راه حل عبورمعلولین ازمشکلات نگران وضعیت اجتماعی معلولین هستیم. پیشینه تاریخی رفتار با معلولین در کشو

راه حل عبورمعلولین ازمشکلات نگران وضعیت اجتماعی معلولین هستیم. پیشینه تاریخی رفتار با معلولین در کشور نشان می‌دهد؛ سازمان بهزیستی با این مدیریت ناکارآمد توانایی عبورازمشکلات بزرگ پیش روی معلولین را ندارد.برای بررسی و کاهش آسیب‌های اجتماعی حوزه معلولین باید به مسائل افراد معلول به صورت واقعی نگریست. اگر افراد معلول به مسائل و مشکلات خود حساس واز طرفی خواهان مشارکت باشند، آسیب‌ها کاهش پیدا می‌کند.در وضعیت کنونی افراد معلول به سازمان بهزیستی تا حدود زیادی بی‌اعتماد شده اند و به دلایل مختلف همبستگی اجتماعی معلولین رو به کاهش رفته است. باید نگران وضعیت اجتماعی معلولین باشیم ، اما نه اینکه ناامیدباشیم.یکی دیگرازمشکلات جامعه معلولین را گسست بین نهادهای مختلف مردمی با بهزیستی می دانیم، هم‌اکنون گسست دردرون خود بهزیستی ، گسست در درون وزارت کار با بهزیستی، گسست بین مردم وبهزیستی رامی توان ازجمله آسیب‌های پرهزینه بشمار آورد. وضع سنتی حاکم برامور اجرایی سازمان بهزیستی وعدم رویکرد جدی به وضع نوین ومکانیزه نشدن امور در این سازمان نیز یکی دیگرازدلایل گسست اجتناب ‌ناپذیر جامعه و جامعه معلولین ازسازمان بهزیستی است. مشکلات فزاینده معلولین با توجه به عدم شفافیت در تخصیص منابع بین استانها و معاونت ها، هم ازجمله گسست‌های است که مدیریت ناکارآمد سازمان به آن دامن زده است.جامعه معلولین در بسیاری ازمواقع با نوآوری‌ها و خلق فرصت‌های امیدوارانه ثابت کرده است که می تواند امور خود را خودش مدیریت کند و راه خود را برای آفرینش فرصت های بیشترباز کند. البته اگر سازمان بهزیستی درعمل نه شعارحقی برای معلولین قائل باشد. ما باورو اعتقادی داریم که سازمان بهزیستی به جای اینکه منشاء امید باشد، اسباب ناامیدی ست.ما نه قصد القای امید را داریم و نه القاء یأس . نقدی که همواره به مدیریت بهزیستی وارد بوده، این است که بهزیستی نتوانسته داشته های خود را به راه حل رفع مشکلات معلولین تبدیل کند. باید حضورومشارکت مردم را به دایره مسائلی برای اندیشیدن و رفع مشکلات معلولین وارد کنیم.مجموع آسیب‌های موجود درسازمان بهزیستی، این سازمان را به زوال و نابودی خواهد کشید. زیرا تاریخ و پیشینه مدیریت این سازمان نشان می‌دهد این سازمان توانایی عبوراز تهدیدها را ندارد.وجود نهادهای مردم‌نهاد مختلفی همچون انجمن‌های ام اس ، سی پی، صرع، سندروم داون و...نشان می‌دهد مردم امیدوارانه درجامعه حضور دارند و برای رفع مشکلات افراد داری معلولیت تلاش می‌کنند و تشکل‌های مردمی و خیّران درتلاش برای توانمند کردن دیگر افراد جامعه هم هستند . مضاف به اینکه، پیشینه مذهبی مردم ما نشان می‌دهد همواره مردم برای برون رفت ازمشکلات و بحران ها بیش ازدولت به نهادهای مردم‌ نهاد و نیکوکاراعتماد دارند.اگر سکان اداره سازمان بهزیستی در دست مدیری توانا و کارآمد باشد، بی شک مردم، نخبگان، بخش خصوصی و کنشگران عرصه اجتماعی می‌توانند درکنارمعلولین ودستگاه‌های رسمی قراربگیرند و برای عبورازاین شرایط دشواربه فهم و نگاه وکنشی مشترک برسند؟ این پرسش نه بی‌پاسخ است ونه گرفتاردرگرداب پاسخ‌های محال. می‌توان و باید با درک بموقع ضرورت‌های پیش روی معلولین دست به کارهای شجاعانه زد، باید تن به گفت‌وگو با انجمن های مردم نهاد فعال در حوزه معلولین داد، آن هم نه گفت‌وگو ازسربی‌نیازی وبی‌دردی برسرمسائل حاشیه‌ای و زینتی، بلکه گفت‌وگو از سر درد و نگرانی بر سرهمه آنچه امروز و فردا معلولین نیازمند آنها هستند. این گفت‌وگو برای از میدان به در کردن هیچ رقیبی نیست، برای به میدان آوردن همه کنشگران مدنی است که می‌توانند برای برون‌رفت ازتنگناها و بحران‌های نقش‌آفرین مؤثر باشند، همه مخاطبان و بیرون‌افتادگان ازنظم‌های دیوانسالارانه و محافظه‌کارانه سازمان بهزیستی که دارای اعتبارواقتداری مشروع ومقبولند.فهیمه فیض آبادی– خبرنگارو فعال حوزه معلولین