📃 تفاهم‌نامه «انشاءالله»✍ #مهرپویا_علا تا این لحظه می‌شود گفت دستاورد این تفاهم‌نامه برای آمریکا خر

📃 تفاهم‌نامه «انشاءالله»✍ #مهرپویا_علا تا این لحظه می‌شود گفت دستاورد این تفاهم‌نامه برای آمریکا خروج از باتلاق بود. واشنگتن اشتباهی کرد و وارد کارزاری شد که آن را «عملیات ویژه» می‌پنداشت، اما خیلی زود خود را وسط «جنگ» یافت؛ و جنگ هم بدون اعزام نیروی زمینی، ماه‌ها برنامه‌ریزی، آماده‌سازی افکار عمومی، یافتن متحد در میان دولت‌های مهم، پیش‌بینی بودجه و هزینه‌های جانبی ناشی از جنگ و... شدنی نیست. ظاهراً سطح فناوری در جهان به اندازه‌ای نرسیده است که یک قدرت جهانی بتواند بدونِ یا با حداقلِ تلفات نتیجه واقعی در جنگ بگیرد. حدی از آمادگی برای هزینه دادن لازم است و در آمریکا دلیلی نمی‌بینند که بخواهند برای جایی به نام ایران متحمل چنین هزینه‌ای بشوند.تصور این بود که کار مانند ونزوئلا ساده پیش خواهد رفت و این تصور غلط از آب در آمد. از این لحاظ «عملیات ویژه» آمریکا در ایران بسیار به «عملیات ویژه» روسیه در اوکراین شباهت دارد. تفاوت در اینجاست که آمریکا دست‌کم فعلاً توانست با کمتر از بیست کشته خود را از باتلاق خارج سازد، درحالی‌که روسیه به دلیل ماهیت جنگ‌طلب، استبدادی و ناسیونالیستی حکومتش هرچه بیشتر در این باتلاق فرو رفت، تا جایی‌که امروز صدها هزار کشته و زخمی داده است و به‌عنوان یک «ابرقدرت» زیرساخت‌های حیاتی‌اش را در پایتختش بمباران می‌کنند و اتفاق خاصی نمی‌افتد.تنها مانع آمریکا برای خروج از این باتلاق تنگه هرمز بود. اگر ایران تنگه را رها نمی‌کرد، آمریکا نمی‌توانست بی‌تفاوت بماند؛ چون اولاً موضوعی خارج از مرزهای ایران است و دوم اینکه نقض دریانوردی آزاد بدعتی بسیار بد بر جای می‌گذارد و فردا کشورهای دیگر هم که در مجاورت تنگه‌ها قرار دارند، اقدام مشابه خواهند کرد. یک دولت متوسط مانند ایران نمی‌تواند چنین بدعت‌هایی را در سطح جهان بگذارد. محاصره دریایی برای مقابله با این وضعیت بود. محاصره اما نمی‌توانست برای مدت طولانی بدون درگیری ادامه یابد و نهایتاً کار به جنگ دوباره می‌کشید. امروز می‌توان گفت که محاصره به هدفش رسید.پس می‌توان گفت که آمریکا و دولت ترامپ فعلاً قسر در رفته‌اند و البته فعلاً یک ناکامی، اگر نه شکست، هم به نامشان ثبت شد. جلوی ضرر را فعلاً گرفته‌اند و آن را منفعت می‌دانند که وقتی با وضعیت روسیه در اوکراین مقایسه کنیم، می‌بینیم پر بی‌راه نیست.اما چرا این‌قدر از قید «فعلاً» استفاده می‌کنم؟ چون در ادامه هر سناریویی محتمل است و هیچ‌کس نمی‌تواند سیر رویدادها را پیش‌بینی کند. حتی کسانی هم که به داده‌های بسیار بیشتری در مقایسه با ما آدم‌های عادی دسترسی دارند، نمی‌توانند با اطمینان بالا بگویند چه اتفاقی خواهد افتاد.خود این تفاهم‌نامه ماهیت «انشاءالله» دارد. در ظاهر امتیازهای زیادی به ایران داده شده است و این خیلی‌ها را دچار شگفتی کرده است که چطور ممکن است آمریکا چنین امتیازاتی بدهد؛ اما تنها مورد «نقد» تفاهم‌نامه همان باز شدن تنگه و رفع محاصره دریایی است. یعنی دو طرف علی‌الحساب پذیرفته‌اند که به ۸ اسفند ۱۴۰۴ باز گردند. تمام امتیازات موعود تنها منوط به حل مسائلی است که در مواردی ۳۰ سال و در مواردی ۴۷ سال است که حل نشده‌اند. حالا قرار است در این دو ماه این مسائل حل شوند؟اگر این اتفاق بیفتد، می‌توان گفت که هرچه در این متن تا اینجا نوشته‌ام به یک معنا خطاست و قضیه نه‌تنها بسیار فراتر و عمیق‌تر از یک خروج از باتلاق برای آمریکاست، بلکه می‌توان آن را یک پیروزی بزرگ برای آمریکا در نظر گرفت که با کمتر از بیست کشته و چهل روز کارزار عمدتاً هوایی به هدفش (اجرای سناریوی مشابه ونزوئلا در ایران) رسید. بندهای این تفاهم‌نامه در صورت اجرای کامل به معنای استحاله جمهوری اسلامی است؛ یعنی ما وارد دوره‌ای می‌شویم که جمهوری خلق چین در ۱۹۷۶ و اتحاد شوروی در ۱۹۹۱ وارد آن شدند. حالا اینکه ویژگی این دوره چیست، خود نیاز به بحثی جدا دارد.ولی فقط در نظر بگیرید که شرکت‌های خصوصی چگونه حاضرند تا سیصد میلیارد دلار در کشوری با نظام مالی مافیایی و منزوی ایران سرمایه‌گذاری کنند؟ غیر از این است که بسیار چیزها باید در اینجا دچار تغییر اساسی شوند، تا چنین چیزی امکان‌پذیر شود؟من احتمال وقوع این سناریو را کم نمی‌دانم، گرچه برای وقوع آن حاضر نیستم با کسی شرط ببندم. ما شواهدی به نفع تحقق این سناریو داریم. تعدادی تابو در این مدت شکسته شده‌اند. در ساختار سیاسی ایران رویدادهای شگفتی در جریان است. اصلاً یک دلیل اینکه می‌گویم کسی نمی‌تواند با اطمینان بالا پیش‌بینی کند، همین است که مسیر آینده تا حد زیادی به توان نیروهای متضاد در درون ایران و منطقه بستگی دارد.@IranSociology