*تب زیبایی* 1. فرهنگ رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعیرسانه‌ها، خصوصاً اینستاگرام و تیک‌تاک، معیارهای مشخص و اغلب غیرواقعی‌ای از زیبایی را تبلیغ می‌کنند. این تصاویر الگویی می‌سازند که بسیاری احساس می‌کنند باید به آن برسند.2. فشارهای روانی و اجتماعیدر جوامعی که ظاهر فرد می‌تواند بر موفقیت شغلی روابط عاطفی و جایگاه اجتماعی تأثیر بگذارد گرایش به زیبایی افزایش می‌یابد. زیبایی به مثابه سرمایه نمادین عمل می‌کند.3. سرمایه‌گذاری اقتصادی در صنعت زیباییصنعت زیبایی یکی از پرسودترین صنایع جهان است. برندها کلینیک‌ها و افراد صاحب نفوذ با تبلیغ ترس از پیری یا نازیبایی افراد را به مصرف وادار می‌کنند.4. کاهش معنویت و رشد مصرف‌گراییدر جوامعی که معنا و ارزش‌های درونی کاهش یافته‌اند بدن و ظاهر بیرونی جایگزین هویت و ارزش درونی شده‌اند. افراد با ظاهرشان معنا می‌سازند.از نگاه بودریار: زیبایی به‌مثابه وانموده (Simulacrum)ژان بودریار معتقد بود در دنیای پست‌مدرن ما با واقعیت‌ها سروکار نداریم بلکه با وانموده‌ها (تصاویر مصنوعی از واقعیت) مواجه‌ایم.در این چارچوب زیبایی طبیعی جایش را به نسخه‌ای «ساختگی» داده که توسط فیلترها جراحی‌ها و الگوریتم‌ها ساخته شده مردم دیگر نمی‌خواهند "زیبا" باشند آن‌ها می‌خواهند شبیه تصویر زیبایی باشند. یعنی یک کپی از نسخه‌ای که هیچ‌گاه اصل نداشته.@iranmagazin ۲. از نگاه فوکو: زیبایی به‌مثابه ابزار قدرت و انضباطمیشل فوکو مفهوم «نظم دادن به بدن» را مطرح می‌کند قدرت مدرن دیگر با زور کار نمی‌کند بلکه از طریق نظم‌دهی به بدن‌ها عمل می‌کند.در این نگاه صنعت زیبایی همانند پزشکی آموزش و زندان بخشی از دستگاه «بیو-قدرت» (biopower) است که بدن‌ها را کنترل می‌کند.زن یا مردی که ساعت‌ها رژیم می‌گیرد ورزش می‌کند و زیر تیغ جراحی می‌رود نه از سر آزادی بلکه تحت انضباطی نامرئی است که زیبایی را با ارزش گره زده است.۳. از نگاه مارکس: زیبایی به‌مثابه کالای مصرفیمارکس‌گرایان معاصر این وضعیت را بازتابی از «شیءشدگی» می‌دانند. در جامعه سرمایه‌داری حتی بدن و چهره انسان به کالا تبدیل شده‌اند.وقتی زیبایی قابل خرید فروش تبلیغ و رتبه‌بندی می‌شود دیگر امری انسانی نیست بلکه بخشی از گردش سرمایه است.۴. از نگاه اگزیستانسیالیستی: بحران معنا و فرار به ظاهر@iranmagazin فیلسوفانی مانند کی‌یرکگور یا هایدگر به بحران «اصالت» در انسان مدرن اشاره می‌کنند. فرد در مواجهه با پوچی به ظاهر پناه می‌برد تا معنا بیافریند.در این نگاه تب زیبایی شاید تلاشی برای معنا ساختن باشد در جهانی که معنای متافیزیکی یا الهی‌اش را از دست داده‌ایم.