در شاهنامه نیز مانند دیگر آثار ادب باستان در جهان، گهگاه نظریات منفی نسبت به زن پیش می‌آید که بیشتر نظر منفی اشخاص مرد کتاب نسبت به زن است که در مأخذ شاعر بوده و از میان این نظریات منفی، کمتر موردی هست که بتوان آن را به خود سَراینده نسبت داد. در مقابل، نقش کوشای زنان در همهٔ مراحل زندگی، این کتاب را در میان دیگر آثار ادب فارسی، از این بابت نیز ممتاز کرده است. اینکه با این حال کسانی در زمانهٔ ما شاهنامه را با استناد به برخی ابیات‌های الحاقی «زن‌ستیز» نامیده‌اند، چیزی جز ناآگاهی از محتوای این کتاب و دیگر آثار ادب فارسی از یکسو، و غرض‌ورزی‌های برخاسته از بینش‌های سیاسی و غیر ملّی نیست که به بهانهٔ نگاه انتقادی به تاریخ و فرهنگ، تبلیغ می‌گردد و یک نمونهٔ دیگر آن انکار نام ایران است. (بخشی از یادداشت مولف کتاب)@irajrezaie