کانِ عودی در تو گر آتش زننداین جهان از عطر و ریحان آگنندتو نه آن عودی کز آتش کم شودتو نه آن روحی که اسیر غم شودعود سوزد کانِ عود از سوز دورباد کِی حمله بَرَد بر اصلِ نور؟ای ز تو مر آسمانها را صفاای جفای تو نکوتر از وفازآنکه از عاقل جفایی گر روداز وفایِ جاهلان آن بِه بودگفت پیغمبر عداوت از خِرَدبهتر از مِهری که از جاهل رسددر زادروز پیامبر گرامی اسلام، می‌توان این ابیات مولانا را که در وصف انسان کامل است با خود زمزمه کرد و به مهربانی و دانایی او اندیشید. به خیرخواهی و شفقت و رحمت او به عالمیان و آدمیان. خوشا عودی که از سوختن خوش است. خوشا کانِ عود و اصلِ نور! از همه اوهام و تصویرات دورنورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نور!@irajrezaie