#استراتژی_سیاسی 💢آموزه های جنگ آمریکا علیه ایران برای چین✍️اندیشکده #شورای_روابط_خارجی_آمریکا◾️جنگ ایران و آمریکا از منظر راهبردی نشان داد که در محیط امنیتی قرن بیست‌ویکم، پیروزی نظامی لزوماً به معنای تحقق اهداف سیاسی و راهبردی نیست. اگرچه ایالات متحده از نظر قدرت نظامی برتری قاطع خود را حفظ کرده است، اما تجربه این جنگ آشکار ساخت که یک بازیگر ضعیف‌تر نیز می‌تواند با افزایش هزینه‌های اقتصادی، طولانی کردن بحران و ایجاد اختلال در نظم منطقه‌ای، قدرت تصمیم‌گیری رقیب را تحت تأثیر قرار دهد. از این منظر، بقا، فرسایش و تحمیل هزینه می‌تواند به اندازه پیروزی نظامی اهمیت راهبردی داشته باشد.◾️یکی از مهم‌ترین درس‌های این جنگ، برجسته شدن نقش اقتصاد به عنوان میدان اصلی رقابت ژئوپلیتیکی بود. ایران نشان داد که تأثیرگذاری بر بازار انرژی، مسیرهای انتقال کالا، بیمه دریایی و زنجیره‌های تأمین جهانی می‌تواند پیامدهایی فراتر از میدان نبرد ایجاد کند. در چنین شرایطی، قدرت یک بازیگر صرفاً با تعداد جنگنده‌ها، موشک‌ها یا ناوهای جنگی سنجیده نمی‌شود، بلکه توانایی او در تأثیرگذاری بر اقتصاد جهانی و ایجاد هزینه برای رقبا نیز به یکی از مؤلفه‌های اصلی قدرت تبدیل شده است.◾️این جنگ همچنین اهمیت جنگ چندبعدی را آشکار کرد؛ جنگی که در آن حوزه‌های نظامی، اقتصادی، سایبری، اطلاعاتی و روانی به صورت همزمان به کار گرفته می‌شوند. تجربه اخیر نشان داد که درگیری‌های آینده احتمالاً کمتر بر اشغال سرزمین و نابودی نیروهای نظامی متمرکز خواهند بود و بیشتر بر فلج کردن شبکه‌های اقتصادی، زیرساخت‌های حیاتی و اراده سیاسی رقبا استوار خواهند شد. در چنین الگویی، موفقیت راهبردی به توانایی مدیریت بحران در چندین حوزه به صورت همزمان وابسته است.◾️از منظر قدرت‌های بزرگ، به ویژه چین، این جنگ یک مطالعه عملی درباره محدودیت‌های قدرت آمریکا نیز محسوب می‌شود. پکن می‌تواند مشاهده کند که حتی قدرتمندترین ارتش جهان نیز در صورت درگیری همزمان در چند جبهه با محدودیت منابع، مهمات، ظرفیت لجستیکی و فشارهای سیاسی داخلی روبه‌رو می‌شود. این مسئله می‌تواند در محاسبات راهبردی چین درباره تایوان و نحوه مواجهه با ایالات متحده تأثیرگذار باشد، زیرا نشان می‌دهد که فرسایش تدریجی ظرفیت‌های آمریکا ممکن است مؤثرتر از تلاش برای کسب یک پیروزی سریع و قاطع باشد.◾️در سطحی کلان‌تر، جنگ ایران این واقعیت را برجسته کرد که زمان خود به یک متغیر راهبردی تبدیل شده است. هرچه یک بحران طولانی‌تر شود، آثار اقتصادی، سیاسی و اجتماعی آن گسترده‌تر خواهد شد و فشار بیشتری بر تصمیم‌گیران وارد می‌کند. از این رو، در محیط راهبردی جدید، مدیریت زمان، کنترل روند تشدید بحران و توانایی تحمل هزینه‌های بلندمدت، به اندازه توان نظامی اهمیت یافته است. به همین دلیل، بسیاری از قدرت‌های جهانی اکنون بیش از آنکه بر پیروزی در نبردهای کوتاه تمرکز کنند، در حال مطالعه شیوه‌های مدیریت جنگ‌های فرسایشی و چندحوزه‌ای هستند؛ جنگ‌هایی که نتیجه نهایی آن‌ها بیش از میدان نبرد، در عرصه اقتصاد، سیاست و تاب‌آوری ملی تعیین می‌شود.@IRDIPLOMAT