مولانا در مثنوی، گویی همهٔ سلوک را در یک مصراعِ کوتاه، خلاصه کرده:«خویش را موزون و چُست و سَخته کن.» در سه اشارت:موزون شو؛چُست شو؛سَخته شو! و تنها عشق است که می‌تواند جان آدمی را موزون و چابک و چالاک و سَخته و سنجیده کند. سلوک، نوعی نگارش خلّاق و نوعی ویرایشِ مداومِ متنِ وجود است. در این میان، شاید هیچ نیرویی به اندازهٔ عشق، هم نگارگر و هم ویرایشگرِ متن وجود انسان نباشد. @irajrezaie