#استراتژی_سیاسی 💢چرا باید در مذاکره با آمریکا مقاومت کرد؟◾️هنگامی که بخواهیم به این پرسش پاسخ بدهیم که حال که آمریکا و‌ایران بر سر میز مذاکره نشسته اند آیا باید سریع همه چیز را توافق کنیم و ماجرا تمام بشود یا باید عجله نکرد؟◾️بگذارید برگردیم به مذاکره قذافی… او برای جلوگیری از حمله تلاش کرد تا آنجا که می‌تواند و حتی بیشتر انعطاف از خود نشان بدهد اما دست آخر متوجه شد که همه اینها یک بازی برای خالی کردن دست طرف مقابل بود و در نهایت حمله رخ داد؛ در واقع بحث غرب توانمندی لیبی نبود تفکر لیبی بود که آزار دهنده بود و به هر نحو قذافی حذف شد◾️ داستان مذاکره با غرب همیشه پیچیده است چون واقعا نمیدانید او با چه نیتی به سر میز آمده است؟! فرض کنید ایران تمام برنامه هسته ای خود را تعطیل کند و برد موشکها را کاهش دهد و فعالیت منطقه ای را هم به صفر برساند بنظرتان اسرائیل حتی یک موجودیت ضعیف شده از ایران را می تواند بپذیرد؟ ولو اینکه آمریکا آن را پذیرفته باشد!◾️تجربه غزه و سوریه نشان داد که معادلات امنیتی هرگز آنگونه که باید به شیوه عادی بازنگشته است بلکه همه چیز در حال مدیریت شدن است؛ منظور از مدیریت یعنی حتی با رفتن بساز اسد یا حتی جنایات اسراییل در غزه همچنان ماجرا تمام نشده است؛ ماجرا تمام نشده است چون بخشی از یک پروسه است نه فقط یک پروژه مقطعی .◾️حال برگردیم به مذاکره… اگرتوافق سریع شکل بگیرد هیچ تضمینی برای امنیت نیست ، عقب نشینی بعد از مذاکره یک بلوف بازی است و اگر امروز مذاکره میشود چون یک توانمندی وجود دارد که هنوز آزاردهنده در معادلات حمله است؛ اگر ایران سریعا به توافق دست یابد به منزله نوعی سازش و‌تسلیم شدن است و پیامد آن عقب نشینی طرف مقابل نیست اما اگر عزتمندانه و بتواند با اقتدار حاضر شود می‌تواند حرکت بعدی طرف مقابل را تا حدودی تحت تاثیر معادلات جدید قرار بدهد امریکا باید بداند از سر فشار یا میل خود به پای میز آمدن با از سر ضعف فرق دارد!◾️اگرچه همه موافق حل و فصل مساله با شیوه مذاکره هستیم اما مساله این جعبه سیاه این است که وقتی گشوده شود تازه ابعاد پیچیده و جدید اینکه چگونه باید مذاکره و بر سر چه چیزی و تا چه حد پیش می آید. شگرد اول غرب این بود تا ابتدا از حداکثرترین خواسته ها شروع کند تا کم کم با چانه زنی به یک نقطه ای برسد که بالاتر از نرخ واقعی مورد انتظار است؛ این روش کاسبی است نه دیپلماسی!به عبارت بهتر آمریکا برای دیپلماسی نیامده است که دیپلماتیک گونه بده بستان راه بیفتد بلکه منطق مذاکره و مذاکره کننده آمریکایی بازاری است! جایی که قرار نیست عدالت باشد بلکه همه چیز فن و ارایه است یا حالا یا هیچوقت!. اگر به هوای اینکه سریع خطر را از کشور دور کنیم به سراغ توافق سریع برویم یعنی به خواسته بالاتر از حد واقعی تن داده ایم که پایان بازی نیست اگر بازی مذاکره از منطق دیپلماتیک تبعید کند بده بستان منطقی هم رخ می‌دهد؛ البته به صورت مطلق نمی‌شود گفت ادبیات دیپلمات از عهده زبان دلال گونه بر نمی آید اما منطق مذاکره خود را میطلبد. ◾️تنها نگرانی این بازی مذاکره چیزی است که به نام زمان حوصله بر نامیده میشود زمانی که ممکن است صرف شدنش معادل با نزدیک شدن به جنگ باشد از همین رو باید گفت جلسات مذاکره مثل این باید باشد که هر چند جلسه عادی بشود یه جلسه فوق العاده … یعنی مذاکره ما باید بداند زمان و چگالی مذاکره محدود تر از آن است که مثل برجام دو سال طول بکشد! بلکه اینبار موضوعات چنان پیچیده و در هم تنیده خواهد بود که شاید معادل چندین دور باشد. ورود با یک دستور العمل وقت کشی خواهد بود!◾️به نظر می‌رسد دیپلماسی فشار آمریکا هر روز حلقه زمان و رسیدن به توافق را میخواهد تنگ تر کند ما در پاسخ چه داریم ؟! اگرچه دیپلماسی فشار راه رسیدن به توافق برای بازیگر قلدر است اما تنها راه موفقیت آن نیست چراکه منطق استراتژیک نظامی و دیپلماسی طرفین می‌تواند تعیین کننده و جهت دهنده باشد. در منطق بازدارندگی گاهی زخم های کوچک می‌تواند پیامدهای مناسبی داشته باشد مثلا هنگامی که آمریکا پهپاد ایرانی را زد مشخص است که کسی برای یک پهپاد جنگ آغاز نمیکند اما سوال این است که آیا ایران هم می‌تواند اینچنین میدان ضربه ای بیابد که به طرف هشدار دهنده باشد اما آغازگر جنگ نباشد؟! سوال اینکه آیا باید ناظر آرایش نظامی باشیم یا می‌توان آن را هم دچار خلل کرد؟!@irdiplomat