این سه‌لایه بودن می‌تواند مبنای قرارداد اجتماعی جدیدی باشد که جایگزین قرارداد قدیمی «انرژی ارزان در برابر ضعف حمایت اجتماعی و زیرساخت عمومی» شود.بنابراین، مقصد نهایی اصلاح انرژی نباید صرفاً بازارسازی باشد. بازارسازی یک ابزار برای اصلاح تخصیص منابع است، نه هدف توسعه. هدف بزرگ‌تر باید تبدیل تدریجی ثروت انرژی از یارانه عمومی و مصرف جاری به ترکیبی از کاهش فقر، افزایش بهره‌وری انرژی، زیرساخت توسعه‌ای، سرمایه مولد و امنیت اجتماعی بین‌نسلی باشد. در چنین چارچوبی، اصلاح انرژی بخشی از پاسخ کشور به یکی از مهم‌ترین تحولات چند دهه آینده یعنی سالمندی سریع جمعیت خواهد بود.بطور خلاصه، یک اصلاح توسعه‌گرا باید میان این سه کارکرد تعادل برقرار کند؛ حمایت از فقرا را امروز تضمین کند، ظرفیت تولید و بهره‌وری را در میان‌مدت افزایش دهد و پیش از بسته‌شدن پنجره جمعیتی، پایه مالی یک نظام جامع تأمین اجتماعی را برای ایران سالمند فردا بنا کند.@Iran_Simorq