واقعیت اینه که تکنیک، تجربه، و مدرک، هر سه لازم‌اند اما هیچ‌کدوم به‌تنهایی کافی نیستند.مدرک، فقط نشو

واقعیت اینه که تکنیک، تجربه، و مدرک، هر سه لازم‌اند اما هیچ‌کدوم به‌تنهایی کافی نیستند.مدرک، فقط نشونه‌ی گذر از یک مسیر آموزشی کنترل‌شده‌ست؛ تجربه، حاصل آزمون و خطا و مواجهه با شرایط واقعی.اما چیزی که “صلاحیت واقعی” رو می‌سازه، ترکیب این دو با یک “نگرش مسئولانه و آگاهی از محدودیت‌ها”ست.دره‌نورد خبره کسی نیست که فقط فرودهای سخت رفته باشه یا گره‌ها رو سریع‌تر ببنده؛بلکه کسیه که می‌فهمه کی باید برگرده، چطور تیمش رو امن نگه داره، و از خطای انسانی پیشگیری کنه.این سطح از بلوغ، نه در کارگاه فنی تدریس می‌شه، نه با تکرار صرف به‌دست میاد بلکه در سایه‌ی فروتنی، بازنگری و احترام به طبیعت و انسان شکل می‌گیره.شاید اون “چیزی عمیق‌تر از هر دو” که گفتی، همین باشه:فهم خطر، مسئولیت‌پذیری، و منش حرفه‌ای.حالا میخوام بدونم اگر کسی در برنامه ای حادثه داد فاقد صلاحیته؟به نظر من نه، حادثه داشتن به‌تنهایی نشونه‌ی بی‌صلاحیتی نیست.اما نحوه‌ی شکل‌گیری و مدیریت اون حادثه می‌تونه صلاحیت واقعی افراد رو نشون بده.بذار بازش کنم دره‌نوردی، مثل هر فعالیت در طبیعت، ذاتاً پرریسکه.هیچ‌کس(حتی خبره‌ترین مربی‌ها)ز احتمال حادثه مصون نیست.اما فرق بین “حادثه‌ی قابل‌پذیرش” و “حادثه‌ی ناشی از بی‌صلاحیتی” در چند چیزه: 1. آیا خطرها شناخته شده بودن ولی نادیده گرفته شدن؟اگر کسی آگاهانه یا از سر غرور، هشدارها رو جدی نگیره، اون‌جا صلاحیت زیر سؤال می‌ره. 2. آیا تصمیم‌ها بر اساس تحلیل جمعی و اصول ایمنی بوده؟صلاحیت واقعی یعنی قدرت تصمیم‌گیری درست در شرایط مبهم، نه فقط مهارت طناب و ابزار. 3. آیا بعد از حادثه، رفتار مسئولانه و صادقانه‌ای در تحلیل و گزارش نشون داده؟فرد یا تیمی که شجاعت بازنگری و پذیرش اشتباه داره، اتفاقاً “صلاحیت اخلاقی” بالاتری داره.پس، داشتن حادثه = نداشتن صلاحیت نیستاما پنهان‌کاری، بی‌تحلیل گذاشتن، یا تکرار خطا = نشانه‌ی بی‌صلاحیتی و من معتقدم اظهار نظر در رابطه با اینکه چه کسی دارای صلاحیت هست یا نه خودش صلاحیت میخواد.