اقدامات ترامپ تا امروز نشون می‌ده که هدفش تغییر رژیم به اون معنایی که خیلی‌ها تصور می‌کنن نیست؛ بلکه بیشتر دنبال وادار کردن حکومت به تسلیم و بعد از اون، اصلاح رفتار و ساختار اونه.شخصیتی مثل ترامپ به یک «نمایش بزرگ» نیاز داره؛ و هیچ نمایشی برای اون جذاب‌تر از این نیست که سرسخت‌ترین دشمن آمریکا در برابر فشارها کوتاه بیاد و تسلیم بشه. به همین دلیل هم ابتدا سراغ رهبر و سطوح اصلی قدرت رفت و بعد با هدف قرار دادن پایگاه ها، مراکز نظامی و وارد کردن فشار بیشتر، تلاش کرد هزینه مقاومت رو بالا ببره و طرف مقابل رو از نابودی بترسونه و به سمت تسلیم سوق بده.تسلیم شدن جمهوری اسلامی برای آمریکا فقط یک پیروزی نظامی نیست؛ یک نمایش بزرگ از قدرت و اعتبار آمریکا در برابر جهان محسوب می‌شه. ضمن اینکه از نظر هزینه و ریسک، به مراتب کم‌هزینه‌تر از ورود به یک جنگ تمام‌عیار خواهد بود.اما مسئله اینجاست که هرچقدر هم فشار و تهدید افزایش پیدا کنه، این حکومت به‌سادگی تسلیم نمی‌شه. رهبران و رسانه‌های جمهوری اسلامی سال‌هاست مقاومت و حتی سخت‌ترین شرایط زندگی را به عنوان الگو تبلیغ کرده‌اند، از شعارها و اسامی سالهای مختلف گرفته تا خیابان‌ها، مدارس، دانشگاه ها، رسانه ها و ...؛ از لنگ پوشیدن یمنی‌ها گرفته به عنوان الگو تا روایت‌های مربوط به تحمل سختی و ایستادگی. بنابراین عقب‌نشینی برای چنین ساختاری فقط یک تصمیم سیاسی نیست، بلکه می‌تواند به معنای فروپاشی بخشی از روایت ایدئولوژیک آن باشد.اما در نهایت، اگر سرسختی دو طرف ادامه پیدا کند و آشفتگی ناشی از این درگیری در سطح منطقه و جهان افزایش پیدا کند، آمریکا و متحدانش به این نتیجه خواهند رسید که برای حفظ اعتبار و هیبت خود، باید وارد مرحله‌ای بزرگ‌تر شوند؛ نبردی که می‌تواند هزینه‌های سنگینی داشته باشد: ویرانی شهرها و زیرساخت ها، تخریب، تلفات انسانی و افزایش شدید تنش‌ها در منطقه و جهان.یادمان باشد ترامپ از تعابیری مثل «ریشه‌کن کردن سرطان» استفاده کرده است. وقتی یک طرف معتقد باشد با روش‌های کم‌هزینه‌تر و تدریجی به نتیجه دلخواه نمی‌رسد، ممکن است به سمت گزینه‌ها و روش های تهاجمی‌تری برای ریشه کن کردن آن برود.در نهایت، منطق این بازی برای ترامپ مانند یک دو راهی است:تسلیم یا شکست؛ اما در هر کدام از دو حالت، نمایش باید بزرگ، پرقدرت و تاریخی باشد.🕎 کانال روانشناسی سیاسی ایران