به نام خدامعلولان؛ فرصت یا تهدیدباید نگاهمان را به معلولان تغییر بدهیم و تصورنکنیم آن‌ها کسانی هستند که برای ما زحمت دارند و باید سرزنش شوند!!معلولان در دیگر کشورها، بخشی از سرمایه ملی بشمار می روند، اما درکشور ما به بیانی ساده؛ باید آن ها را سرمایه ازدست رفته‌ یا فراموش شده و یا به هیچ انگاشته شده، قلمداد کرد.!؟ اگر بتوانیم نوع نگاه مان را به معلولان درست تعریف کنیم، بی شک قدم‌های بعدی درباره رفتارهای سیاستی هم می‌تواند اصلاح شود. باید جنبه‌های مثبت را بگویم؛ امروز آنچه که در کانون نظریه پردازان قرار می‌گیرد این است که معلولان سرمایه ملی هستند. کارشناسان به درستی می‌گویند؛ معلولان هیچ گاه بعنوان یک فرصت‌ شناخته نشده اند و حتی در جایی تبدیل به تهدید هم شده اند. چیستی این موضوع و اینکه در حال حاضر معلولان چرا در چنین وضعیتی هستند، یا چه فلسفه بنیادین و نظریه ای درباره آنان باید مطرح گردد؟ ما را با نوعی بی هویتی‌ و عدم ثبات فکری مواجه ساخته است. باید درک کنیم که برنامه ریزی ها و سیاست گذاری ها چطور در سبک زندگی و فرهنگ معلولان دنبال می‌شود؛ در واقع انتظار داریم معنای جدیدی ازفهم را دراین حوزه شاهد باشیم وحد مشخصی از همبستگی را در جامعه نسبت به حقوق معلولان ببینیم. سوال این است، چطور می‌شود این ظرفیت را ایجاد کرد و آن را به خدمت معلولان درآورد؟ دردنیای امروزی، نیازهای معلولان تغییر کرده است ومسئولان وافراد جامعه درمعرض پرسش های مختلف قراردارند؛ اما جامعه و مسئولان ما از پاسخ دادن به آن ها طفره می روند !؟ همه می دانند که ظرفیت‌های معلولین کشورکمتر ازافراد به ظاهر سالم نیست، اما مسئله برسرزنده کردن حس تعلق و امکان ایجاد حس تعلق درمسئولان و افراد جامعه نسبت به معلولان است. ایجاد احساس امنیت در سرمایه انسانی، توجه به حقوق شهروندی و زیست‌ آنان واینکه معلولان اطمینان پیدا کنند که وقتی پا به درون جامعه می گذارند در حقیقت پا در «محیط امن » نهاده اند. این امور باید نهادینه شود نه به شکل نمادین. سیاست‌های حمایت از معلولان هم‌اکنون به صورت نمادین است. به همین خاطر به طور محدود عده ازمعلولان وارد چرخه فعالیت می‌شوند و برای مدت کوتاهی اقداماتی نمادین نیزانجام می‌ شود، ولی استمرار فعالیت آن ها چون نهادینه نشده است، تداوم نمی یابد. افراد معلول ما درحال حاضر وضعیت خوبی ندارند، اما شاهدیم که اغلب معلولان ما به ناچار با سیاست‌های غلط جاری و کمبودها و سایر بی عدالتی ها کنار آمده اند و به زندگی مشقت بارخود مظلومانه ادامه می دهند. این نگاه سیاستی باید تغییرکند، تفاوت نیازهای معلولان باید دیده شود وازانگیزه مردم هم برای یاری رساندن به معلولان استفاده گردد تا شاید بشود مقداری از مشکلات معلولان کشور را برطرف کرد.علاوه بر آن، افراد جامعه باید در بهبود بخشیدن به اوضاع معلولان در حد توان خویش، تعلق خاطر و حس مشارکت داشته باشند و روش کارهم مبتنی بر کشف فرصت‌ها و امکان‌های امیدوارکننده و مقابله با تهدیدهایی که پیش روست باشد. گرچه این روش در این شرایط کنونی سخت‌ترین کار و دشوار‌ترین انتخاب است و باعث طردشدن و فحش‌خوردن دلسوزان این حوزه می‌شود. اما ما معتقدیم که باید در این راه امیدوار بود، زیرا منفعل ‌شدن در برابر جریان غالبی که سعی می‌کند دربین معلولان ناامیدی تولید کند و با ساده‌سازی مسائل و تبدیل ‌کردن جامعه مطالبه گروفعال ومنتقد معلول به انبوه خلق ناراضی ، در واقع نوعی تن‌ دادن به از بین رفتن حقوق معلولان است. دراین زمینه با وزیر جدید تعاون، کارو رفاه اجتماعی ، سخن ها داریم که اگر گوش شنوایی باشد به مرور خواهیم گفت.محمدرضا مقیسه – روزنامه نگار و فعال حقوق معلولان ۹ آبان ماه ۹۷