دیروز نذاشتم هیچ مسافری حرف بزنه. یعنی کم گذاشتم. پنج دقیقه حرف رو حفظ کردم و برای همه‌شون تکرار کرد

دیروز نذاشتم هیچ مسافری حرف بزنه. یعنی کم گذاشتم. پنج دقیقه حرف رو حفظ کردم و برای همه‌شون تکرار کردم. حرف؟ نه. از مشکلات و گرفتاری‌هام گفتم. از دخل و خرجی که نمی‌خونه. از اینکه هرچی می‌شکنه دیگه جاش گلدون هم نمی‌شه گذاشت. از اینکه گاهی فکر می‌کنم چرا یه تنه باید این همه مشکل‌ رو بلند کنم؟ از تحریم‌ها. از نفهمی بعضی مسئولین‌. از بی‌انصافی خودمون با خودمون. از زمین و زمان.نفر دوم به بعد دیگه حفظ شدم حرف‌هام رو. واکنش‌ها جالب بود. یکی می‌شنید و چیزی نمی‌گفت. یکی می‌شنید و نچ‌نچ می‌کرد‌. یکی با شنیدن مشکلات من یاد مشکلات خودش می‌افتاد و با اینکه روی یه موتور نشسته بودیم ولی من یه وری می‌رفتم و اون یه ور دیگه. اما اغلب، سن‌بالاها، ریش‌سفید‌ها، کسایی بودن که هم همدردی می‌کردن، هم فکر می‌کردن و راهکار می‌دادن. و اینکه غریبه دل‌سوز آدم بشه هم شیرینه هم تلخ..تجربه‌ی عجیبی بود.@ir_tavabin