در شهر مرگ با کفش‌های سربی راه می‌رفتو صدایش از لای دندان‌های بسته‌ی شبمی‌آمد.گرسنگی دهان باز کرده ب

در شهر مرگ با کفش‌های سربی راه می‌رفتو صدایش از لای دندان‌های بسته‌ی شبمی‌آمد.گرسنگی دهان باز کرده بود...نه برای فریاد! برای نان!و پاسخ از لوله‌ای سرد بیرون خزیدنه نان ،نه کلمه ،فقط نجوای مرگ که روی سنگفرشتکرار می‌شد.خون نامش را نگفتفقط ردی کشیداز خیابان تا حافظه.اعتراض ایستاده بودبی‌سلاح با گلو با نفس با حقاما پاسخ ، پاسخ نبودپایانِ جمله‌ای بود که هنوزتمام نشده و فردا در همان رد خونخواهد خواند: پاسخ گرسنگان گلوله نبودپاسخ اعتراض مرگ نبود.@iranmagazin