🌎 در ساختار تباهی؛ پذیرش مسئولیت، شراکت در جرم است!✍️ جعفر بخشی بی‌نیاز | نویسنده و روزنامه‌نگارگاه

🌎 در ساختار تباهی؛ پذیرش مسئولیت، شراکت در جرم است!✍️ جعفر بخشی بی‌نیاز | نویسنده و روزنامه‌نگارگاهی یک تشکیلات به نقطه‌ای از اضمحلال ساختاری می‌رسد که دیگر نه مجالی برای اصلاح باقی می‌ماند و نه امکانی واقعی برای خدمت.در چنین فضایی، نشستن بر کرسی مسئولیت لزوماً شجاعت نیست؛ گاه قماری است با سرمایه‌ای که یک انسان طی سال‌ها با کار، اعتبار و شرافت حرفه‌ای اندوخته است.وقتی دروغ نهادینه شده، رانت و فساد در تار و پود مناسبات تنیده و ناکارآمدی به بخشی از سازوکار سیستم تبدیل شده است، گرفتن پست و عنوان دیگر الزاماً ابزار تغییر نیست؛ ممکن است به قراردادی نانوشته برای هم‌رنگ‌شدن با همان ساختار تبدیل شود.فرد در چنین موقعیتی با دو راه دشوار روبه‌روست:یا باید استحاله شود؛ چشم بر واقعیت‌ها و زدوبندها ببندد و برای ماندن، بخشی از قواعد بازی را بپذیرد؛یا شرافتمند بماند، اعتراض کند و در برابر شبکه‌های رانت و فساد بایستد؛ که در این صورت، همان ساختار دیر یا زود او را به‌عنوان عنصری «نامطلوب»، «غیرخودی» و «مزاحم» پس خواهد زد.از این منظر، تصور اینکه می‌توان تنها با سلامت نفس فردی وارد یک ساختار عمیقاً آلوده شد و آن را از درون نجات داد، می‌تواند توهمی پرهزینه باشد.ساختاری که شالوده‌اش بر حذف شایستگان و بالا کشیدن بله‌قربان‌گوها بنا شده، چه‌بسا افراد خوشنام را نه برای حل بحران، بلکه به‌عنوان ویترین پاک‌نمایی و سپر خطاهای خود بخواهد.و نتیجه؟اعتباری که فرد طی چند دهه ساخته است، ممکن است ظرف چند ماه خرج تصمیم‌ها و بحران‌هایی شود که اساساً اختیار اصلاح آنها را نداشته است.از همین رو، گاهی «نه» گفتن به مسئولیت، انفعال نیست؛ خود نوعی کنش سیاسی و اخلاقی است.حفظ فاصله با چرخه‌ای که فرد توان تغییر قواعد بنیادی آن را ندارد، می‌تواند مهم‌تر از داشتن عنوان و منصب باشد.چراکه هنوز کسانی هستند که آبروی خود را از سر راه نیاورده‌اند تا آن را وثیقه ماندگاری شبکه‌ای از تباهی و بی‌کفایتی کنند.#جعفر_بخشی_بی_نیاز #مسئولیت #فساد #حکمرانی#صدای_فرهیختگان#فرهیختگان؛ راهی به رهایی