افول امپراتوری چین یا آغاز تغییر موازنه در تنیس روی میز جهان؟نگاهی به نتایج تاریخی گرند اسمش سوئد ۲۰

افول امپراتوری چین یا آغاز تغییر موازنه در تنیس روی میز جهان؟نگاهی به نتایج تاریخی گرند اسمش سوئد ۲۰۲۶به قلم سعید منتصریبازیکن اسبق تیم ملی، مربی بین‌المللی و کارشناس تنیس روی میزگرند اسمش سوئد ۲۰۲۶ را شاید بتوان یکی از متفاوت‌ترین رقابت‌های سال‌های اخیر تنیس روی میز جهان دانست،مسابقاتی که نتیجه آن بیش از آنکه صرفاً یک جدول مدال باشد، می‌تواند نشانه‌ای از تغییر تدریجی موازنه قدرت در تنیس روی میز جهان تلقی شود.برای سال‌ها، تنیس روی میز جهان با یک واقعیت تقریباً تغییرناپذیر شناخته می‌شد: چین در بالاترین نقطه هرم قرار داشت. سرمایه‌گذاری گسترده، نظام استعدادیابی منسجم، رقابت داخلی شدید، لیگ قدرتمند و برنامه‌ریزی علمی و مستمر، طی چند دهه چین را به قدرت بلامنازع این رشته تبدیل کرده است.اما اتفاقی که در گرند اسمش سوئد رقم خورد، از این منظر قابل تأمل است.از پنج عنوان قهرمانی انفرادی و دوبل آقایان و بانوان و میکس دوبل، چین تنها موفق به کسب دو عنوان قهرمانی شد،وانگ مانیو در انفرادی زنان و لین شیدونگ به همراه کوا مان در میکس دوبل.در مقابل، فرانسه دو عنوان را به خود اختصاص داد،فلیکس لبرون در انفرادی مردان و برادران لبرون در دوبل مردان. عنوان دوبل زنان نیز به زوج ژاپنی میوا هاریموتو و هینا هایاتا رسید.شاید برای نخستین بار در یک گرند اسمش شاهد چنین توزیع قدرتی بودیم دو عنوان برای چین، دو عنوان برای فرانسه و یک عنوان برای ژاپن.این اتفاق را نباید صرفاً یک نتیجه مقطعی و اتفاقی تلقی کرد.اروپا بالاخره به سرمایه‌گذاری چند دهه‌ای خود پاسخ می‌دهد؟اروپا سال‌هاست برای بازگشت به سطح اول تنیس روی میز جهان سرمایه‌گذاری می‌کند. ایجاد مراکز تخصصی، توسعه آکادمی‌ها، استفاده از مربیان مطرح، حضور مستمر بازیکنان در رقابت‌های بین‌المللی و مهم‌تر از همه، پرورش نسل جدیدی از بازیکنان، اکنون نشانه‌های خود را نشان می‌دهد.فرانسه نمونه بسیار روشنی از این تغییر است.فلیکس و الکسیس لبرون تنها دو بازیکن بااستعداد نیستند آنها نماد نسلی هستند که نشان می‌دهد اروپا دیگر صرفاً به دنبال شکست دادن بازیکنان چینی نیست، بلکه می‌خواهد برای قهرمانی در بزرگ‌ترین صحنه‌های جهان برنامه داشته باشد.قهرمانی فلیکس لبرون در انفرادی مردان، آن هم با شکست توموکازو هاریموتو در فینال، و موفقیت برادران لبرون در دوبل مردان، اتفاقی بسیار معنادار است.در سوی دیگر، ژاپن نیز با نسل جدید خود نشان داده که دیگر تنها یک رقیب آسیایی برای چین نیست و می‌تواند در بخش‌های مختلف، به‌خصوص در دوبل و انفرادی، برای قهرمانی رقابت کند.اما آیا واقعاً دوران امپراتوری چین به پایان رسیده است؟به اعتقاد بنده هنوز برای چنین حکمی زود است.نباید فراموش کنیم که چین همین چند ماه قبل در مسابقات قهرمانی جهان لندن، هر دو عنوان تیمی مردان و زنان را به دست آورد و در مجموع همچنان از عمیق‌ترین و قدرتمندترین سیستم توسعه بازیکن در جهان برخوردار است.بنابراین یک گرند اسمش نمی‌تواند پایان یک امپراتوری چند دهه‌ای باشد.اما می‌تواند زنگ خطر بسیار جدی باشد.تنیس روی میز جهان در حال تغییر است. تکنولوژی، علوم ورزشی، آنالیز داده‌ها، روش‌های تمرینی، تجهیزات و حتی شیوه تاکتیکی بازی در حال تحول است.گرند اسمش سوئد شاید پایان امپراتوری چین نباشد، اما می‌تواند آغاز فصل جدیدی در تنیس روی میز جهان باشد فصلی که در آن قهرمانی دیگر در انحصار یک کشور نیست.شاید اکنون بتوان گفت:چین هنوز قدرت اول تنیس روی میز جهان است، اما دیگر تنها قدرت مدعی قهرمانی نیست.و این، برای تنیس روی میز جهان اتفاق بسیار خوبی است.گرند اسمش سوئد ۲۰۲۶ شاید پایان امپراتوری چین نباشد اما بدون تردید، زنگ آغاز پایان انحصار چین بر سکوی قهرمانی جهان می‌تواند باشد.https://t.me/fpps98