نکته‌ای دربار‌ه‌ی شکستبرخورد درست با پیروزی نیازمند خردمندی فراوانی است. کم نیستند کسانی که نمی‌دانن

نکته‌ای دربار‌ه‌ی شکستبرخورد درست با پیروزی نیازمند خردمندی فراوانی است. کم نیستند کسانی که نمی‌دانند با کام‌یابی‌های خود چه کار کنند و براثر یک یا چند پیروزی، در دام غرور و خودبینی و خودکامگی می‌افتند و زندگی خود را تباه می‌کنند. اما بیسار مهم‌تر از برخورد درست با پیروزی‌ها، مواجهه‌ب درست با شکست‌ها و ناکامی‌هاست. در این‌جاست که می‌توانیم میزان خردمندی و فضیلتمندی خودمان را بشناسیم.بنابراین لازم است که ما در کنار معرفی راه‌های موفقیت و در کنار تجلیل از افراد موفق، به مسألۀ شکست هم توجه جدی کنیم. ما باید از راهِ اموزش‌های درست، به افراد بیاموزیم که شکست خوردن بخشی از فرایند زندگی است و شکست را به هیچ وجه نمی‌توان از زندگی حذف کرد. باید به افراد بیاموزیم که چگونه با شکست‌هایشان روبه‌رو شوند. اگر یاد بگیریم که ارزش ما نه فقط با میزان موفقیت‌هایمان، بلکه با شیوۀ برخورد ما با شکست‌هایمان تعیین می‌شود، می‌توانیم زندگی سالم‌تری داشته باشیم.امیل چوران، نویسندۀ بزرگ فرانسویِ رومانیایی‌تبار در این باره نظر جالبی دارد: «امیل چوران ... عمق زندگی درونی فرد را با معیار نحوۀ برخوردش با شکست می‌سنجید. [به نظر او] راهِ شناسایی کسی که به جستجوی درونی گرایش دارد، این است: او شکست را بالاتر از هر موفقیتی قرار می‌دهد. چرا؟ چون شکست که همیشه جوهری و ذاتی است، خودمان را برای خودمان آشکار می‌کند. اجازه می‌دهد خود را چنان ببینیم که خدا ما را می‌بیند، در حالی که موفقیت ما را از درونی‌ترین بخش وجودمان و در واقع از درونی‌ترین بخش همه چیز دور می‌کند. بگو با شکست چگونه برخورد می‌کنی، تا بفهمم چه کسی هستی؛ چون فقط در شکست، در عظمت فاجعه می‌توان کسی را شناخت» (جماعت بازندگان، صص ۷۷ – ۷۶).✅ ـ براداتان، کاستیکا (۱۴۰۴) جماعت بازندگان. ترجمۀ کیوان سررشته. تهران: اطراف. چاپ چاپ سوم.ایرج شهبازی دهم مردادماه ۱۴۰۵@irajshahbazi