🔹 حفاظت مسئولانه از محیط‌ زیست با واگذاری مسئولیت به ذی‌نفعان محقق می‌شود 🔹 رئیس جمهور در چهلمین نشست «شورای‌عالی محیط زیست» و دومین جلسه این شورا در دولت چهاردهم با تأکید بر ضرورت اصلاح حکمرانی محیط‌ زیست، مشارکت مردم و ذی‌نفعان را شرط اصلی موفقیت سیاست‌های…این نوع موضع‌ گیری‌ ها در ظاهر امید بخش‌اند، اما اگر دقیق و چارچوب‌ مند نشوند، می‌ توانند همان خطاهای تکراری حکمرانی محیط‌ زیست را بازتولید کنند. تأکید بر مشارکت مردم و ذی‌ نفعان فقط زمانی معنا دارد که چارچوب علمی، شفافیت داده، سازوکار پاسخ‌ گویی و نظارت مؤثر حاکمیتی وجود داشته باشد؛ واگذاری مسئولیت بدون این چهار ستون، بیشتر شبیه انتقال بار از دولت به جامعه است تا تقویت واقعی حفاظت.تجربه ایران نشان داده است که ذی‌نفع محلی لزوماً ذی‌ نفع حفاظت نیست و بدون تعریف حدود اکولوژیک، ظرفیت برد و حقوق طبیعت، مدیریت مردمی می‌ تواند به بهره‌ برداری بیشتر و فشار مضاعف بر منابع بینجامد.به همین دلیل، هر زمان که از مردمی‌ سازی و سپردن حفاظت به مردم یا واحدهای تولیدی سخن گفته می‌ شود، لازم است چند پرسش کلیدی تکرار شود:خط قرمزهای اکولوژیک کجا تعریف شده‌اند؟داده‌ها و اطلاعات تا چه حد برای عموم در دسترس‌ اند؟مسئولیت پاسخ‌ گویی و برخورد با تخلف دقیقاً با چه نهادی است و چگونه اعمال می‌ شود؟و در سطح ساختار قدرت، واقعاً چه چیزی تغییر کرده است جز ادبیات؟شاید مهم‌ ترین نقش ما این باشد که اجازه ندهیم «مردمی‌کردن» صرفاً به معنای مردمی‌ کردن هزینه‌ ها و پراکنده‌ سازی مسئولیت باشد. هر ادعای اصلاح حکمرانی تنها زمانی معنا دارد که به تعهدات روشن، قابل‌ سنجش و زمان‌ دار در حوزه حفاظت، شفافیت و پاسخ‌ گویی ترجمه شود.