این تصویری که در کلیپ می بینیم، خودش تعریف زنده‌ بدبختی است، اما نه به معنای آدم بی‌ارزش یا فلان ماد

این تصویری که در کلیپ می بینیم، خودش تعریف زنده‌ بدبختی است، اما نه به معنای آدم بی‌ارزش یا فلان مادر بدبخت، بلکه به معنای بدبختی تحمیل‌ شده؛ وضعیتی که در آن یک مادر، فرزندش را در اعتراضات از دست داده، نه عدالت دارد، نه پاسخ، نه جبرانی، و فقط می‌ تواند عکس بچه‌ اش را در خیابان بالا بگیرد و از مردم گواهی و همدلی جمع کند.وقتی درآهنگ روی کلیپ گفته می‌ شود ما بدبختم، تو را بزرگ کردم، سرت را روی پا لالا کردم، این «ما بدبختیم» بیشتر فریاد این است که من همه‌ چیزم را برای تو گذاشتم، وظیفه‌ ام را انجام دادم، اما سیستمی که باید از جان تو و من محافظت می‌ کرد، ما را به این نقطه رسانده که حالا من باید برای جنازه‌ فرزندم برقصم، چون ابزار دیگری برای دادخواهی و زندگی‌ خواهی ندارم.رقص در مراسم خاکسپاری در این فضا، یک جور ترجمه‌ سیاسی و عاطفی است که می‌ گویند ما سوگ را از حالت تسلیم و عزاداری مطیع درآوردیم و تبدیلش کردیم به اعتراض، به جشن شجاعت کسی که کشته شده، به مقاومت در برابر نظمی که می‌ خواهد مرگ را هم کنترل کند. در چنین زمینه‌ ای بدبختی بیشتر اسم وضعیت جمعی است؛ بدبختی ساختاری و سیاسی، نه ضعف فردی.این مادر بدبخت به آن معنای تحقیرآمیز نیست؛ اتفاقاً او اوج کرامت و شجاعت است. بدبخت در اینجا بیش‌ تر باید به سیستم و شرایطی چسبانده شود که مادر را به وسط خیابان، با عکس بچه‌ کشته‌ شده‌اش، کشانده است؛ جایی که آدم‌ ها با بوسه‌ روی صورتش، هم او را تسلی می‌ دهند، هم دارند می‌ گویند: ما شاهد این بدبختی هستیم و نمی ‌خواهیم عادی‌ اش کنیم.زنده باد ایران