تفاوت نقش اسکرام مستر و اجایل دلیوری منیجردر پست قبلی که در مورد نقش Agile Delivery Manager بود بسیا

تفاوت نقش اسکرام مستر و اجایل دلیوری منیجردر پست قبلی که در مورد نقش Agile Delivery Manager بود بسیاری از دوستان در مورد تفاوت این نقش با اسکرام مستر سوالاتی داشتن که فکر کردم که شاید بد نباشد همه ان سوالات در قالب نوشته بررسی کرد. در قلب ماجرا، تفاوت بین اسکرام مستر و دلیوری منیجر، تفاوت در «زاویه دید» است. لنزِ اسکرام مستر معمولاً به سمت داخل و متمرکز بر یک یا حداکثر دو تیم است. وظیفه اصلی او، همان‌طور که در چارچوب اسکرام تعریف شده، ایفای نقش «رهبر خدمتگزار» (Servant-Leader) و مربی برای تیم است. او اطمینان حاصل می‌کند که اصول اسکرام رعایت می‌شود، رویدادها را تسهیل می‌کند و موانع پیش روی تیم را برطرف می‌سازد. موفقیت او با سلامت، پیش‌بینی‌پذیری و بهبود مستمر تیمش سنجیده می‌شود.در مقابل، دلیوری منیجر با لنزی با زاویه دید بازتر عمل می‌کند. با وجود درک عمیق از اصول چابک، تمرکز او کمتر بر پایبندی به یک چارچوب خاص و بیشتر بر کل «جریان ارزش» (Value Stream) است؛ از ایده تا رسیدن به دست مشتری. او مسئول تحویل یک محصول یا خدمت است که اغلب شامل هماهنگی میان چندین تیم، مدیریت وابستگی‌ها، کاهش ریسک‌ها در سطح برنامه (Programme) و تضمین همسویی با اهداف کلان کسب‌وکار می‌شود. موفقیت او نه تنها با سلامت تیم، بلکه با تحویل به موقع و مؤثرِ ارزش ملموس به سازمان سنجیده می‌شود. اشتهای سازمانی: چرا گرایش به سوی اجایل دلیوری منیجرافزایش یافته است؟تقاضای روزافزون برای مدیران تحویل چابک، به معنای نقد نقش اسکرام مستر نیست، بلکه نشان‌دهنده‌ی پذیرش پیچیدگی‌های فزاینده در توسعه‌ی محصولات مدرن است. چندین عامل کاربردی این گرایش را تقویت می‌کنند:۱. واقعیت‌های مقیاس‌پذیری چابکی (Scaling Agile):سازمان‌ها با عبور از مرحله‌ی آزمون و خطای چابکی در یک تیم، با چالش بزرگ هماهنگ‌کردن کار میان تیم‌های متعدد و وابسته به یکدیگر روبرو می‌شوند. مدیریت «تیمی از تیم‌ها» نیازمند نقشی است که بتواند در ارتفاع بالاتری پرواز کند، کل سیستم را ببیند و از هماهنگی اجزای آن اطمینان حاصل کند. دلیوری منیجر این خلأ را پر می‌کند؛ نقشی که اسکرام مسترهای منفرد، با تمرکز بر تیم خود، قادر به ایفای آن نیستند.۲. حرکت عمل‌گرایانه فراتر از تعصب بر چارچوب‌ها:بسیاری از سازمان‌ها به سطحی از بلوغ رسیده‌اند که پیاده‌سازی کتابی و خشک یک چارچوب خاص مانند اسکرام برایشان کافی نیست. آن‌ها اغلب در محیطی ترکیبی (Hybrid) فعالیت می‌کنند و عناصری از اسکرام، کانبان (Kanban) و سایر رویکردها را با هم می‌آمیزند. دلیوری منیجربه دلیل عمل‌گرا بودن ارزشمند است؛ یعنی توانایی انطباق رویکردها با شرایط موجود، به جای تلاش برای خوراندن شرایط به یک چارچوب از پیش تعیین‌شده.۳. نیاز به مدیریت پیش‌دستانه ریسک و وابستگی‌ها:در محیط‌های پیچیده توسعه محصول، ریسک‌ها و وابستگی‌ها استثنا نیستند، بلکه بخشی از واقعیت روزمره‌اند. وظیفه‌ی دلیوری منیجر به صراحت شامل شناسایی، ردیابی و کاهش این مسائل در سطح کلان است. او سیستم هشدار اولیه و دیپلمات تیم‌هاست؛ کسی که برای یافتن راه‌حل بین تیم‌ها مذاکره می‌کند و مسیر را برای تحویل هموار می‌سازد، مدت‌ها قبل از آنکه یک تیم خاص حتی از وجود یک مانع در آینده باخبر شود.در نهایت، ظهور دلیوری منیجر چابک، بازتابی از بلوغ خودِ جنبش چابک است؛ حرکتی از بهینه‌سازی درونی تیم‌ها به سوی یک دیدگاه کل‌نگر و نتیجه‌محور. در حالی که اسکرام مستر همچنان نقشی حیاتی برای پرورش تیم‌های چابک کارآمد ایفا می‌کند، دلیوری منیجر نیاز اساسی سازمان‌ها برای رهبری و هماهنگ‌کردن این تیم‌ها به سوی تحویل یکپارچه و تأثیرگذار ارزش را برآورده می‌سازد.