‏یک زنبور نر، در میانه‌ پرواز، کمتر از ۵ ثانیه وقت دارد جفت‌گیری کند. انزال او آن‌قدر انفجاری است که از چند قدمی می‌توان صدای «ترکیدن» آن را شنید. بدنش از هم می‌درد. پیش از آن‌که به زمین برسد می‌میرد. و با این حال، او یکی از خوش‌شانس‌ترین نرهای کندو محسوب می‌شود.وقتی یک زنبور نر که به آن «درون» می‌گویند، در حالی که ملکه با سرعت حدود ۳۵ کیلومتر در ساعت پرواز می‌کند به او می‌رسد، تمام اندام تولیدمثلش از داخل به بیرون برمی‌گردد. فشاری که برای این اتفاق لازم است، تقریباً از تمام خون بدنش تأمین می‌شود؛ خونی که به سمت پایین هجوم می‌آورد تا اندام را مثل فنر به بیرون پرتاب کند. مایع جنسی با چنان شدتی وارد بدن ملکه می‌شود که همان صدای قابل شنیدن را ایجاد می‌کند. سپس آن اندام جدا می‌شود و مانند چوب‌پنبه‌ای در بدن ملکه باقی می‌ماند. هنگامی که زنبور نر از بدن او به عقب پرت می‌شود، شکمش پاره می‌شود. نر بعدی که منتظر نوبتش است، باید آن «چوب‌پنبه»‌ی باقی‌مانده از زنبور مرده را با زور بیرون بکشد تا بتواند جفت‌گیری کند. و بعد دقیقاً همان اتفاق برای او هم تکرار می‌شود.ملکه این کار را در یک بعدازظهر، بین ۱۲ تا ۲۰ بار انجام می‌دهد. او به نقطه‌ای در آسمان پرواز می‌کند که زنبورداران آن را «منطقه‌ی تجمع درون‌ها» می‌نامند. تصور کنید نقطه‌ای نامرئی در ارتفاع حدود ۱۵ تا ۴۰ متری زمین که تا ۱۱ هزار زنبور نر، از حدود ۲۴۰ کندوی مختلف، آنجا در هوا معلق مانده‌اند و منتظر او هستند. این نقاط، سال‌به‌سال دقیقاً در همان مکان باقی می‌مانند؛ گاهی بیش از یک دهه. هنوز هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند زنبورهای نری که فقط چند هفته از تولدشان می‌گذرد، چگونه این مکان‌ها را پیدا می‌کنند.تا پایان این پرواز جفت‌گیری، ملکه حدود ۱۰۰ میلیون سلول اسپرم جمع‌آوری کرده است. او فقط ۵ تا ۶ میلیون از آن‌ها را در اندامی کوچک درون بدنش ذخیره می‌کند؛ اندامی که می‌تواند آن‌ها را سال‌ها زنده نگه دارد. از این ذخیره، او تا پایان عمرش برای هر تخم فقط دو سلول اسپرم استفاده می‌کند، در حالی که روزانه تا ۲۰۰۰ تخم می‌گذارد و این روند بین ۲ تا ۷ سال ادامه دارد. بعد از آن یک بعدازظهر در آسمان، او دیگر هرگز جفت‌گیری نخواهد کرد.مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۹ از سوی دانشگاه UC Riverside، دانشگاه کپنهاگ و دانشگاه استرالیای غربی نشان داد که مایع جنسی زنبورهای نر حاوی پروتئین‌های سمی‌ای است که موقتاً ملکه را نابینا می‌کنند؛ آن هم با مختل کردن عملکرد ژن‌های مرتبط با بینایی در مغز او. اگر ملکه خوب نبیند، نمی‌تواند دوباره برای جفت‌گیری با نرهای بیشتر پرواز کند. مایع آن‌ها همچنین پروتئین دیگری دارد که به اسپرم زنبورهای رقیب که هنوز در بدن ملکه هستند حمله کرده و آن‌ها را نابود می‌کند. رقابت میان نرها، مدت‌ها پس از مرگ همه‌ی آن‌ها هم ادامه پیدا می‌کند.اما آن ۹۹.۹ درصد زنبورهای نری که هرگز موفق به جفت‌گیری نمی‌شوند، سرنوشت بدتری دارند. وقتی پاییز فرا می‌رسد، زنبورهای کارگر ماده در کندو دیگر به برادرانشان غذا نمی‌دهند، سپس بعد از کندن بال‌هایشان، آن‌ها را از ورودی کندو بیرون می‌کشند. زنبورهای نر دیگر نمی‌توانند به داخل برگردند. ظرف چند روز، در میان علف‌ها از گرسنگی یا سرما می‌میرند. بهار بعد، کلنی نسل تازه‌ای از نرهای «مصرفی» را پرورش می‌دهد، و تمام این چرخه دوباره آغاز می‌شود.‏@iranwildlife 🐆‏https://t.me/joinchat/AAAAADvrzjSe5YXUGKaP7g‏‌‏‏