⭕️ مقاله :مبارزه با فساد در مقیاس بزرگ؛ از پاکسازی سنگاپور تا شکار «ببرها و مگس‌ها» در چین و «روباه‌

⭕️ مقاله :مبارزه با فساد در مقیاس بزرگ؛ از پاکسازی سنگاپور تا شکار «ببرها و مگس‌ها» در چین و «روباه‌ها» در خارج آیا فساد گسترده واقعاً قابل مهار است؟ ✍️حسین نژاد صفری رئیس اتاق بازرگانی ایرانیان مقیم چین فساد گسترده آیا واقعاً قابل مهار است؟ تجربه سنگاپور،…فرار هم پایان پرونده نیستبعد دیگر مدل چین، تعقیب فساد در خارج از مرزهاست. عملیات‌هایی مانند Fox Hunt و برنامه گسترده‌تر Sky Net برای تعقیب افراد تحت پیگرد و بازیابی دارایی‌های منتقل‌شده به خارج ایجاد شدند.براساس آمار رسمی عملیات Sky Net در سال ۲۰۲۴، ۱,۵۹۷ نفر از افراد تحت تعقیب مرتبط با فساد از خارج به چین بازگردانده شدند و بیش از ۱۸.۲۸ میلیارد یوان دارایی بازیابی شد. البته روش برخی از این بازگرداندن‌ها در خارج از چین با انتقادهایی درباره تشریفات حقوقی و شیوه اجرا روبه‌رو بوده است. با این حال، پیام مورد نظر پکن روشن است: خروج از کشور یا انتقال پول به خارج نباید به معنای پایان پرونده باشد.آیا این همه مجازات یعنی چین موفق شده است؟اینجا باید از تحسین صرف اعداد فاصله گرفت. اگر پس از بیش از یک دهه مبارزه، در سال ۲۰۲۵ هنوز نزدیک به یک میلیون نفر مجازات حزبی یا اداری می‌شوند، دو برداشت ممکن است. یکی اینکه دستگاه نظارتی بسیار قدرتمندتر شده و تخلفاتی را کشف می‌کند که پیش‌تر پنهان می‌ماندند؛ دیگری اینکه فساد و تخلفات همچنان آن‌قدر گسترده‌اند که دستگاه نظارتی هر سال مجبور به رسیدگی به صدها هزار پرونده تازه است.احتمالاً بخشی از حقیقت در هر دو برداشت وجود دارد. به همین دلیل، تعداد پرونده‌ها به‌تنهایی معیار موفقیت مبارزه با فساد نیست. معیار مهم‌تر این است که آیا در طول زمان فرصت فساد، انگیزه فساد و امکان مصونیت کاهش یافته است یا خیر.تفاوت بنیادی سنگاپور و چینسنگاپور در طول چند دهه تلاش کرد به نقطه‌ای برسد که فساد استثنا باشد نه قاعده. چین در مقیاسی بسیار بزرگ‌تر، یک ماشین عظیم برای کشف، تنبیه و بازدارندگی مستمر ساخته است.به زبان ساده، سنگاپور بیشتر تلاش کرد زمین حاصلخیز فساد را خشک کند؛ چین علاوه بر خشک‌کردن زمین، هنوز ناچار است هر سال حجم بزرگی از علف‌های هرز را نیز از ریشه بیرون بکشد. همین تفاوت توضیح می‌دهد چرا سنگاپور امروز در بالاترین رده‌های جهانی کنترل فساد قرار دارد، اما چین با وجود ابعاد بی‌سابقه کارزار خود هنوز فاصله قابل توجهی با آن دارد.تعداد بیشتر پرونده الزاماً به معنای فساد کمتر نیست. موفقیت نهایی زمانی معنا دارد که دیگر نیازی به این حجم از پرونده و مجازات وجود نداشته باشد.روی دیگر مدل چینتحلیل مدل چین بدون اشاره به انتقادهای آن کامل نیست. منتقدان می‌گویند دستگاه ضدفساد چین از ساختار سیاسی حزب کمونیست مستقل نیست و این کارزار، علاوه بر پاکسازی فساد، به شی جین‌پینگ در تمرکز قدرت و تضعیف برخی رقبای سیاسی نیز کمک کرده است.چالش دیگری نیز وجود دارد: ترس مدیران از تصمیم‌گیری. اگر تحقیقات و مجازات بیش از حد گسترده شود، ممکن است برخی مدیران به این نتیجه برسند که امن‌ترین تصمیم، تصمیم نگرفتن است. به همین دلیل، خود حکومت چین نیز در سال‌های اخیر بر ضرورت تفکیک میان اشتباه غیرعمدی در جریان کار و تخلف عمدی تأکید کرده است.مبارزه با فساد همیشه یک نقطه تعادل دشوار دارد؛ نظارت ضعیف زمینه فساد را فراهم می‌کند، اما اگر ترس از مجازات جای مسئولیت‌پذیری را بگیرد، بوروکراسی می‌تواند محافظه‌کار و کم‌تحرک شود.سه تجربه، سه درسسنگاپور می‌گوید فساد را آن‌قدر پرهزینه و دشوار کنید که مدیر پیش از فاسدشدن محاسبه کند. هنگ‌کنگ می‌گوید فقط فاسد را تعقیب نکنید؛ ساختاری را که فساد تولید می‌کند اصلاح کنید و جامعه را نیز در مبارزه شریک سازید. چین نیز نشان داده که حتی در کشوری بسیار بزرگ، مبارزه می‌تواند از بالاترین مقام تا پایین‌ترین سطح اداری امتداد یابد و اندازه شبکه قدرت نباید مانع رسیدگی شود.شاید بهترین سیاست، کپی کامل هیچ‌یک از این سه مدل نباشد، بلکه ترکیبی از درس‌های آنها باشد: اراده سیاسی و سخت‌گیری سنگاپور، سه‌گانه پیشگیری، تعقیب و آموزش هنگ‌کنگ و ظرفیت نظارتی و قدرت رسیدگی در مقیاس بزرگ چین.ادامه : 👇👇👇👇@irancham