داشتم به اسباب‌بازی حباب‌ساز پسرم نگاه می‌کردم؛ حباب‌ها یکی پس از دیگری به سرعت شکل می‌گرفتند و در ع

داشتم به اسباب‌بازی حباب‌ساز پسرم نگاه می‌کردم؛ حباب‌ها یکی پس از دیگری به سرعت شکل می‌گرفتند و در عرض چند ثانیه — یا حتی زودتر — می‌ترکیدند و ناپدید می‌شدند، گویی از اول هیچ‌وقت نبوده‌اند.با خودم فکر کردم اگر زندگی انسان بر اساس دیدگاه ماده‌گرایانه همین‌گونه باشد و قرار باشد بعد از مرگ مثل این حباب‌ها محو و نیست شویم، این فرصت کوتاه هستی چقدر پوچ و بی‌معنا به نظر می‌رسد...اما آیا حقیقت ما همین پوستهٔ نازک و گذرای حباب است، یا هوایی که در دل آن جریان دارد و هیچ‌گاه از بین نمی‌رود؟