⭕️ مقاله :مبارزه با فساد در مقیاس بزرگ؛ از پاکسازی سنگاپور تا شکار «ببرها و مگس‌ها» در چین و «روباه‌

⭕️ مقاله :مبارزه با فساد در مقیاس بزرگ؛ از پاکسازی سنگاپور تا شکار «ببرها و مگس‌ها» در چین و «روباه‌ها» در خارج آیا فساد گسترده واقعاً قابل مهار است؟ ✍️حسین نژاد صفری رئیس اتاق بازرگانی ایرانیان مقیم چین فساد گسترده آیا واقعاً قابل مهار است؟ تجربه سنگاپور،…از «شکار فاسد» تا «خشکاندن ریشه فساد»یک وجه مشترک در هر سه تجربه وجود دارد: اگر جامعه احساس کند کارمند جزء مجازات می‌شود اما افراد صاحب قدرت مصون هستند، مبارزه با فساد خیلی زود اعتبار خود را از دست می‌دهد. بازدارندگی زمانی شکل می‌گیرد که فرد پیش از سوءاستفاده از قدرت بداند احتمال کشف بالاست، ارتباطاتش تضمین‌کننده نجات نیست، ثروت حاصل از فساد قابل حفظ نیست و حتی فرار به خارج نیز پرونده را پایان نمی‌دهد.اما هیچ کشوری نمی‌تواند برای همیشه میلیون‌ها بازرس را به دنبال میلیون‌ها کارمند بفرستد. مرحله نهایی مبارزه با فساد باید چیزی فراتر از دستگیری باشد: ساختن سیستمی که اساساً فرصت فساد در آن کمتر باشد.دیجیتالی‌شدن خدمات، شفافیت قراردادهای دولتی، کاهش مجوزهای غیرضروری، کنترل تعارض منافع، شایسته‌سالاری، حقوق متناسب مدیران، امکان گزارش فساد و نبود حاشیه امن برای صاحبان قدرت، در نهایت از تعداد زندان‌ها و بازداشت‌ها مهم‌ترند.از کارزار سیاسی تا ماشین دائمی نظارتچین به‌تدریج تلاش کرد مبارزه با فساد را از یک کارزار به یک ساختار دائمی تبدیل کند. در سال ۲۰۱۸ کمیسیون ملی نظارت تشکیل و قانون نظارت تصویب شد. شبکه کمیسیون‌های نظارت در سطوح مختلف گسترش یافت و دامنه آن از اعضای حزب فراتر رفت تا مجموعه بزرگ‌تری از کارکنان بخش عمومی را پوشش دهد.در دسامبر ۲۰۲۴ نیز اصلاح قانون نظارت تصویب شد و از اول ژوئن ۲۰۲۵ به اجرا درآمد. این تحول نشان می‌دهد چین به این نتیجه رسیده که یک کمپین، هرچقدر هم بزرگ باشد، نمی‌تواند برای همیشه جای یک نهاد پایدار را بگیرد.بزرگ‌ترین اشتباه این است که موفقیت مبارزه با فساد را فقط با تعداد پرونده‌ها اندازه بگیریم. دستگیری هزار مدیر فاسد شاید نشانه قدرت دستگاه نظارتی باشد، اما اگر هزار مدیر دیگر بتوانند جای آنها را بگیرند و همان مسیر را ادامه دهند، سیستم هنوز تغییر نکرده است.سنگاپور این حقیقت را زودتر از بسیاری کشورها دریافت، هنگ‌کنگ آن را به یک مدل نهادی تبدیل کرد و چین اکنون، پس از بیش از یک دهه عملیات در مقیاسی کم‌سابقه، با همان پرسش بنیادی روبه‌روست: آیا می‌توان از مرحله «شکار ببرها و مگس‌ها» به مرحله‌ای رسید که اساساً ببر و مگس کمتری تولید شود؟پیروزی واقعی در مبارزه با فساد زمانی نیست که حکومت بتواند هر سال یک میلیون نفر را مجازات کند؛ پیروزی واقعی روزی است که دیگر نیازی به مجازات یک میلیون نفر در سال نباشد.فساد با شعار از بین نمی‌رود، با چند پرونده بزرگ نیز ریشه‌کن نمی‌شود و حتی مجازات‌های سنگین به‌تنهایی برای شکست آن کافی نیست. فساد زمانی عقب می‌نشیند که اراده مبارزه از بالا وجود داشته باشد، قانون به صاحبان قدرت نیز برسد، احتمال کشف بالا باشد و هم‌زمان ساختاری شکل بگیرد که فرصت فساد را از پایین کاهش دهد.سنگاپور نشان داد چنین تحولی ممکن است، هنگ‌کنگ نشان داد حتی فساد نهادینه‌شده را می‌توان عقب راند و چین امروز در حال اجرای بزرگ‌ترین آزمایش در مقیاس وسیع در حد یک قاره موفق بود .حال وقت این پرسش است: آیا همین کار را می‌توان در ایران انجام داد؟@irancham