⭕️🔹آقای رئیس‌جمهور، مردم ایران را از دست ندهیدنامه‌ای سرگشاده به رئیس‌جمهور دونالد جی. ترامپجناب آق

⭕️🔹آقای رئیس‌جمهور، مردم ایران را از دست ندهیدنامه‌ای سرگشاده به رئیس‌جمهور دونالد جی. ترامپجناب آقای رئیس‌جمهور،اینجانب، ویکتوریا آزاد، نزدیک به چهل‌وهفت سال از زندگی خود را در مبارزه با حکومت ضدبشری اسلامی در ایران سپری کرده‌ام.این نامه را از سر دلسوزی برای آینده ایران، احترام و علاقه به مردم آمریکا و نگرانی از مسیری می‌نویسم که به باور من، نه به سود مردم ایران است و نه در نهایت به سود منافع راهبردی ایالات متحده آمریکا.در تمام این سال‌ها آموخته‌ام که سیاست خارجی بر پایه منافع ملی شکل می‌گیرد. هرگز از آمریکا انتظار نداشته‌ام منافع ملی ایران را بر منافع خود مقدم بدارد. اما همیشه باور داشته‌ام که میان منافع ایالات متحده و آرزوی مردم ایران برای پایان دادن به جمهوری اسلامی، نقطه‌ای روشن از همگرایی و همراهی وجود دارد.در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۰، مقاله‌ای در حمایت از سیاست‌های نخستین دوره ریاست‌جمهوری شما نوشتم. دلیل آن روشن بود؛ سیاست فشار حداکثری آمریکا، خروج از برجام، هدف قرار دادن قاسم سلیمانی و محدود کردن منابع مالی جمهوری اسلامی، این حکومت را در ضعیف‌ترین موقعیت خود قرار داده بود و امید تازه‌ای در دل میلیون‌ها ایرانی ایجاد کرده بود.نسخه انگلیسی مقاله ۲۰۲۰⁠ | نسخه فارسی مقاله ۲۰۲۰⁠در فوریه ۲۰۲۵ نیز، در ارزیابی سیاست‌های دور دوم ریاست‌جمهوری شما نوشتم که حکومتی که ۴۵ سال به مردم خود پاسخگو نبوده، صرفاً با فشار خارجی پاسخگو نخواهد شد. آن زمان پرسیدم: آیا رئیس‌جمهور آمریکا باید در کنار مردم ایران بایستد و خواست آنان را نمایندگی کند؟ پاسخ من روشن بود و امروز نیز همان است: قطعاً باید در کنار مردم ایران بایستد.مقاله «سیاست‌های ترامپ» ــ فوریه ۲۰۲۵⁠در دومین دوره ریاست‌جمهوری شما نیز، اقداماتی که به کشته شدن علی خامنه‌ای، آسیب جدی به مجتبی خامنه‌ای، حذف نزدیک به چهل تن از فرماندهان و مقامات ارشد جمهوری اسلامی و تضعیف ساختار نظامی و امنیتی رژیم انجامید، این امید را دوچندان کرد.بسیاری از ایرانیان احساس کردند که برای نخستین بار، منافع راهبردی آمریکا و آرزوی مردم ایران برای پایان دادن به جمهوری اسلامی، در یک مسیر قرار گرفته‌اند.اما در ماه‌های اخیر، نگرانی تازه‌ای را در میان بخشی از مردم ایران احساس می‌کنم؛ نگرانی از اینکه سیاست ایالات متحده، به جای همسو شدن با آرزوی مردم ایران برای پایان دادن به جمهوری اسلامی، بار دیگر به سوی توافق با همان حکومتی بازگردد که شما آن را «بزرگ‌ترین حامی تروریسم جهان» خوانده‌اید و رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش آن را «محور شرارت» نامید.این نگرانی را نه از تحلیل‌های رسانه‌ای، بلکه از صدای مردم شنیده‌ام.در ماه‌های اخیر، صدای این نگرانی را نه در یک یا دو پیام، بلکه در ده‌ها نامه، فایل صوتی و گفت‌وگوی مستقیم با شهروندان داخل ایران شنیده‌ام.بسیاری از کسانی که روزی شما را مصمم‌ترین رئیس‌جمهور آمریکا در مقابله با جمهوری اسلامی می‌دانستند، امروز با نگرانی می‌پرسند:اگر جمهوری اسلامی همان تهدیدی است که دولت‌های مختلف آمریکا طی دو دهه گذشته توصیف کرده‌اند، چرا راه‌حل نهایی بار دیگر به مذاکره با همان حکومت ختم می‌شود؟تجربه آفریقای جنوبی نیز یک درس مهم دارد: مذاکره زمانی به انتقال واقعی قدرت کمک کرد که موازنه قدرت تغییر کرده بود؛ زمانی که حکومت دیگر نمی‌توانست با اتکا به سرکوب، بحران اقتصادی و حمایت خارجی، وضعیت گذشته را حفظ کند.مذاکره نتیجه تغییر موازنه قدرت بود، نه جایگزین آن.این درس درباره جمهوری اسلامی نیز اهمیت دارد. مذاکره‌ای که بدون تغییر واقعی موازنه قدرت انجام شود، می‌تواند به جای گذار، به بازتولید قدرت حکومت منجر شود.آقای رئیس‌جمهور،مردم ایران از آمریکا انتظار ندارند آزادی را برای آنان به ارمغان بیاورد و هرگز انتظار نداشته‌اند ایالات متحده منافع ایران را بر منافع ملی خود مقدم بدارد.اما انتظار دارند هنگامی که منافع دو ملت در تضعیف جمهوری اسلامی همسو می‌شود، سیاستی اتخاذ نشود که نتیجه عملی آن، به تداوم یا تقویت همان حکومتی بینجامد که خود آمریکا آن را بزرگ‌ترین حامی تروریسم و تهدیدی برای امنیت منطقه و جهان می‌داند.بزرگ‌ترین نگرانی من، تغییر نگاه بخشی از افکار عمومی ایرانیان است؛ تغییری که اگر ادامه یابد، می‌تواند سرمایه اعتماد میان ملت ایران و ایالات متحده را برای سال‌ها تضعیف کند.من باور دارم که مردم آمریکا و مردم ایران دشمن یکدیگر نیستند.باور دارم که منافع بلندمدت ایالات متحده و آرزوی مردم ایران برای آزادی، می‌توانند در کنار یکدیگر قرار گیرند.شما جمهوری اسلامی را تضعیف کردید.مراقب باشید با تزلزل در تصمیم‌گیری و عقب‌نشینی‌های مکرر، اعتماد مردم ایران را تضعیف نکنید.با احترام،ویکتوریا آزاد