✡احمدی نژاد و اسرائیل؛ واکاوی یک روایت مشکوکدر روزهای اخیر دو روزنامۀ نیویورک تایمز و هاآرتص اسرائیل تقریباً هم‌زمان گزارش‌هایی درباره طرح ادعایی اسرائیل برای جذب #محمود_احمدی_نژاد منتشر کردند. نکته‌ای که بلافاصله توجه را جلب می‌کند، تفاوت نویسندگان این دو گزارش است. نیویورک تایمز توسط چهار روزنامه‌نگار تحقیقی امضا شده: مارک مازتی (برندۀ پولیتزر در امور امنیت ملی)، جولیان ئی. بارنز، فرناز فصیحی (روزنامه‌نگار ایرانی‌آمریکایی) و رونن برگمن (روزنامه‌نگار اسرائیلی). گزارش هاآرتص را مایکل هائوزر توو نوشته است. دو رسانه با نویسندگان کاملاً متفاوت، همان روز و با شباهت زیاد در حقایق اصلی گزارش منتشر کرده‌اند. این هم‌زمانیِ غیرتصادفی، خود پرسش‌های جدی ایجاد می‌کند. همان‌طور که یک تحلیلگر اشاره کرده، گزارش یک عملیات سری را افشا می‌کند، اما خود گزارش نیز به موضوعی شایستۀ بررسی تبدیل شده است.گزارش نیویورک تایمز ادعا کرده اسرائیل هزینه‌های زندگی و سفر احمدی‌نژاد را پرداخت کرده و مأموران موساد خارج از کشور با او ملاقات کرده‌اند. اما چند پرسش اساسی بی‌پاسخ مانده است. نخست اینکه در جامعۀ ایران چه کسی احمدی‌نژاد را به عنوان نفر اول پس از سقوط نظام می‌پذیرد؟ طی جست و حو در سایت های خارجی نظرات جالبی دیدم.جیسون برادسکی، مدیر سیاست‌گذاری سازمان «ایالات متحد علیه ایران هسته‌ای»، به صراحت گفت که هر تحلیلگر جدی مسائل ایران—حتی بدون دسترسی به اطلاعات طبقه‌بندی شده—می‌تواند تأیید کند که احمدی‌نژاد از ارتش و دستگاه امنیتی ایران طرد شده و هیچ پایگاه حمایتی در آنجا ندارد. او افزود هر استراتژی موفق تغییر رژیم، نیازمند فرار نیروهای نظامی و امنیتی ایران است و تردید دارد که احمدی‌نژاد واقعاً محور یک استراتژی تغییر رژیم باشد. دوم اینکه در خارج از ایران چه کسی احمدی‌نژاد را می‌پذیرد؟ او در دوران ریاست‌جمهوری‌اش (۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳) شاخص‌ترین چهرۀ جهانی در انکار هولوکاست بود و بارها اسرائیل را تهدید به «محو از نقشه» کرده بود. پرسش اساسی این است که آیا #موساد به منکر #هولوکاست اعتماد می‌کند؟ سوم اینکه خودِ گزارش چه شواهدی دارد؟ این گزارش منحصراً بر «مقامات ناشناس» استناد کرده و هیچ منبع مشخصی پشت آن نیست. هیچ مدرک مستندی ارائه نشده و راستی‌آزمایی مستقل آن امکان‌پذیر نیست.کارشناسان اطلاعاتی اسرائیل و آمریکا هم به این گزارش با شک و تردید عمیق واکنش نشان داده‌اند. الکساندر گرینبرگ، سرگرد ذخیره و کارشناس ایران در مؤسسۀ استراتژی و امنیت اورشلیم، می‌گوید ادعا شده که می‌خواستند احمدی‌نژاد را استخدام کنند و این اصطلاح در اطلاعات انسانی می‌تواند هزار و یک معنا داشته باشد. فرض اینکه این استخدام به معنای همکاری داوطلبانه احمدی‌نژاد با اسرائیل بوده، لزوماً درست نیست، همه این کارها بسیار پیچیده و زمان‌بر است و هیچ چیز تضمینی هم نیست. جیسون برادسکی نیز احتمال دیگری مطرح می‌کند که احمدی‌نژاد ممکن است یک منبع سوخته بوده باشد و انتشار این داستان برای تزریق #پارانویا در درون نظام ایران بی‌ضرر نیست. به عبارت دیگر، مهم نیست داستان درست باشد یا نادرست؛ مهم این است که نشر آن، بی‌اعتمادی درون نظام را افزایش دهد.بابک دوربیکی، تحلیلگر سیاسی مقیم لندن، به دویچه وله گفته که باید سه پرسش را از هم تفکیک کرد: دقت خود گزارش، جایگاه واقعی احمدی‌نژاد در سیاست ایران امروز، و کارکرد سیاسی انتشار چنین داستان‌هایی. به گفتۀ او، هیچ مدرک عمومی و مستقلی وجود ندارد که بتواند جزئیات این روایت را تأیید یا رد کند. دفتر احمدی‌نژاد نیز گزارش را «سناریوهای مضحک» و «ادعاهای هالیوودی» خوانده و آن را کاملاً ساختگی توصیف کرده است. دفتر او تأکید کرده که این گزارش برای تضعیف حمایت عمومی از احمدی‌نژاد و انجام جنگ روانی علیه ملت #ایران طراحی شده است. جالب اینکه نیویورک تایمز نیز در پاسخ، ادعای دفتر احمدی‌نژاد را «اتهامات آشکارا نادرست» خوانده که «برای دستکاری افکار عمومی» مطرح شده است.بر اساس همۀ شواهد موجود، خبر از دو منبع هم‌زمان منتشر شده اما هیچ منبع دست‌اولی ندارد و نویسندگان صرفاً به «مقامات آگاه» استناد کرده‌اند. از منظر عقل سلیم و عقلانیت سیاسی، احمدی‌نژاد «بدترین گزینۀ ممکن» برای چنین طرحی است: در داخل هیچ پایگاه نظامی و امنیتی ندارد و در خارج به‌خاطر انکار هولوکاست، برای #اسرائیل غیرقابل قبول است. خودِ احمدی‌نژاد نیز این گزارش را به‌شدت تکذیب کرده و آن را «سناریوی هالیوودی» خوانده است. کارشناسان اطلاعاتی معتقدند هدف اصلی از انتشار این داستان، جنگ روانی و ایجاد تفرقه درون نظام ایران است، نه گزارش یک واقعیت عینی. ﻿🕎 کانال روانشناسی سیاسی ایران