نوری در سیاه‌ ترین شب جنگسال‌ها پیش سگی را از خیابان نجات دادم؛ روتوایلری تنها که بعد از مهاجرت سرپر

نوری در سیاه‌ ترین شب جنگسال‌ها پیش سگی را از خیابان نجات دادم؛ روتوایلری تنها که بعد از مهاجرت سرپرستش رها شده بود. از همان روز، مسئولیتش را از راه دور به عهده گرفتم؛ سگی که امروز در ویلایی بیرون از شهر، همراه نگهبان ویلا زندگی می‌ کند. هفته‌ قبل از آغاز جنگ، غذای او را سفارش داده بودم و مطمئن بودم تحویل داده شده است. اما وقتی همه‌ جا زیر سایه‌ جنگ و قطع ارتباط بود، فهمیدم غذایش نرسیده و سه روز است بی‌ غذا مانده. دنیا دور سرم چرخید؛ اینترنت قطع، تلفن‌ ها خاموش… و من در اوج درماندگی. نا امیدانه وارد گروهی شدم که هیچ ربطی به حیوانات نداشت؛ فقط چند نفر نوشته بودند از ایران هستند. نوشتم، توضیح دادم، کمک خواستم. اول کسی باور نکرد… اما جوانی از دل همان تاریکی داوطلب شد. در میان بمب‌ ها و بی‌ خبری، آن جوان غریبه توانست با پت‌ شاپ تماس بگیرد. وقتی پیام داد که غذا رسیده، روی زمین نشستم و گریه کردم؛ گریه از رهایی، از نجات، از زنده‌ بودن مهر در دل انسان‌ ها. در روزهایی که بی‌ اعتمادی همه‌ جا را گرفته، این جوان برای من قهرمان جنگ بود؛ کاری کرد که شاید برای دیگران کوچک باشد، اما برای من و سگم همه‌ چیز بود. هنوز هم وقتی به او فکر می‌ کنم، یادم می‌ آید... حتی در تاریک‌ ترین شب‌ ها، نوری هست. و امروز از همه‌ شما می‌ خواهم: اگر صدای حیوانی را در دل جنگ شنیدید، بی‌ تفاوت نمانید. آن‌ ها قربانیان خاموش‌ اند، اما نجاتشان، نجات بخشی از انسانیتِ ماست. از این آقای مهربان و مسئولیت پذیر صمیمانه سپاسگزارم و هرگز ایشان را فراموش نخواهم کرد. #سگ#جنگ #زنده_باد_ایران https://www.instagram.com/reel/DVwx8EhDLt6/?igsh=c3AzMjBuZndwZzE3