■▫️جنگ های نادرشاه: نادر(ترک افشار) از ابتدای کار در عرصه سیاست، در جنگ همیشگی بود و نخستین جنگ‌های او با ترکمن‌ها و کردهای خراسان بود. او پس از اینکه به خدمت شاه طهماسب دوم درآمد، در چندین جنگ کرمانج‌های خراسان را شکست داد و ایشان را به خدمت خود درآورد و قراچورلو‌ها از پایه‌های ارتش او محسوب شدند. اما واقعیت اینست که کرمانج‌های خراسان در طول تاریخ خود برعکس همسایگان ترک خود در جنگ‌ها رویکرد تهاجمی نداشتند و در زمین های خود مشغول زیست بودند و کاری به اطراف نداشتند. کرمانج‌ها حتی به سایر عشایر همسایه که در برابر هجوم ترکمانان از ایشان کمک می‌خواستند نیز یاری نمی‌رسانند و در رخدادهای پس از مرگ نادر نیز هیچ کمکی به خوانین خراسان در مقابل افغان‌های ابدالی نکردند و اگر محمدحسن خان قاجار قویونلو، در مزینان، افغان‌ها را شکست نداده بود، احتمالا کرمانج‌ها نیز همچون همزبانانشان در آذربایجان تابع افغان‌ها می‌شدند.کردها با وجود شیعه بودن در خراسان نیز مرزبانانی نکردند.■▫️دوره قاجار، هنگام روی کار آمدن قاجاریه، کردهای خراسان با بی میلی تابع قاجارها شدند و به ویژه خوانین شادلو هربار همراه سایر خوانین خراسان علیه حکومت قاجار می‌شوریدند اما به مرور که ثبات قدرت حکومت مرکزی در خراسان بیشتر می‌شد، کردهای خراسان نیز بیش از پیش به حکومت وفادار می‌شدند، آنچنانکه که سام‌خان ایلخان ظفرانلو(که به اشتباه زعفرانلو نوشته می‌شود) که در آغاز متحد سالار بود(سالار پسر آصف‌الدوله قاجار کسی که بود که می‌خواست در خراسان برای خودش حکومت جدیدی درست کند) در لشکرکشی های سلطان مراد میرزا حسام السلطنه، حاکم خراسان در زمان ناصرالدین شاه علیه ترکمن‌های سرخس و افغان های هرات شرکت کرد. از این پس فوج ظفرانلو نیز در کنار سایر فوج های خراسان در دفاع مقابل ترکمانان حضور پیدا کردند و ۳ دهه بعد، طی معاهده آخال، تاخت و تازه ترکمن ها در خراسان تا حد زیادی به پایان رسید تا اینکه با تضعیف حکومت مرکزی در دوره مشروطه دوباره از سر گرفته شد و یکی از نخستین قربانیان ایشان طایفه بیچرانلو یا باشقانلو از همین کردهای خراسان بودند. سپس در لشکرکشی های رضاشاه علیه ترکمن‌ها باز کردهای خراسان نقش مفیدی ایفا کردند و این نشان می‌دهد که برعکس ادعای کردها، کردهای خراسان تنها زمانی مرزبانی می‌کردند که حکومت مرکزی قدرتمند بود و هرگاه ایران آشوب زده بود، ایشان برعکس ایلات ترکِ همسایه، خود را کنار کشیده و حتی شاید با ترکمن‌های تازشگر همکاری هم می‌کردند.اما باز به سوی غرب کشور بازگردیم■▫️سقوط میانرودان و سقوط صفویه: در جنگ‌های صفویه و عثمانی در زمان شاه صفی، کردها نقش فعالی در قشون عثمانی داشتند. آنان در جبهه قفقاز و جبهه آذربایجان و جبهه میانرودان در سپاه عثمانی بودند و اتفاقا قلمرو اردلان را به نقطه ضعف سپاه صفوی تبدیل کردند، آنچنانکه همزمان که سپاه صفوی در ایروان، سپاه عثمانی را شکست می‌داد، اما سپاه عثمانی از جبهه میانرودان به سادگی وارد کردستان می‌شد و دوبار در مریوان سپاه صفوی از سپاه عثمانی شکست خورد و همدان سقوط کرد و مردم قتل عام شدند که این نشان می‌دهد نه‌تنها کردها در این برهه مرزبانی نکردند، بلکه قلمرو ایشان به نقطه ضعف صفویه تبدیل شده بود.در ادامه با سقوط صفویه، سپاهیان عثمانی(که عمدتا کرد بودند) وارد ایران شدند و مناطق کردنشین(حتی کردهای شیعه در کرمانشاه) بدون کوچکترین مقاومتی تسلیم شدند( لرستان جنگید و اشغال شد و پس از اشغال هم دائم در جنگ پارتیزانی با عثمانی‌ها بود) و اردلان که به ایران وفادار بودند، گریختند. اما در عوض همدان و تبریز و خوی با مقاومت سنگین و خونینی سقوط کردند و مردم این شهرها قتل‌عام شدند. وجود کردها در سپاه عثمانی آنچنان حائز اهمیت بود که وقتی بین اشرف افغان و احمدپاشا فرمانده سپاه عثمانی جنگ در گرفت، نافرمانی سواران کرد سبب شکست احمدپاشا شد. جالب است که کردها در سپاه عثمانی هم وفادار نبودند و عثمانی ها را به افغان‌ها فروختند! البته کردهای عثمانی برای این کشور خیر بسیار بیشتری نسبت به کردها برای ایران داشتند.■▫️برآمدن نادرشاه: نادرشاه در جنگ‌های خود با عثمانی در منطقه آذربایجان و قفقاز طبیعتا با کردها به عنوان سپاهیان عثمانی درگیری های زیادی داشت اما در جنوب وضع متفاوت بود. اردلان‌ها که در سقوط صفویه اراضی خود را در مقابل بابان‌ها از دست داده بودند، با یاری نادرشاه به قدرت برگشتند و در عوض بابان‌ها هم به نادر پیوسته و در جبهه میانرودان با او همراهی کردند.@iranban_kord