خطر اصلی پشت سرت است نه دشمن پیش رو... #تحلیل_اختصاصی | میلاد رضایی یکی از مهم‌ترین رهنمود های امام خمینی این جمله معروف است: (میزان در هر کس حال فعلی اوست) شاید فکر کنید این جمله شامل حال انقلابی های تواب لیبرال و یا چپ کرده است که قبلا حالا یک سابقه ای داشته است. همیشه در طول تاریخ تکلیف مخالفان یا ضد انقلاب ها یا اپوزیسیون ها آشکار بوده و همه می‌دانستند با آنها چند چند هستند. این افراد هویت، هدف و موضع خود را پنهان نمی‌کند. مسئله خطرناک از جایی آغاز می‌شود که فرد یا جریانی با سابقه انقلابی، در میانه راه از بنیان‌های فکری پیشین خود فاصله می‌گیرد، اما همچنان مشروعیتش را از همان سابقه انقلابی می‌گیرد.در علوم سیاسی می‌توان این وضعیت را نوعی تبدیل «سرمایه انقلابی» به سپر مشروعیت دانست. فرد نمی‌تواند گذشته خود را کنار بگذارد، زیرا بخش بزرگی از اعتبار اجتماعی و سیاسی‌اش محصول همان گذشته است؛ بنابراین ممکن است همچنان با ادبیات و نمادهای انقلاب سخن بگوید، درحالی‌که راهبرد سیاسی‌اش عملاً در جهت دیگری حرکت می‌کند.تاریخ نمونه‌های قابل‌تأملی دارد.انور سادات عضو جنبش «افسران آزاد» و از نیروهای اصلی انقلاب ۱۹۵۲ مصر بود؛ همان جریانی که سلطنت فاروق را ساقط کرد و با جمال عبدالناصر به نماد ناسیونالیسم عربی و مقابله با نفوذ غرب تبدیل شد. اما سادات پس از رسیدن به قدرت، به‌تدریج مسیر مصر را تغییر داد؛ از شوروی فاصله گرفت، به آمریکا نزدیک شد و در نهایت به کمپ‌دیوید و صلح با اسرائیل رسید. البته سادات این تغییر را یک واقع‌گرایی ضروری برای بازپس‌گیری سینا می‌دانست، اما برای بخش بزرگی از ناصری‌ها و جریان پان‌عرب، او نمونه کلاسیک کسی شد که از دل یک انقلاب برخاست و سپس جهت‌گیری راهبردی همان نظام را دگرگون کرد.نمونه بسیار شدیدتر وانگ جینگ‌وی در چین است. او از انقلابیون اولیه جنبش سون یات‌سن بود و در سال ۱۹۱۰ حتی برای ترور نایب‌السلطنه دودمان چینگ اقدام کرد. سال‌ها در رأس جنبش ملی‌گرای چین قرار داشت؛ اما در دوران اشغال چین به دست ژاپن، مسیرش چنان تغییر کرد که در سال ۱۹۴۰ ریاست حکومتی را پذیرفت که تحت حمایت ژاپن در نانجینگ تشکیل شده بود. نکته جالب این است که حکومت او همچنان خود را وارث سون یات‌سن و انقلاب ملی چین معرفی می‌کرد؛ یعنی حتی همکاری با قدرت اشغالگر نیز با نمادها و ادبیات همان انقلاب توجیه می‌شد. میراث وانگ هنوز موضوع بحث تاریخی است، ولی نام او در حافظه عمومی چین به یکی از نمادهای همکاری با دشمن خارجی تبدیل شده است.در انقلاب آمریکا نیز بندیکت آرنولد ابتدا یکی از برجسته‌ترین فرماندهان ارتش استقلال بود. در نبردهای مهمی از جمله ساراتوگا نقش داشت و اعتماد جرج واشنگتن را به دست آورده بود. اما مجموعه‌ای از جاه‌طلبی، احساس بی‌عدالتی، اختلافات سیاسی و منافع شخصی او را به جایی رساند که مخفیانه با بریتانیا وارد مذاکره شد و حتی قصد داشت دژ راهبردی وست‌پوینت را تحویل دشمن دهد. پس از کشف ماجرا نیز به ارتش بریتانیا پیوست و علیه نیروهایی جنگید که زمانی فرمانده‌شان بود. به همین دلیل نام «Benedict Arnold» در فرهنگ سیاسی آمریکا عملاً مترادف خیانت شده است.و شاید از نظر سازوکار قدرت، ژوزف فوشه در انقلاب فرانسه نمونه جالب‌تری باشد. او روزگاری از رادیکال‌ترین ژاکوبن‌ها و از مدافعان اعدام لویی شانزدهم بود؛ اما بعدها چنان در حفظ موقعیت خود ماهر شد که در خدمت حکومت‌های کاملاً متفاوت قرار گرفت. او از تضعیف حکومت دیرکتوار و کودتای ناپلئون حمایت کرد و وزیر پلیس ناپلئون شد؛ سپس هنگامی که سقوط امپراتور را نزدیک دید، با نیروهای طرفدار بازگشت بوربون‌ها نیز وارد تعامل شد و سرانجام در دولت لویی هجدهم نیز جای گرفت. فوشه نشان می‌دهد که چگونه ایدئولوژی می‌تواند برای برخی نخبگان به‌تدریج از «باور» به «ابزار بقا در قدرت» تبدیل شود.وجه مشترک این نمونه‌ها یکسان‌بودن شخصیت‌ها یا انگیزه‌هایشان نیست؛ انگیزه‌ها از جاه‌طلبی و منافع شخصی تا واقع‌گرایی سیاسی و حتی تصور «نجات کشور» متفاوت بوده است. اما یک الگوی مهم در همه آنها دیده می‌شود:خطرناک‌ترین چرخش‌های سیاسی الزاماً با اعلام رسمیِ تغییر جبهه آغاز نمی‌شوند؛ گاهی فرد همچنان با خاطرات، نمادها و ادبیات گذشته سخن می‌گوید، درحالی‌که جهت حرکتش کاملاً تغییر کرده است.اینجاست که سابقه انقلابی به‌تنهایی دیگر معیار قابل اتکایی برای سنجش یک سیاستمدار نیست. سابقه، فقط می‌گوید یک فرد دیروز کجا ایستاده بود؛ آنچه اهمیت دارد این است که امروز چه تصمیمی می‌گیرد، چه منافعی را تأمین می‌کند و نتیجه عملی سیاستش به سود چه کسی تمام می‌شود.بنابراین در مواجهه با چنین پدیده‌ای، نه تعصب مفید است و نه تقدیس خاطرات گذشته. باید تاریخ را خواند و رفتار امروز افراد را با معیار نتیجه سنجید.پس آدم‌ها را با خاطرات انقلابی‌شان نسنجید؛ بلکه با با خروجی اعمال و رفتار و صحت گفتارشان بسنجید که میشه همان گفته های امام خمینی:میزان در هر کس حال فعلی اوستیاعلیشهریور ١۴٠۵میلاد رضاییکانال ایران شهر خورشیدhttps://t.me/iran_cityofsun