می‌گردد که گریه‌اش را بند نیاورد. به این فکر می‌کند که اگر بدون او می‌رفت چه؟ یک عمر از عاشقی دم نزده بود که حالا رفیق نیمه‌راه بشود..