🔰 جایگاهِ ضعیفِ روانشناسی در زندگی ما✍️دکتر محمود سریع‌القلماگر خوانندهٔ محترم فرصت کرده باشند حدود

🔰 جایگاهِ ضعیفِ روانشناسی در زندگی ما✍️دکتر محمود سریع‌القلماگر خوانندهٔ محترم فرصت کرده باشند حدودِ پنجاه زندگی نامه از کار آفرینان، دانشمندان، هنرمندان و سیاست‌مداران را مطالعه کرده باشند، احتمالاً به این نتیجه رسیده باشند: آنهایی که در حرفهٔ خود موفق بوده‌اند و دستاوردی از خود به جای گذاشته‌اند، از درک روانشناسانهٔ عمیق تری از انسان برخوردار بوده‌اند. به عنوان مثال، وجهِ مشترکِ مهاتما گاندی و توماس ادیسون چیست؟ در میانِ خصلت های گوناگون، آنها با تلاش فراوان و رفتارهای با ثبات، اعتمادِ مخاطبان را جلب کرده بودند.حتی اگر گاندی، بیست درصد از سخنانش بر اساس دروغ، فریب، وارونه جلوه دادن و کتمانِ حقیقت بود، نمی‌توانست به اهداف خود رسیده و جایگاهِ مثبت و ویژه ای در تحولات قرن بیستم به دست آورد.در کانونی که روانشناسی اندیشه و عمل خود را دقیق نشان می دهد، کانون اختلاف است. اختلاف و تضاد میان انسان‌ها، نهادها و دولت‌ها امری طبیعی است اما روشِ حل اختلاف است که درون ها را رو نمایی می‌کند. در اختلاف و روش حل اختلاف است که انسان‌ها شناخته می شوند، باطن آن ها کشف و تناقضات میان ظاهر و باطن بروز می کند. وقتی از ده جملهٔ یک فرد، یازده جملهٔ آن ناصحیح، غیرواقعی و تحریف شده باشد طبعاً طی زمان و با تشخیص مخاطب، اعتماد شکل نمی‌گیرد. روانِ یک انسان سالم، راستگویی و احترام را می طلبد. درکِ دقیق از خود و از اختلاف، هم fact می خواهد و هم روانشناسی انصاف و به خود راست گفتن و دقت در کلام. اصولاً نحوهٔ حرف زدن خود دریایی از هنر است و باطن را ظاهر می کند. روانشناسی صدق/راستگویی از حکمرانی گرفته تا وزارت تا ستون نویسی تا یک تصادف ساده رانندگی مصداق دارد. عدم صدق/فقدان راستگویی، تاریخ مهلت دارد. یکی از فرازهای بسیار جذابِ سفرنامه هایی که به خاورمیانه مربوط می شود این است که نویسندگان نقل می کنند: آنها بدون دلیل و بدون حتی اینکه ضروری باشد، دروغ می گویند. به گفتهٔ یکی از فلاسفهٔ بزرگ امروز ایران، کلِ طبیعت و خلقت بر یک ستون بنا شده است: ستونِ صدق.وارونه جلوه دادن مسایل و فقط ده درصد از حقیقت را گفتن نشانهٔ روانشناسی ناسالم است و ادراک، آگاهی و تشخیصِ طرفِ مقابل را نادیده گرفتن. یکی از دقیق ترین تعاریفی که از مفهومِ قدرت شده این است: فردی و سیستمی خوب قدرت را درک می کند که محدودیت های آن را بشناسد. به عبارت دیگر، ظرفیت خود را دقیق محک بزند، با fact نظر بدهد، شفاف بداند چه مقدور است و چه مقدور نیست. از آنچه که هست خود را بزرگتر نبیند و خود را آنچه نیست نشان ندهد. گزاف نگوید، متورم سخن نگوید، طرف خود را نه دست کم بگیرد و نه بزرگ جلوه دهد. منصف باشد و جایگاه دقیق خود را تشخیص دهد. رسانه ها هم با راست گویی اعتبار پیدا می کنند. گفته می شود ۹۹ درصد از آنچه BBC می گوید عین حقیقت است ولی در آن یک درصد باقی‌مانده کهکشانی از پیچیدگی ها و رازها نهفته است. بی دلیل نیست که برنامهٔ Hard Talk در BBC حدود ۴۵۰ میلیون نفر بیننده در سطح جهانی دارد. در مهر ۱۳۵۰، شش هزار فعال سیاسی در زندان ها نگهداری شدند تا جشن های ۲۵۰۰ ساله برگزار شده و قدرت ایران به نمایش گذاشته شود. این در حالی بود که ۵۵ درصد از بانوان کشور حتی سوادِ خواندن و نوشتن را نداشتند. ۱۲۰ پروازِ هواپیمای باربری نظامی در طول ۶ روز از پاریس به شیراز و محلِ برگزاری جشن ها ، مواد غذایی فرانسوی منتقل کردند در حالی که در همین مقطع، آب شُرب شش هزار روستا در کشور با تانکر تامین می شد. این توهّم از خود و قدرت خود و جایگاه خود، هفت سال بیشتر دوام نیاورد و قاعدتاً به این صورت، قانون طبیعت با گفتارها و رفتارهای غیر متوازن برخورد کرد.@iran2020