(( به مهر سعدی )) جهان ز یک دل روشن شود، نه از صد چراغ،اگر صفا نبود، کجا رسد دل به باغ؟دلِ شکسته چرا

(( به مهر سعدی )) جهان ز یک دل روشن شود، نه از صد چراغ،اگر صفا نبود، کجا رسد دل به باغ؟دلِ شکسته چراغِ شبانِ تنهایی‌ست،که نور می‌چکد از سینه‌اش چو ماهِ بلاغ.نه رنگ و نام، نه نَسَب، نه زر، نه لباس،دلی که مهر ندارد، بود تهی ز فراغ.کسی که چشم محبت گشود بر عالم،ز جانِ خویش گذشت و رسید بر اوجِ باغ.زبان اگرچه جدا، ولی دلِ آدمی،یکی‌ست با همه عالم، به مهر بی‌پرده‌گانتو را که در دل ما خانه کرده‌ای ای سعدی،نهفته‌ای و بلند، چو رازِ شعر و چراغ.فریدران در خویشتنِ خویش، غریبه گشت،که یافت در تو نشانی ز جان و رسمِ ایاغ.فریدارن = فرید کیومرثیان ۱ اردیبهشت ۱۴۰۴ روز بزرگداشت سعدی شیراز