#نوستالوژی❓ وقتی جوان‌های امروز از ما می‌پرسند:شما چطور می‌توانستید آن زمان زندگی کنید؟بدون تکنولوژی، بدون اینترنت، بدون کامپیوتر، بدون تلفن همراه، بدون ایمیل و بدون شبکه‌های مجازی؟!💭 باید پاسخ بدهیم:همان‌طور که نسل شما امروز می‌تواند بدون دلسوزی، بدون خجالت، بدون احترام، بدون عشق واقعی و بدون فروتنی زندگی کند.🏃‍♂️ ما بعد از مدرسه مشق‌هایمان را می‌نوشتیم و تا آخر شب مشغول بازی بودیم؛ بازی واقعی!🪁 ما با دوستان واقعی بازی می‌کردیم، نه دوستان مجازی. خودمان با دست‌هایمان بازی‌هایی مثل یویو، بادبادک و فرفره می‌ساختیم.👬 ما تلفن همراه، دی‌وی‌دی، پلی‌استیشن، کامپیوتر شخصی و اینترنت نداشتیم، اما دوستان واقعی داشتیم؛ دوستانی که وقتی با یکی از آنها همراه می‌شدیم، در روزهای بارانی زیر یک چتر به مدرسه می‌رفتیم و در روزهای گرم، کیم دوقلویمان را با هم نصف می‌کردیم.🏪 نسل ما در مغازه‌ها با خط درشت ننوشته بود: «لطفاً فقط با کارت‌خوان خرید کنید!»سر هر کوچه یک بقالی بود که دفتری برای نسیه داشت؛ برای آنهایی که دستشان تنگ بود. گاهی هم بالای سرش با خطی درشت نوشته بود: «پول نداری، صلوات بفرست!»🌙 آن روزها تخت‌خواب مُد نبود، اما خوابیدن در رختخواب‌های گل‌گلی، در بهارخواب، ایوان و پشت‌بام، از هر خوابی شیرین‌تر بود!☎️ ما موبایل نداشتیم، اما درِ خانه همسایه و فامیل باز بود تا هر وقت به هر دلیلی نیاز داشتیم، تلفن کنیم، احوال بپرسیم و از حال هم باخبر شویم.🍚 خانواده‌هایمان به دلیل ترافیک سنگین و... دیر به مهمانی‌ها نمی‌رسیدند؛ زودتر می‌رفتند تا در کنار هم سبزی پاک کنند، برنج آبکش کنند و در آماده کردن بساط مهمانی سهمی داشته باشند.❤️ ما «لایک کردن» بلد نبودیم، اما در عوض، نسل ما نسل مهربانی و دلجویی بود.🤝 ما نمی‌دانستیم «بلاک کردن» یعنی چه؛ نسل ما نسل دل‌های بی‌کینه بود. در مرام ما قهر و کینه جایی نداشت.🫂 ما نسلی بودیم که اگر کسانی با هم قهر می‌کردند، دیگران مرام و معرفت به خرج می‌دادند، بساط آشتی‌کنان به راه می‌انداختند و آنها را با هم آشتی می‌دادند. ما نسلی بودیم که برای دیگران وقت می‌گذاشتیم.🥙 در زمان ما کسی پیتزا را دمِ در خانه تحویل نمی‌داد، اما طعم نان و کبابی را که بابایمان از بازار می‌خرید، لای یک روزنامه می‌پیچید و برایمان می‌آورد، با هزار پیتزا عوض نمی‌کنیم!🍅 در نسل ما «فست‌فود» معنایی نداشت، اما نان و پنیر و سبزی، لقمه کوکو و کتلت یا، نهایتاً، ساندویچ تخم‌مرغ با خیارشور و گوجه‌فرنگی و یک شیشه کانادای خنک، لذتی داشت که هنوز هم مزه‌اش زیر دندانمان است.🕊️ ما نسلی بودیم که در مراممان، کمتر نامردی و آدم‌فروشی بود.🎈 ما «سِت تولد» نداشتیم، اما در عوض، جشن‌های سنتی‌مان پر بود از کاغذکشی‌های رنگارنگ، دل‌های واقعاً شاد و لب‌های واقعاً خندان.💐 ما عروسی را به جای هتل، تالار و سالن، در خانه همسایه یا در حیاط چراغانی‌شده برگزار می‌کردیم و خیلی هم خوش می‌گذشت.🍚 ما نذری‌هایمان را در ظروف یک‌بارمصرف نمی‌دادیم؛ در ظرف‌های چینی گل‌سرخی پخش می‌کردیم و همسایه‌مان هم در ظرف خالی، نقل و نبات می‌ریخت.🕯️ ما چراغ مطالعه نداشتیم، اما در عوض، مشق‌هایمان را زیر نور چراغ گردسوز و در کنار علاءالدینی می‌نوشتیم که همیشه رویش یک کتری و در کنارش قوری چایِ خوش‌عطر بود.🏠 ما مبل‌های روکش‌شده نداشتیم، اما پشتی و پتویِ ملافه‌سفید دور تا دور اتاق بود تا هر وقت مهمانی سر رسید، احساس راحتی کند.🥚 ما اگر در شیطنت‌ها و بازی‌های کودکانه، کاسه گل‌مرغیِ سر طاقچه را می‌شکستیم، خانم‌جون دعوایمان نمی‌کرد؛ تازه برایمان اسفند دود می‌کرد، تخم‌مرغ می‌شکست و می‌گفت: «قضا بلا بوده؛ خدا را شکر که به کاسه گرفت و خودت چیزیت نشد!»🍵 ما هزار جور پزشک متخصص و داروخانه نداشتیم؛ چایِ نبات و عرق نعناعِ بی‌بی‌جون، دوای هر دردی بود!✏️ ما از ذوقِ یک پاک‌کن عطری، یک مداد سوسمارنشان، یک جعبه مدادرنگی یا یک دفترچه نقاشی، تا صبح خوابمان نمی‌برد!👨‍👩‍👧‍👦 ما نسلی منحصربه‌فرد بودیم؛ چون آخرین نسلی بودیم که مطیع پدر و مادر بودیم و اولین نسلی که مطیع فرزندانمان شدیم.🕰️ شاید تاریخ دیگر مثل ما را نبیند؛نسلی که امکاناتش کم بود، اما دل‌هایش گرم بود؛نسلی که شاید تکنولوژی کمتری داشت، اما برای همدیگر وقت بیشتری داشت.🌹 تقدیم به همه دوستان هم‌سن‌وسالم؛روزهایتان سرشار از نشاط، سلامتی و شادی.