در ستایشِ روزِ زُهره!در باورهای کهن، هر روز را به ایزدی و یا ستاره‌ای نسبت می‌دادند و از این نسبت، خ

در ستایشِ روزِ زُهره!در باورهای کهن، هر روز را به ایزدی و یا ستاره‌ای نسبت می‌دادند و از این نسبت، خوی و آیینی برای آن می‌ساختند. آدینه در این میان، روز زهره بود؛ ستاره‌ای که از دیرباز با عشق، زیبایی، موسیقی و طرب پیوند داشت. به قول شاعرِ بداقبالِ در بند، مسعود سعد سلمان:آدینه مَزاج زُهره داردچون آمد لهو و شادی آردای زُهره جمالْ، باده در دْهکامروزم باده بِهْ گُواردبر یاد خدایگان عالَمکو مُلْکِ جهان به عدل داردسلطانْ مَلِکْ اَرسلان که جُودشچون چرخ همی زمین نگاردمِهر اَر نَبُوَد چو مِهر تابداَبر ار نَبُوَد چو اَبر بارد! زهره یا ناهید، خنیاگر آسمان بود، از همین رو، خاموشی و سوختن و سوزاندن عودش به چشم حافظ، این‌همه دردناک و حسرت‌بار جلوه می‌کرد:زُهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوختکس ندارد ذوق مستی، میگساران را چه شد؟!آدینه، روز طرب و بزم و نغمه، روز آسودن و سبکبالی، روزی برای رهایی از گرانباری و گشودن گره‌هایی بود که سختی روزهای هفته بر دل می‌نشانده و می‌بسته است. گویی تقویم کهن یادآور می‌شد که زندگی تنها کار و رنج نیست؛ گاه باید ایستاد، نفس کشید، شنید، دید، دوست داشت و شاد بود.دریغا امروز، آدینه‌روز ما ببین که چه بی‌فروغ و بی‌سرور سپری می‌شود: به قول م. امید: «پُر تفاوت نکند شنبه و آدینه‌ٔ من!» مسئله تنها مویه بر فراموشی یک سنت کهن نیست؛ مسئله این است که شادی و شور زندگی در غوغا و غبار ابتذال سیاست گم شده و به حاشیه رفته! آدینه باید روزی باشد برای آهسته‌تر زیستن، بیشتر دیدن، کمتر شتاب کردن و دویدن. روزی برای اندکی رهایی، اندکی دیدار، اندکی موسیقی و شعر و شراب و شادی، روزی برای گلگشت و تفرج و تماشا. روزی برای به یاد آوردن این حقیقت ساده که زندگی فقط گذر روزها نیست، بلکه زیستنِ آن‌هاست. بادا که زهره، عودش را تازه کند و ساز خوشش را از سر گیرد.ایرج رضاییبیست و سوم‌ مردادماه ۱۴۰۵@irajrezaie