سازمان بهزیستی فقط یک ناممدیران سازمان بهزیستی کشورطی سالهای اخیرمرتکب گناهان نابخشودنی‌ای شده اند ک

سازمان بهزیستی فقط یک ناممدیران سازمان بهزیستی کشورطی سالهای اخیرمرتکب گناهان نابخشودنی‌ای شده اند که برای بَری و دورشدن ازاین گناهان ضمن توبه‌ای نصوح باید ازبنیاد، تغییرات اساسی در سیاست‌گذاری‌ها و برنامه‌های خودشان ایجاد کنند تا شاید اندکی موجب التیام زخم‌های وارد شده به جسم و جان و روان اقشارآسیب پذیر جامعه بویژه معلولان عزیز گردد. دراین نوشته به برخی گناهان نابخشودنی مدیران این سازمان (درحوزه معلولان) به‌طورفهرست‌ وار به شرح زیرمی‌پردازم. ضمنا، آنچه گفته می شود به معنای نادیده گرفتن زحمات پرسنل خدوم آن سازمان نیست بلکه درراستای دفاع ازدلسوزی آنها نیزبه شمار می رود.یکی از ماموریت های سازمان بهزیستی کشورآموزش، پیشگیری،توانبخشی و توانمند سازی معلولان است. این سازمان تمام کوشش خود را به‌کار گرفته است، اقداماتی که کارایی مناسبی هم ندارند را به جامعه هدف خود القاء نماید وگویا نمی‌داند که این اقدامات نوعی دوگانه‌سازی نظام شخصیتی ورفتاری برای معلولان به دنبال داشته و درواقع به نابودی آنان ودرنتیجه جامعه هدف می‌انجامد. متاسفانه برنامه ها وسیاست های این سازمان طی سالهای گذشته به‌ صورت کلیشه‌ای بوده وکاملا جهت دارطراحی شده‌اند، معلولان را وارد دنیایی خیالی و آرمانی به‌دورازدنیای واقعی موجود کرده؛ بدتراینکه به‌جای کوشش درجهت تقویت خلاقیت و به‌کارگیری استعدادها و توانمندی‌های فکری و ذهنی معلولان، آنان را با مشتی برنامه های بی خاصیت سرگرم می‌کند و بدین‌گونه تمامی استعدادهای آنان را به نابودی می‌کشاند. بخش زیادی ازفعالیت های این سازمان هیچ نسبتی با واقعیت‌های جهان امروز نداشته و گویا کوشش می‌کنند معلولان راازواقعیت‌های اصلی جامعه دورنگاه دارند وآنها رابا امورغیرواقعی آشنا سازند. به‌طور مثال روند مدرنیته مهم‌ترین وانکارناپذیرترین واقعیت جهان امروز است اما با تأسف باید گفت که وضعت اداره این سازمان عموما مدرنیته را انکار کرده و کوشش می‌کنند معلولان را به جهان پیشامدرن و سنتی بازگردانند. برنامه‌ریزان و طراحان امور دراین سازمان کمترین آگاهی و آشنایی با جهان مدرن و مولفه‌های سازنده‌ی آن نداشته و نابخردانه و غافلانه این واقعیت مهم و اساسی را منکر می‌شوند وگویا خوش دارند آنچه که در ذهن و ضمیرشان به‌صورت نادرست و غیرمنطقی می‌گذرد را به معلولان مظلوم انتقال دهند.از آنجا که دراین سازمان همواره نوعی اقتدار آمرانه از بالا به پایین وجود داشته و دارد، لذا مهم‌ترین وظایف معلولان و خانواده انان سکوت، تقلید و عدم گفتگو و مدارا است. درواقع، معلول خوب و سربه ‌راه، معلولی است که همواره دربرابر مدیران و متصدیان اموردر بهزیستی سکوت کند، ازهمه‌ی گفته‌های او تقلید و پیروی نماید، وارد گفتگوچالش برانگیز نشود وبدتراینکه هرگونه مدارا و روا داری‌ای را ازخود نشان بدهد. به‌راستی باید پرسید چنین سازمانی کجا خواهد توانست ازمنزلت انسانی معلولان حراست کند؟ چنین روندی چگونه خواهد توانست برای توسعه‌ی همه‌جانبه‌ی یک جامعه آسیب دیده و نیازمند توجه خواص، مفید به فایده باشد؟سازمان حمایت گربهزیستی؛ برخلاف ماموریت ذاتی خود نوعی روند ناقص و معیوب را دنبال می‌کند که معلولان را دراین روند ناقص ومعیوب گرفتارکرده وتمامی توانمندی‌های ذهنی و روانی آنان را نیزدرگیرمسائل روزمره کرده است. این سازمان بطورشایسته هماهنگی‌ای با سایر کارگزاران جامعه‌ و شرکای خود مانند نظام رسانه‌ای کشورو سمن های مردم نهاد نداشته بلکه آنان را به دنیایی کاملا متضاد و ناسازگار با یکدیگر دعوت کرده که نتیجه‌ی چنین اقدامی بی اعتمادی و تبدیل عده ای ازمعلولان به افراد چندشخصیتی، فاقد مهارت، ناتوان، ضعیف، سرخورده و ناامید از آینده بوده است.