🟢 سروش در قاب قوچانی؛ وقتی نقد اندیشه به داوری درباره صاحب اندیشه تبدیل می‌شود✍️ بهروز ملکینقد محمد قوچانی به عبدالکریم سروش، در جاهایی پرسش‌های جدی و قابل اعتنایی طرح می‌کند؛ از مواضع سروش درباره تکنولوژی و قناعت تا انقلاب فرهنگی. اما مسئله اصلی از جایی آغاز می‌شود که فاصله میان شواهد و نتیجه‌گیری‌ها بیش از حد زیاد می‌شود.از نقد مصرف‌گرایی نمی‌توان بی‌واسطه به «نئومارکسیسم» رسید؛ از بدبینی به برخی وجوه تکنولوژی نمی‌توان یک نظریه کامل «ضدتوسعه» استخراج کرد؛ و از چند موضع سیاسی یا تاریخی نیز نمی‌توان به‌سادگی حکم داد که یک متفکر «توتالیتر پنهان» یا «کالونِ اسلام» است.نکته مهم‌تر این است که قوچانی گاه از نقد گزاره و نظریه عبور می‌کند و به داوری درباره شخصیت سروش می‌رسد؛ جایی که جارو دستی، خشک‌کردن لباس در آفتاب، علاقه به زندگی ساده یا اقامت میان آمیش‌ها، به شواهدی برای ترسیم یک هویت فکری و سیاسی تبدیل می‌شوند.اینجا دقیقاً همان مرزی است که نقد می‌تواند از استدلال فاصله بگیرد و به ساختن یک «روایت» از متفکر تبدیل شود.بهروز ملکی در این نوشته یک معیار ساده اما مهم پیشنهاد می‌کند:نقد منصفانه یعنی اندیشه طرف مقابل را در قوی‌ترین صورت ممکن بازسازی کنیم و بعد آن را نقد کنیم؛ نه اینکه از میان چند دهه سخن و رفتار، شواهدی را انتخاب کنیم که از ابتدا نتیجه مطلوب ما را بسازند.از این منظر، مسئله اصلی مقاله ملکی بیش از آنکه «دفاع از سروش» باشد، دفاع از انصاف در نقد روشنفکری است.🔗 متن کامل در Instant View:#عبدالکریم_سروش #محمد_قوچانی #بهروز_ملکی #روشنفکری_دینی #نقد_اندیشه#منتخب_فرهیختگان#فرهیختگان؛ راهی به رهایی