در ایل ما گوسفندان را داغی روی صورت یا گوش شان می گذاشتند تا اگر گم شدند یا دزدیده شدند بتوان ردی از آنها گرفتنشانی از آهن داغ که پشم و پوست و گوشت را می سوزاند و ضجه گوسفند بیچاره را به فلک می رساند و آن نشان تا همیشه خدا پیدا بودکاش همین داغ را روی دزدها می گذاشتند تا میان آدمها گم نمی شدند .وگرنه گوسفند بیچاره هیچ گناهی نداشت ..ما از ترس آدمها گوسفندان را داغ می کردیم .محمد بهمن بیگی#داغ#پیشانی#گوسفند#دزد