خاطرات یک سِیلَمیاین مجموعه قرار نبود این‌قدر جدی شود. پنج قسمت اولش را شش سال پیش در "ایران هورسی" نوشته بودم.اما جنگ، قطعی اینترنت، سفرهای اجباری، دوری، آوارگیِ ذهن و آن سکوت عجیبِ روزهای بی‌خبری...همه‌چیز را عوض کرد.وسط همان روزهایی که جهان انگار روی حالت تعلیق رفته بود، فهمیدم اگر این قصه را تمام نکنم، رسالتم در رسانه‌ی اسب نیمه‌کاره می‌ماند. برگشتم.نشستم.خواندم.نوشتم؛ترکیبی از ادبیات، پژوهش، روانشناسی، رسانه و جهان عجیبی که میان انسان و اسب شکل می‌گیرد.این مجموعه 100 قسمتی، فقط یک پروژه‌ی نوشتاری نیست، بخشی از حافظه‌ی من است. حافظه‌ی سال‌هایی که میان اصطبل‌ها، مانژها، مسابقات، سفرها، آدم‌ها و اسب‌ها گم شد.سال‌هایی که فهمیدم جهان اسب، فقط درباره‌ی تاختن نیست...درباره‌ی فهمیدن است.فهمیدنِ ترس.اعتماد.غرور.وابستگی و آن سکوت عجیبی که گاهی فقط یک اسب می‌تواند درون آدم ایجاد کند.شاید برای همین هنوز هم فکر می‌کنم بعضی داستان‌ها را باید از زبان اسب‌ها شنید...چون آدم‌ها زیادی تمرین کرده‌اند که حقیقت را پنهان کنند..."خاطرات یک سیلمی" را در اینستاگرام دنبال کنیدhttps://www.instagram.com/iranhorsey