🔺عبور از علم‌گرایی افراطی و آتئیسم به خداباوری: روایت اخترفیزیکدان دانشگاه کمبریج انگلستان🔺 ⬅️ وید

🔺عبور از علم‌گرایی افراطی و آتئیسم به خداباوری: روایت اخترفیزیکدان دانشگاه کمبریج انگلستان🔺 ⬅️ ویدئوی زیر روایت دکتر پل ریمر (Paul Rimmer)، استادیار اخترفیزیک و شیمی کیهانی در دانشگاه کمبریج است که روی خاستگاه شیمیایی حیات تحقیق می‌کند. او مسیر فکری خود از خداناباوری (Atheism) ناشی از جریان نوآتئیسم تا رسیدن به خداباوری (Theism) را شرح می‌دهد:📌 محدودیت‌های علم تجربی: ریمر با نقد علم‌گرایی (Scientism) و پوزیتیویسم منطقی (Logical Positivism)، توضیح می‌دهد که روش علمی ذاتاً محدود به آزمون‌پذیری تجربی است و هرگز نمی‌تواند تمام ساحت‌های واقعیت را تبیین کند. او معتقد است که حتی درک سیستم‌های علمی نیازمند نوعی غایت‌شناسی (Teleology) است.📌ایمان در دل ریاضیات: مطالعه منطق نمادین و قضایای ناتمامیت گودل به او نشان داد که برخلاف تصور رایج، حتی دقیق‌ترین علوم مانند ریاضیات نیز به نوعی ایمان (Faith) متکی هستند؛ چرا که ریاضیدانان باید اصول موضوعه‌ای را بپذیرند که در درون خود سیستم قابل اثبات نیست. این تلنگر، راه را برای پذیرش ایمان معنوی هموار کرد.📌 نقش الهیات آکوئیناس: او علاوه بر یک تجربه عمیق شهودی در کوهستان، با مطالعه دقیق الهیات و فلسفه توماس آکوئیناس با خداباوری کلاسیک (Classical Theism) آشنا شد و انسجام منطقی این سیستم فکری او را مجاب کرد.📌 رویکردی علمی به مسئله شر: او با مسئله قرینه‌ای شر (Evidential Problem of Evil) دست‌وپنجه نرم می‌کند، اما برخوردش با این چالش، شبیه به برخورد یک فیزیکدان با تعارض میان مکانیک کوانتومی و نسبیت عام است. همان‌طور که عدم توانایی ما در ادغام این دو نظریه فیزیکی به معنای نادرستی آن‌ها نیست، عدم درک انسان از دلیل وجود شر نیز نافی وجود خدا نیست، بلکه صرفاً نشان‌دهنده نقص و محدودیت در مدل‌های شناختی ماست.📚 لینک ویدیو:https://youtu.be/MHl59hSTZLY?si=AUesBhKNp8Ix7CPTمرکز علم و الهیات؛ پژوهشکدهٔ مطالعات بنیادین علم و فناوری دانشگاه شهید بهشتی🆔 @The_Science_and_Theology_Center