داستانی کوتاه از کتاب سوپ جوجه برای روح :«سه نامه از تدی»شایستگی و صلاحیت اخلاقی «تدی استالارد» همیش

داستانی کوتاه از کتاب سوپ جوجه برای روح :«سه نامه از تدی»شایستگی و صلاحیت اخلاقی «تدی استالارد» همیشه در لیست کمترین ها مشخص می شد. او کمترین علاقه ای به مدرسه نداشت. لباس های چروکیده و رنگ و رورفته ای می پوشید، موهای او همیشه ژولیده بود و هرگز شانه نمی کرد. چهره ای عاری از احساس و نگاهی سرد و بی روح و گنگ و مبهمی، داشت.زمانی که خانم «تامسون» او را مورد خطاب قرار می داد، بریده بریده و کوتاه جواب می داد. ناخواستنی، کسل کننده و سرد و دیر آشنا بود و در یک کلام دوست داشتنی نبود. هر چند معلم او خانم «تامسون»، ادعا می کرد که همه ی دانش آموزان را یکسان دوست می دارد، اما کاملا مشخص بود که در این مورد، صداقت کاملی ندارد، هرگاه، ورقه ی «تدی» را اصلاح می کرد، گویی با گذاشتن علامت ضربدر در کنار جواب های غلط، به نوعی لذت می برد و با میل و رغبت بخصوصی، نمره ی صفر را پای ورقه ی او می نوشت.خانم «تامسون»، «تدی» را خوب می شناخت، زیرا سوابق تحصیلی او را در اختیار داشت. او در مورد «تدی» بیشتر از آن چه که اظهار می داشت می دانست، اما این واقعیت را انکار می کرد.کلاس اول : در کار کلاسی پیشرفت خوبی دارد و از نظر اخلاقی و رفتاری مورد تأیید است. اما وضعیت خانوادگی مناسبی ندارد.کلاس دوم : «تدی» می تواند بهتر از این باشد. مادرش سخت بیمار است. از طرف خانواده کمتر حمایت می شود.کلاس سوم : «تدی» پسر خوبی است، اما بیش از حد، خشک و جدی است. سرعت یادگیری ضعیفی دارد. امسال مادر خود را از دست داد.کلاس چهارم : یادگیری کند و ضعیفی دارد. خوش رفتار هست. پدرش توجهی به وضعیت تحصیلی او ندارد.عید کریسمس فرا رسید. دانش آموزان دختر و پسر خانم «تامسون»، هدایایی برای او آوردند، آن ها هدیه های خود را روی میز خانم معلم قرار دادند و دور میز او جمع شدند تا شاهد باز کردن هدایا، باشند.در میان انبوهی از هدایا، یکی از آن ها، از طرف «تدی» بود. خانم معلم، از این که «تدی» هم، برای او هدیه آورده بود، بسیار متعجب شد، اما این واقعیت داشت. هدیه ی «تدی» با کاغذ قهوه ای رنگی پیچیده شده و با نوار اسکاچ بسته شده بود. روی کاغذ هدیه، عبارت ساده ای به چشم می خورد: «تقدیم به خانم تامسون، از طرف تدی.»هدیه ی «تدی» را که باز کرد، یک دستبند پر زرق و برق نگین دار مصنوعی، که نیمی از نگین های آن افتاده بود و یک شیشه عطر ارزان قیمت، نمایان شد.دیگر بچه ها، از دیدن هدیه ی «تدی»، با تمسخر خندیدند.اما خانم «تامسون»، حداقل این را می دانست که در چنین مواقعی باید آن ها را ساکت کند. بلافاصله، دستبند را در دست خود بست و کمی از عطر را به سر آستین لباسش زد و در حالی که مچ دست خود را بالا گرفته بود تا دیگر بچه ها نیز بو کنند، گفت: «بوی فوق العاده ای دارد، نه؟» بچه ها که منظور خانم معلم را فهمیده بودند. با گفتن کلماتی نظیر «آه» ، «اوه» فورا موافقت خود را با نظر او، نشان دادند.در پایان روز، که مدرسه تعطیل شد و همه ی بچه ها کلاس را ترک کردند، «تدی» اندکی معطل کرد تا همه بروند. سپس آهسته به طرف میز خانم معلم رفت و به آرامی گفت:«خانم تامسون ... خانم «تامسون» شما، عینا بوی مادرم را می دهید و دستبند او در دست شما واقعا زیبا و قشنگ دیده می شود. خوشحالم که از هدیه ی من خوشتان آمد.»بعد از این که «تدی» کلاس را ترک کرد، خانم «تامسون» زانو زده و از خدا طلب بخشش کرد.فردای آن روز، دانش آموزان که سر کلاس حاضر شدند، معلم جدیدی به آنها خوشامد گفت و خانم «تامسون» یک انسان کاملا متفاوتی شده بود، او تنها یک معلم نبود، بلکه فرشته ای از طرف خدا بود. او حالا فرشته ای بود که برای عشق ورزیدن به کودکان و خدمت به آنها فرستاده شده بود. خانم «تامسون» تصمیم داشت، چنان عشقی به کودکان بورزد و چنان خدمتی به آنها بکند که حتی بعد از او نیز، ردپای این عشق و فداکاری، در زندگی آنها، باقی بماند.برای پیشرفت درس همه ی بچه ها تلاش می کرد، به ویژه آنهایی که قدرت یادگیری ضعیفی داشتند، که در این میان، «تدی»، جایگاه بخصوصی داشت.در پایان سال تحصیلی «تدی» پیشرفت شگفت انگیزی از خود نشان داد. و از نظر فعالیت های درسی، نه تنها خود را به پای بیشتر هم کلاسی های خود رسانید، بلکه از بعضی از آن ها نیز جلوتر زد. خانم «تامسون» مدت ها خبری از «تدی» نداشت، سپس روزی نامه ای از او دریافت کرد که نوشته بود:«خانم تامسون عزیز:خواستم، شما اولین کسی باشید که این خبر را با او در میان می گذارم. من با رتبه ی دوم از کلاس خود فارغ التحصیل شدم.دوستدار شما: تدی استالارد»چهار سال بعد یادداشت دیگری رسید:«خانم تامسون عزیز:همین حالا مطلع شدم که شاگرد اول کلاس خود هستم و خواستم شما اولین کسی باشید که این خبر را می شنود. تحصیلات دانشگاهی کار ساده ای نیست، اما من آن را دوست دارم. دوستدار شما : تدی استالارد»و چهار سال بعد یادداشت دیگری رسید: