منش هنرجویی و جایگاه آموزشهنرجو باید بداند که در دوجو، رابطه میان مربی و هنرجو، رابطهٔ مرید و مرادی نیست. هدف آموزش، وابسته ساختن هنرجو به مربی یا ایجاد اطاعت شخصی نیست، بلکه انتقال درست دانش، تجربه و مهارت است. احترام به مربی از جایگاه آموزشی، تجربه و مسئولیتی که بر عهده دارد ناشی می‌شود، نه از تقدس بخشیدن به شخص او.در عین حال، آموزش تای‌چی بر سنت استاد–شاگردی استوار است. در این شیوه، مربی مسئول هدایت فرآیند آموزش است و مسیر، ترتیب و کیفیت تمرین را تعیین می‌کند. از هنرجو انتظار می‌رود با دقت گوش دهد، آموزش را به‌درستی اجرا کند، اصلاح را بپذیرد و پیش از داوری یا تغییر، فرصت کافی برای تجربه و درک اصول فراهم آورد. این ساختار به معنای نفی پرسشگری یا استقلال فکری نیست؛ بلکه اقتضای آموزش مهارتی است که انتقال آن بیش از هر چیز بر مشاهده، تجربه و تمرین استوار است.از این رو، منش هنرجویی بر ایجاد تعادلی میان احترام به اقتدار آموزشی مربی و حفظ استقلال فکری هنرجو استوار است. هنرجوی خوب، نه مقلدی بی‌چون‌وچراست و نه خودرأیی که پیش از آموختن، آموزش را به سلیقه خود تغییر دهد؛ بلکه با ذهنی گشوده می‌آموزد، با تمرین می‌آزماید و با تجربه به فهم و قضاوت می‌رسد.#منش #منش_هنرجویی@WhiteCloudsHouse Channel