📝دروغ و مظلوم‌نمایی چپولانه قبیله‌گرایان این ماجرای «محدودیت‌های فرهنگی» آبنباتی بود که از جیب چپ‌ه

📝دروغ و مظلوم‌نمایی چپولانه قبیله‌گرایان این ماجرای «محدودیت‌های فرهنگی» آبنباتی بود که از جیب چپ‌ها درآمد؛ نخست به دهان پان‌ترک‌ها رفت و از آنجا، بی‌آنکه طعمش عوض شود به دهان پان‌کرد راه یافت و صنعت تولید قربانی نیز به صنایع کشور افزوده شد.شواهد رفتار امروزین حکومت جمهوری اسلامی آن‌قدر روشن است که نیازی به تفسیرهای شگفت ندارد. حکومتی که نه‌تنها پوشیدن لباس محلی در ادارات و محل کار را تبلیغ می‌کند، بلکه اساسا به دلیل ماهیت سنتی خود و مخالفت با فرهنگ غربی به آن بال و پر نیز می‌دهد و در مناسبت‌های گوناگون از پایکوبی زاگرس‌نشینان گرفته تا رقص قزاق‌های روسیه و لزگی را به نمایش می‌گذارد. بنابراین چندان قابل معرفی به‌عنوان دشمن سرسخت فرهنگ محلی یا به قول کردها ملی نیست.از این مهم‌تر باید به نظام آموزش‌وپرورش و وزارت علوم نگاه کرد؛ دو دستگاهی که در عمل از مهم‌ترین نهادهای تولید پان و تجزیه‌طلب هستند!در بسیاری از مناطق، آموزش به زبان‌های محلی و ارائه دروس مرتبط با آن‌ها نه‌تنها وجود دارد، بلکه به‌عنوان بخشی از سیاست فرهنگی رسمی دنبال می‌شود. آن‌چنان‌که حتی تا پایه دانشگاه نیز دانشجویانی از قبایل مظلوم مورد توجه خانم سلطانی در استان‌های خود تحصیل می‌کنند و ممکن است استاد به زبان محلی تدریس کند بی‌آنکه مسئولیت عدم فهم دانشجوی غیربومی را بر عهده گیرد.هم اکنون نیز جمهوری اسلامی عملاً در حال اداره ایران بر مبنای نوعی فدرالیسم قومیِ اعلام‌نشده است؛ البته با یک استثنای مهم: از نگاه خانم سلطانی، این فدرالیسم محسوب نمی‌شود، چون مسئولان خودمختار محلی عضو حزب کومله نیستند، اسلحه ندارند و جمهوری اسلامی نیز صراحتاً چندملیتی بودن ایران را به رسمیت نمی‌شناسد!اما بهتر است برای لحظه‌ای از جمهوری اسلامی فاصله بگیریم و به دوره پهلوی بازگردیم.ایران آن روزها تازه وارد فرآیند دولت‌سازی و مدرنیزاسیون (نوسازی) شده بود. بخش بزرگی از جامعه روستایی بود و سطح سواد عمومی بسیار پایین؛ بنابراین یکی از نخستین الزامات دولت مدرن، ایجاد آموزش عمومی و گسترش سواد بود. در چنین کشوری، مسئله زبان صرفاً یک مسئله فرهنگی نبود؛ مستقیماً با مسئله دولت، آموزش، ارتش و ایجاد ارتباط اداری در سراسر قلمرو سیاسی ارتباط داشت.یکی از دشواری‌های ایران نیز چندزبانه بودن جمعیت بود. حتی در ارتش جدید ایران، آموزش زبان فارسی به سربازانی که فارسی نمی‌دانستند، بخشی از فرآیند خدمت بود. بنابراین طبیعی بود که نظام آموزشی نیز بر آموزش زبان فارسی تأکید کند؛ زیرا دانش‌آموز برای ورود به آموزش متوسطه و عالی و سپس مشارکت در دستگاه اداری و اقتصادی کشور، ناگزیر به تسلط بر زبان رسمی آموزش بود.امروز هم در بسیاری از آموزشگاه‌های زبان خارجی، زبان مقصد عملاً زبان غالب کلاس است و حتی استفاده از فارسی برای تمرین زبان‌آموز ممنوع یا محدود می‌شود. کسی هم از این مسئله نتیجه نمی‌گیرد که «فارسی‌ستیزی» در کار است؛ چون می‌فهمد هدف، ایجاد یک محیط زبانی برای آموزش است.اما پرسش مهم‌تر این است:آیا حکومت پهلوی واقعاً زبان، لباس و مظاهر فرهنگی محلی را ممنوع کرده بود؟در مورد زبان، یک نمونه جالب، تاریخ رادیو است. در سال ۱۳۱۸ نخستین فرستنده رادیویی وارد ایران شد، رادیو تهران در سال ۱۳۱۹ آغاز به کار کرد و روند شکل‌گیری یک شبکه رادیویی ملی تا سال ۱۳۲۴ طول کشید و در همین بستر، رادیو کردی تهران در آذرماه ۱۳۲۵ تأسیس شد.مقاله کامل ایرانبان کرد درباره رادیو کردی در ایران:یعنی اگر روایت رایج مبنی بر «ممنوعیت مطلق زبان کردی را بپذیریم، باید توضیح دهیم چگونه تنها مدت کوتاهی پس از تثبیت رادیوی ملی، برنامه‌ای کردی از تهران پخش می‌شده است مگر آنکه نخستین پیشمرگه زن تاریخ بگوید این رادیو به زبان فارس‌های کوهستانی بوده است!در مورد لباس و دیگر مظاهر فرهنگی نیز تصاویر تاریخی گوناگونی از دوره پهلوی وجود دارد که در آن‌ها مراسم محلی، رقص و پایکوبی با لباس‌های محلی برگزار می‌شود و حتی در دیدارهای رسمی، کردها و دیگر گروه‌های محلی با پوشش سنتی خود حضور دارند.همچنین باید از سلطانی و سایر رفقا پرسید آیا بدلیسی در کتاب شرفنامه که تاریخ کردهاست و همچنین رهبران ناسیونالیسم کردی که آخوندهای سنی شافعی در قلمرو عثمانی و سپس عراق بودند نیز توسط فارس‌ها به فارسی‌‌نویسی مجبور شده بودند ؟!نامه ملک فیصل پادشاه عراق به قطب العارفین شیخ حسام الدین نقشبندی به زبان فارسی وکالت حاجی عثمان هرکی از کردهای ایران از سوی شیخ عبدالقادر گیلانی یا نهری یا شمزینی که یک شیخ کرد طریقت نقشبندی ساکن قلمرو عثمانی بود به زبان فارسیتصویر سند وکالت حاجی عثمان هرکی از کردهای ایران از سوی شیخ عبدالقادر گیلانی یا نهری یا شمزینی که یک شیخ کرد طریقت نقشبندی ساکن قلمرو عثمانی بود به زبان فارسی@iranban_kord