امروز روز خوبی در سیمای سبز نبود.طی اطلاع رسانی دیشب مددجویان مرکز گذری کاهش آسیب آسیب سیمای سبز متو

امروز روز خوبی در سیمای سبز نبود.طی اطلاع رسانی دیشب مددجویان مرکز گذری کاهش آسیب آسیب سیمای سبز متوجه شدیم که دوتا از مددجویانمان در پارک نزدیک مددسرای منطقه ۲۱فوت نموده اند. ساعت حوالی ۲نیمه شب بود که به پارک اکسیژن واقع در شهرک استقلال در ناحیه ۳شهرداری منطقه ۲۱رسیدیم. همه جا شلوغ بود اولین نفر محسن بود که ما را شناخت گفت：عمو سهامی مرد. دیدی چی شد؟ و شروع کرد به بد و بیراه گفتن به شهرداری و هرچی ارگان که بلد بود و میشناخت, که چرا مددسرا را بستند. اسم عمو سهامی را که شنیدم دلم سنگین شد. عمو ایرج پریروز تو مرکز دیدمش. دیر آمده بود که دارو بگیره, جای یه زخم رو صورتش بود. گفتم چی شده پیر مرد گفت, دیگه پیر شدم. خوردم زمین. تو این افکار بودم که دیدم نزدیک یه آلاچیقم, بقایای چادر معلوم بود. چند نفر که معلوم بود مامور هستند می گفتند خفه شدن. یعنی از سرما آتش روشن کردن و گاز خفه شان کرده. حالمون بد بود. عمو ایرج بیمار قدیمی مرکز بود. همه دوستش داشتند. مهندس راه و ساختمان بود, خیلی بلد بود دنیا دیده بود و دنیا تجربه کرده. اما بیمار بود و بیخانمان. تو دو سال قبل که با اصرار مددسرا را تجهیز و راه اندازی کرده بودیم تو مددسرا اون گوشه بالاش یه تخت داشت. گاهی برای بازدید وقت و بی وقت می رفتم مددسرا. هر وقت من و میدید میگفت ：(( خدا پدر تو این حبیب و بیامرزه اینجا راحتیم. عموجان،تابستانم اینجا بازه دیگه؟ )). منظورش فصل گرما بود و من همیشه جواب می دادم. انشاالله.امروز تو مرکز صدای قرآن بود و توزیع خرما بین مددجوهای کارتن خوابی که همه عمو ایرج و می شناختند. ۷۵نفر مددجویی که امروز حال هیچکدامشان خوب نبود. شهروز می زد تو سرش و می گفت((عمو سهامی دیگه به کی بگم عمو من که بابا هم ندارم)).و این بود حال بد یکروز از روزای یک موسسه.روحش شاد.