🔺پیام همکارهفته‌ی اول جنگ بود…چهارشنبه، آخر وقت، طبقه‌ی هشتم تنهای تنها بودم. سکوتی عجیب همه‌جا رو گرفته بود، فقط صدای نفس‌هام و ورق زدن پرونده‌ها می‌اومد. یه لحظه صدای در اومد و مردی با چهره‌ای آشفته ‌وارد شد. نفس‌نفس می‌زد، دست‌هاش می‌لرزید. از ته سالن منو نمی‌دید. انگار دنبال یه نور امید می‌گشت.رفتم جلو و گفتم:آقا، چی شده؟ دنبال کسی هستین؟ اصلاً چطور اومدین بالا؟با بغض گفت:با هزار خواهش از انتظامات اجازه گرفتم بیام. گفتم شاید اینجا کسی باشه که کمکم کنهیه لحظه قلبم فشرده شد.پرسیدم:مشکل چیه؟با چشمای پر از نگرانی گفت:من بازرگان و واردکننده‌ام. کالام رسیده ولی پول باید پرداخت بشه تا اسناد ارائه بشه و کالا ترخیص بشه. بیمارستان‌ها، وزارت بهداشت، همه زنگ می‌زنن. بچه‌ها منتظرن… هیچ‌کس جواب درستی نمی‌ده. از شهرستان با هزار بدبختی خودمو رسوندم اینجا… شاید یکی گره از کارم باز کنهیه لحظه نگاهش کردم. صداش می‌لرزید. گفتم:آقا خودتون می‌بینین، کشور تو وضعیت جنگیه، همه‌جا تعطیله، ارتباطات هم قطعه، کاری از دستمون برنمیادولی کنجکاو شدمآروم پرسیدم:چه کالاییه که اینقدر حیاتی شده؟گفت:آنژیوکت. ولی برای کودکانیه سکوت سنگین بینمون افتاد.بعد ادامه داد:می‌دونی الان دارن آنژیوکت بزرگسال برای بچه‌ها استفاده می‌کنن؟ می‌دونی چه دردی داره براشون؟ می‌دونی پدر و مادرشون چه حالی می‌شن وقتی گریه‌ی بچه‌شونو می‌بینن و کاری نمی‌تونن بکنن؟اون لحظه دیگه دنیا دور سرم چرخید. چشمام پر اشک شد. من خودم پدرم…تصور کردم بچه‌ام روی تخت بیمارستانه، گریه می‌کنه و من هیچ کاری نمی‌تونم بکنمهمون‌جا با خودم گفتم: نه نمی‌ذارم این بچه‌ها درد بکشنیاد حرف معاون بین‌الملل افتادم:هدف ما فقط کار بانکی نیست. باید رضایت دل مردم رو بگیریم.بهش نگاه کردم و با صدای محکم اما بغض‌آلود گفتم:آقا شما برید، من قول می‌دم هر کاری بتونم بکنم. من خودم پدرم، نمی‌ذارم این بچه‌ها درد بکشنوقتی رفت، حس کردم بچه‌های اون بیمارستان‌ها بچه‌های خودم هستن، نشستم پشت میز، به خدا توکل کردم و شروع کردم زنگ زدن. هر جا که به ذهنم می‌رسید تماس گرفتم. التماس کردم، توضیح دادم، گفتم این یه مورد خاصه، خواهش می‌کنم کمک کنیدبالاخره بعد از یه ساعت نفس‌گیر، کارگزار زنگ زد و گفت:همین امروز درستش می‌کنیم.دستام می‌لرزید، اشک تو چشمام حلقه زده بود. حس کردم صدای دعاهای مادرها و پدرها از پشت تلفن بهم می‌رسه. حس کردم یه معجزه‌ی کوچیک اتفاق افتاده.چند هفته بعد، جنگ تموم شده بود. یه روز همون مرد با یه جعبه شیرینی اومد تو بانک، چهره‌ش دیگه اون آشفته نبود، لبخند می‌زد، چشماش پر اشک شوق بود.گفت:به لطف شما و بانک اقتصاد نوین، کالا ترخیص شد، بچه‌ها دیگه درد نمی‌کشن، من هرجا می‌رم از شما تعریف می‌کنم، دعای اون بچه‌ها، پدر و مادرها و همه‌ی مردم پشت سرتونهاون لحظه حس کردم دنیا مال منه،حس کردم ما فقط پول جابه‌جا نکردیم، زندگی جابه‌جا کردیم.به خودم گفتم:این یعنی بانکداری واقعی. این یعنی آرامش دل مردمو اون روز با غرور به لوگوی بانک نگاه کردم و تو دلم گفتم:خوشحالم که اسم اقتصاد نوین کنار این کاره.محمدمهدی شرافت♻️کانون صنفی کارکنان شبکه بانکی کشور@IRANBANKERSCLUB