هوش مصنوعی چه چیزی دربارهٔ هوش به ما می‌آموزد؟ در ادامه سعی شده مصاحبه حدود 4 دقیقه ای که در آدرس پا

هوش مصنوعی چه چیزی دربارهٔ هوش به ما می‌آموزد؟ در ادامه سعی شده مصاحبه حدود 4 دقیقه ای که در آدرس پایین موجود هست و با ترنس تائو برنده جایزه فیلدز را پیاده سازی کنیم. https://www.youtube.com/watch?v=DRDoABHToEo مصاحبه‌کننده: به نظر شما آیا مشکلی در این است که آنچه ما «هوش» می‌پنداشتیم—یا آنچه به اشتباه هوش تلقی می‌کردیم—نادرست بوده؟ یا شاید کاری که هوش مصنوعی انجام می‌دهد خودش نوعی هوش است و ما فقط غافلگیر شده‌ایم از اینکه هوش خودِ ما هم شاید تا این حد قالبی و ساده باشد؟ ترنس تائو: فکر می‌کنم یکی از چیزهایی که عصر هوش مصنوعی دارد به ما یاد می‌دهد این است که تصور ما از «هوش» واقعاً دقیق نیست. تاریخچهٔ هوش مصنوعی این‌طور بوده: «اینجا یک وظیفه است که فقط انسان‌ها می‌توانند انجام بدهند.» مثلاً شاید خواندن زبان طبیعی باشد، یا برنده شدن در شطرنج، یا حل یک مسئلهٔ ریاضی. و کسی که یک الگوریتم هوش مصنوعی پیدا می‌کند همان کار را هم انجام می‌دهد. خب، الان ما می‌توانیم چهره‌ها را تشخیص بدهیم. الان می‌توانیم گفتار را بفهمیم. اما وقتی نگاه می‌کنی که این کار چطور انجام می‌شود، حس «هوش» نمی‌دهد. انگار همه‌اش یک حیله بوده: فقط چند شبکهٔ عصبی را به‌هم وصل کردی و یک الگوریتم را اجرا کردی. ما دنبال یک شیوهٔ هوشمندانهٔ نایاب برای «فکر کردن» بودیم، ولی آن را در ابزارهایی که واقعاً هدف‌های ما را محقق می‌کنند نمی‌بینیم. اما شاید واقعاً مشکل این است که هوش آن چیزی نیست که ما فکر می‌کنیم. به‌ویژه مدل‌های زبانی بزرگ خیلی موفق شده‌اند و بخش زیادی از کاری که می‌کنند فقط پیش‌بینی نماد بعدی است؛ یعنی پیش‌بینی کلمهٔ بعدی در یک جمله و این شبیه چیزی نیست که هوشمندانه به نظر برسد. اگر از کسی بخواهی یک سخنرانی را بدون آمادگی قبلی بداهه بگوید، و در هر لحظه فقط کلمهٔ بعدی‌ای که به ذهنش می‌رسد را بگوید—یک جریان سیالِ خودآگاهانه از کلمات—فکر نمی‌کنی که این واقعاً بتواند کار کند. اما برای مدل‌های زبانی بزرگ کار می‌کند، و شاید در واقع بخش زیادی از کاری که انسان‌ها هم انجام می‌دهند همین باشد. می‌دانی، همین پاسخی که الان دارم به تو می‌دهم از قبل تمرین نشده. من این‌قدر عمیق درباره‌اش فکر نکرده‌ام، ولی می‌شود با همین که در لحظه باشی و واکنش نشان بدهی خیلی پیش رفت. قطعاً بعضی چیزها هستند که واقعاً نیاز به فکر عمیق و دقیق دارند، ولی خیلی از کارهایی که ظاهراً هوشمندانه به نظر می‌رسند را تقریباً می‌شود به‌صورت غریزی یا در حالت «اتوپایلوت» انجام داد. مصاحبه کننده:فکر می‌کنم یکی از چیزهایی که عصر هوش مصنوعی دارد به ما یاد می‌دهد این است: شاید ما همیشه آن‌قدر که فکر می‌کنیم باهوش نیستیم. ترنس تائو: بله، و فکر می‌کنم شاید بهتر است این را بپذیریم. گاهی فکر می‌کنیم خیلی باهوش عمل کرده‌ایم، ولی در واقع فقط یک کار معمولی انجام داده‌ایم: یک ایدهٔ «نبوغ‌آمیز» به ذهنت رسیده، ولی در واقع فقط چیزی بوده که از یک مکالمهٔ قدیمی و فراموش‌شده، چند سال پیش، به یاد آورده‌ای. این هنوز هوش است. برای ما سخت است که از بیرون به هوش نگاه کنیم و بفهمیم هوش چیست، چون خیلی شدید از نظر عاطفی به حس هویت ما گره خورده است. اما حالا که این مدل دیگر از هوش را داریم که می‌توانیم کمی عینی‌تر آن را مطالعه کنیم، فکر می‌کنم هم‌زمان داریم کمی بیشتر دربارهٔ خودمان هم یاد می‌گیریم. مثل همان انقلاب کپرنيکوسی در اخترشناسی. برای مدت طولانی فکر می‌کردیم که زمین در مرکز کیهان است. شاید بشود گفت این به همان ایدهٔ «زمین تخت» مربوط است. معنی‌دار نبود که زمین در حرکت باشد—بچرخد و دور خورشید بگردد—چون مگر چرا ما این حرکت را حس نمی‌کنیم؟ اما کم‌کم فهمیدیم که زمین در واقع فقط یکی از سیاره‌های منظومهٔ شمسی است. منظومهٔ شمسی فقط یکی از سامانه‌ها در کهکشان است. کهکشان هم یکی از میلیاردها کهکشان است. و این اشکالی ندارد. این کار کیهان را شگفت‌انگیزتر می‌کند و تازه خیلی چیزهای دیگر برای کشف کردن وجود دارد. پس خوب، ما در مرکز کیهان نیستیم و این اشکالی ندارد. از نظر شناختی، تا خیلی وقت پیش ما در مرکز شناختی کیهان بودیم: ما در وسط بودیم و بعد حیوانات بودند و بعد مورچه‌ها و امثال این‌ها. حالا ما یک جور از بسیاری «سیاره‌های هوش» شده‌ایم. و این هم حس جهانیِ خوب و پذیرفتنی‌ای است.