جغرافیا یا فناوری: کدام‌یک مسیر آینده بازار سهام را تعیین می‌کند؟رفتار بازار سهام آمریکا پس از آغاز جنگ هرمز تحت تأثیر دو نیروی متفاوت قرار گرفته است. نیروی نخست، «ژئوپلیتیک جغرافیایی» است که از ناامن‌شدن مسیرهای مهم فیزیکی مانند تنگه هرمز ناشی می‌شود. نیروی دوم، «ژئوپلیتیک فناوری» است که بر هوش مصنوعی، تراشه‌های پیشرفته، مراکز داده و قدرت شرکت‌های بزرگ فناوری آمریکا تکیه دارد.از ابتدای مارس، اختلال در هرمز قیمت انرژی، انتظارات تورمی و بازده اوراق را افزایش داده و از این راه بر بازار سهام فشار وارد کرده است. در مقابل، امید به رشد درآمد شرکت‌های بزرگ فناوری از ارزش سهام آنها حمایت کرده است. مسیر آینده بازار به این بستگی دارد که کدام نیرو اثر قوی‌تری داشته باشد: فشار ناشی از انرژی و نرخ بهره، یا رشد سود شرکت‌های فناوری.قیمت سهام تا حد زیادی به دو عامل بستگی دارد. عامل نخست، میزان سودی است که انتظار می‌رود شرکت در آینده به دست آورد. عامل دوم، نرخ بهره و میزان ریسکی است که سرمایه‌گذاران برای آینده در نظر می‌گیرند. اگر چشم‌انداز سود یک شرکت بهتر شود، قیمت سهام آن معمولاً افزایش می‌یابد. اما افزایش نرخ بهره، تورم و نااطمینانی سیاسی ارزش امروز درآمدهای آینده را کاهش می‌دهد و بر قیمت سهام فشار وارد می‌کند.شرکت‌های فناوری در S&P 500 وزن بسیار بالایی دارند. این شاخص به شرکت‌ها بر اساس ارزش بازارشان وزن می‌دهد. بنابراین، همه ۵۰۰ شرکت حاضر در آن اثر یکسانی بر شاخص ندارند. در پایان اوت ۲۰۲۶، بخش فناوری اطلاعات حدود ۳۶.۸ درصد شاخص را تشکیل می‌داد. ده شرکت بزرگ نیز در مجموع ۳۷.۶ درصد وزن شاخص را در اختیار داشتند. در میان همین ده شرکت، ۶۲.۳ درصد وزن به فناوری اطلاعات و حدود ۱۹.۹ درصد به خدمات ارتباطی اختصاص داشت.در چنین شرایطی، افزایش قیمت سهام چند شرکت بسیار بزرگ می‌تواند کل شاخص را بالا ببرد، حتی اگر بیشتر شرکت‌های آمریکایی عملکرد ضعیف‌تری داشته باشند. به همین دلیل،  S&P 500 لزوماً تصویر دقیقی از وضعیت تمام شرکت‌ها یا کل اقتصاد آمریکا ارائه نمی‌دهد.این تمرکز توضیح می‌دهد که چرا S&P 500 با وجود جنگ، افزایش قیمت انرژی و رشد نزدیک به ۸۰ واحد پایه‌ای بازده اوراق ده‌ساله، توانست از کف اواخر مارس فاصله بگیرد و به رکوردهای جدید برسد. این اتفاق به معنای بی‌اثر بودن جنگ نیست. توضیح محتمل‌تر آن است که رشد مورد انتظار سود شرکت‌های بزرگ فناوری، تا این مرحله، توانسته فشار ناشی از افزایش نرخ بهره و هزینه انرژی را جبران کند.جنگ هرمز برای خانوارهای آمریکایی، شرکت‌های حمل‌ونقل، صنایع انرژی‌بر و بنگاه‌هایی که به وام و تأمین مالی وابسته‌اند، یک شوک منفی است. بااین‌حال، سرمایه‌گذاران انتظار داشته‌اند که درآمد شرکت‌های بزرگ فناوری به دلیل افزایش تقاضا برای هوش مصنوعی و خدمات دیجیتال با سرعت زیادی رشد کند. همین انتظار از شاخص حمایت کرده است، هرچند ممکن است شرایط واقعی بسیاری از شرکت‌ها و خانوارها متفاوت باشد.اهمیت تنگه هرمز از حجم بالای انرژی عبوری از آن و محدودیت مسیرهای جایگزین ناشی می‌شود. اختلال در این تنگه قیمت نفت و فرآورده‌های نفتی را افزایش می‌دهد. در نتیجه، هزینه تولید، حمل‌ونقل و مصرف انرژی بالا می‌رود. خانوارها مجبور می‌شوند بخش بیشتری از درآمد خود را صرف سوخت و انرژی کنند و پول کمتری برای خرید سایر کالاها و خدمات باقی می‌ماند.افزایش قیمت انرژی می‌تواند تورم را نیز بالا ببرد. در چنین شرایطی، فدرال رزرو نمی‌تواند به‌راحتی نرخ بهره را کاهش دهد و حتی ممکن است سیاست سخت‌گیرانه‌تری در پیش بگیرد. این موضوع باعث افزایش بازده اوراق خزانه‌داری می‌شود.افزایش بازده اوراق ده‌ساله از دو مسیر بر بازار سهام فشار وارد می‌کند. نخست، درآمدهای آینده شرکت‌ها با نرخ بالاتری به ارزش امروز تبدیل می‌شوند و بنابراین ارزش فعلی آنها کاهش می‌یابد. دوم، اوراق خزانه‌داری با بازده بالاتر برای سرمایه‌گذاران جذاب‌تر می‌شوند. در نتیجه، بخشی از سرمایه ممکن است از بازار سهام به بازار اوراق منتقل شود.شرکت‌های فناوری نسبت به افزایش بازده اوراق حساسیت بیشتری دارند. بخش بزرگی از قیمت سهام این شرکت‌ها بر پایه سودهایی تعیین می‌شود که انتظار می‌رود در سال‌های آینده به دست آورند. هرچه نرخ بهره بالاتر برود، ارزش امروز آن سودهای آینده کمتر می‌شود.جنگ از طریق بودجه دولت نیز می‌تواند بر بازده اوراق اثر بگذارد. افزایش هزینه‌های نظامی و برنامه‌های حمایتی، در شرایطی که دولت آمریکا از قبل با کسری بودجه بالایی روبه‌رو است، نیاز دولت به استقراض را افزایش می‌دهد. برای تأمین این هزینه‌ها، دولت باید اوراق بیشتری منتشر کند. اگر عرضه اوراق افزایش یابد و نگرانی درباره تورم و بدهی عمومی نیز ادامه پیدا کند، سرمایه‌گذاران برای خرید اوراق بلندمدت بازده بیشتری مطالبه خواهند کرد.