🔴 «اسرائیل کاتس»؛ هیولایی که هرگز مظلوم نبوده است✍️ علی افشاری⚫️ این، صدای اسرائیل کاتس، وزیر دفاع رژیم اسرائیل است؛ صدایی که بدون ذرّه‌ای شرم، ویرانی و کشتار بر بستر توهمی ویژه را تجسد می‌بخشد. او نه فقط هیتلر را روسفید کرده، که حتی از آن فراتر رفته؛ جایی که هیتلر دستکم نام «هولوکاست» را با عبارت «عملیات ویژه» می‌پوشاند، کاتس با افتخار از نسل‌کشی و اخراج سخن می‌گوید.⚫️ این فراتر از نظریهٔ هانا آرنت دربارهٔ تبدیل قربانی به جلاد در شرایط ویژه است؛ چون کاتس هرگز مظلوم نبوده، او از روز نخست، جلادی خبیث با هیولایی سیاه در درون بوده که بی‌وقفه غرّش مرگ سر می‌دهد. او حتی از قبایل آدمخوار هم فراتر رفته؛ آنها تنها به اندازهٔ گرسنگی خود کشتار می‌کردند، یا کسانی را می‌بلعیدند که به پندارشان جن‌زده بودند—اما این ائِشمَه (دیو خشمِ) روزگار، حدّی برای جنایت نمی‌شناسد. او این خواب‌ها را برای ایران هم دیده است که هرگز محقق نخواهد شد.⚫️ خودش می‌گوید و با غرور فریاد می‌زند:«ما ۷۰ درصد غزه را با خاک یکسان کردیم. در جنوب لبنان، ده‌ها روستا را که پایگاه «حزب‌الله» خواندیم، منهدم ساختیم. ۲۰۰ هزار نفر را کوچاندیم. اردوگاه‌های کرانه باختری را تصرف کردیم و ارتشمان همچنان در آنها جا خوش کرده است. ۴۰ هزار نفر آواره شدند و هرگز بازنگشتند.»⚫️ حال اگر این تروریسم دولتی نیست، پس تروریسم یعنی چه؟ اگر این نژادپرستیِ ناب نیست، پس نام دیگرش چیست؟ کاتس و امثال او، نه مدافع امنیت، که دشمنان بزرگ‌تر بشریت‌اند؛ چراکه جنایت را نه در پنهان، که در برابر چشم جهانیان، با نهایت وقاحت، به نمایش می‌گذارند. امیدوارم که انتخابات اسرائیل به حیات دولتمردی او پایان دهد، اگرچه گزینه‌های جایگزین نیز چندان بهتر نیستند اما این پلشتی آشکار را ندارند.🔻 پی‌نوشت فرهیختگان | جنایت وقتی عادی می‌شودآنچه در غزه رخ داده را نمی‌توان با واژه‌های بی‌خاصیتی چون «درگیری» و «مناقشه» تطهیر کرد. یک جامعه محاصره‌شده زیر بمباران، ویرانی، آوارگی و نابودی زیرساخت‌های زندگی قرار گرفته است و اتهام نسل‌کشی علیه فلسطینیان غزه امروز یک ناسزای سیاسی نیست؛ موضوع جدی حقوق بین‌الملل و گزارش‌ها و پرونده‌های بین‌المللی است.در لبنان نیز ویران‌کردن روستاها و کوچاندن گسترده مردم را نمی‌توان صرفاً با الصاق عنوان «مواضع حزب‌الله» به هر نقطه‌ای از جغرافیا از مسئولیت اخلاقی تهی کرد.و اکنون همین زبان تهدید متوجه ایران است.کاتس همین روزها آشکارا تهدید کرده است که در صورت حمله ایران، اسرائیل خود را «از هر محدودیتی» آزاد خواهد دانست و زیرساخت‌های نظامی و غیرنظامی و تأسیسات انرژی ایران را هدف خواهد گرفت تا ایران را به «عصر حجر و تاریکی» بازگرداند.این زبانِ دفاع مشروع نیست؛ زبان مجازات یک ملت است.هیچ مخالفتی با جمهوری اسلامی، هیچ نقدی به حماس و حزب‌الله و هیچ نگرانی امنیتی درباره اسرائیل نمی‌تواند مجوز اخلاقی برای ویران‌کردن زندگی میلیون‌ها انسان باشد.فرهیختگان همان‌قدر که سرکوب، زندان و اعدام در ایران را محکوم می‌کند، در برابر بمباران و کشتار مردم ایران، فلسطین و لبنان نیز سکوت نخواهد کرد.حقوق بشر اگر فقط برای قربانیانِ طرفِ خودمان باشد، حقوق بشر نیست.دولت اسرائیل نمی‌تواند غزه را ویران کند، مردم لبنان را آواره سازد، به خاک ایران حمله کند و هم‌زمان هر اعتراض به این سیاست را با واژه «امنیت» پاسخ دهد.امنیت هیچ ملتی بر ویرانه خانه ملت دیگری بنا نمی‌شود.و روزی که ویران‌کردن شهرها، کوچاندن مردم و تهدید به نابودی زیرساخت‌های غیرنظامی به مایه افتخار یک وزیر دفاع تبدیل شود، جهان با چیزی فراتر از یک جنگ روبه‌روست:با عادی‌شدن جنایت در زبان قدرت.#علی_افشاری #اسرائیل_کاتس #غزه #فلسطین #لبنان #ایران #حقوق_بشر#صدای_فرهیختگان#فرهیختگان؛ راهی به رهایی