قذافی نمونه کلاسیک یک فرد ایدئولوژیک خسته و کم آورده و سپس تبدیل شدن به یک عافیت طلب مذاکراتی بود . طرابلس در ۲۰۰۳ از برنامه‌های تسلیحات کشتارجمعی و بخشی از ظرفیت موشکی خود عقب نشست و مسیر عادی‌سازی با غرب را پذیرفت. اما در ۲۰۱۱ همان بلوک امنیتی غربی در قالب ناتو علیه حکومت او وارد عملیات شد و قذافی در پایان بحران مثل سگ در جوی آب توسط تیم نیروهای محلی سیا به شکل فجیع و حقارت باری کشته شد. خطای محاسباتی او این نبود که مذاکره کرد؛ این بود که تصور کرد کاهش تهدید می‌تواند بدون حفظ موازنه قدرت پایدار بماند. یعنی فکر می‌کرد مذاکره در امتداد مسیر عادی سازی برایش بازدارندگی می آورد. فراموش نکنید از روز اول قرار نبود همه چیزش را به غرب تقدیم کند. از بحث سلاح های شیمیایی شروع شد و هر قدمی که جلو میرفت آمریکا و غرب بیشتر طلبکار می‌شدند تا جایی که به خود آمد همه قدرت اصلی بازدارندگی خود را به یک لبخند ویک عکس گرفتن به همراه آمریکایی ها بخشید.