فردوسی در شاهنامه، آنجا که می‌خواهد از شادی و خرسندیِ دیدار روی کسی سخن بگوید، می‌فرماید:«ز دیدارِ ت

فردوسی در شاهنامه، آنجا که می‌خواهد از شادی و خرسندیِ دیدار روی کسی سخن بگوید، می‌فرماید:«ز دیدارِ تو رامِش جان کنیم!»«رامش» در زبان فارسی، تنها به معنای آرامش نیست؛ هر آن چیزی است که مایهٔ آسودگی، شادی و خوشیِ جان آدمی تواند بود؛ از رویِ خوش و زیبا گرفته تا آوای خوش و دلنشان؛ و مهم‌تر از همه، خُلق‌و‌خویِ خوش.چندی پیش یکی از ترانه‌های خانم «رامش»، خوانندهٔ نام‌آشنای ایرانی را برای دوستی که آرزوی دیدارش را داشتم فرستادم و با اندکی شیرین‌کاری و بازیگوشی زبانی، بر همان ساختارِ سخن فردوسی برایش نوشتم:ز آوای تو «رامش» جان کنیم!(«رامش» هم به معنای شادی و آرامشِ جان، و هم نامِ آن بانوی آوازخوان.)و دیدم چه تناسبی زیباتر از این؟ آوای خوشِ رامش، خود مصداقی از همان «رامش» است؛ آوایی که می‌تواند جان را از هیاهوی جهان دمی برهاند و لحظه‌ای به شادی و آسودگی بنشاند.حال که سخن از شادی و رامش و نغمه و آهنگ رفت، بد نیست این بیت را هم از شاعری به نام میرزا نصیر اصفهانی بشنویم:دو چیز اَندُه بَرَد از خاطرِ تنگنیِ خوش‌نغمه و مرغِ خوش‌آهنگ!بادا که سایۀ شومِ جغدِ جنگ و مرغوای او، از سرِ مامِ وطن برای همیشه دور افتد و صدایی جز صدای نای خوش‌نغمه و مرغ خوش‌آهنگ به گوش نیاید.@irajrezaie