ساعتِ بی‌صدا...@iranmagazin در کودکی، زمانبا گام‌های آهسته می‌آمدمی‌نشست کنارم،بازی می‌کرد،می‌خندید،

ساعتِ بی‌صدا...@iranmagazin در کودکی، زمانبا گام‌های آهسته می‌آمدمی‌نشست کنارم،بازی می‌کرد،می‌خندید،و دیر می‌رفت...خورشید بلندتر می‌تابید،روزها در مشت من جا می‌شد،و انتظار چیزی بود شبیه یک رؤیاکه با طعم شیرینِ خیالکِش می‌آمد.اما اکنون...زمان نمی‌نشیندنمی‌خندد،نمی‌گوید کی آمده،کی رفته ستاز من پیشی می‌گیرددر سکوت،با رد پای ساعت‌هاکه بر خطوط پیشانی‌ام جا گذاشته.من سنگین شده‌ام،نه از سالکه از دانستناز تکراراز سنگینی باری که نامش تجربه استاما گاه،تلخ‌تر از نادانی‌ست...@iranmagazin آیا زمان تندتر شده؟یا من کندتر؟شاید تنها تفاوتدر چشمی‌ستکه دیگربا تعجب نمی‌بیند.