یکی از بنیادی ترین پرسشهای دیرینه شناسی مهره داران، همواره این بوده است که آیا تفاوت میان دو فسیل، ن

یکی از بنیادی ترین پرسشهای دیرینه شناسی مهره داران، همواره این بوده است که آیا تفاوت میان دو فسیل، ناشی از تفاوت سنی آنهاست؛ یعنی یکی نوزاد و دیگری بالغ از یک گونه بوده است، یا آنکه این تفاوتها نشان دهنده دو گونه کاملاً مجزا هستند؟ این مسئله که در ادبیات تخصصی…ادامه از☝️را در بر می گیرد، ویژگی ثابتی است و در روند رشد کاهش نمی یابد.افزون براین، ناپولی یکی دیگر ازپیش فرضهای رایج در دیرینه شناسی را نیز به چالش می کشد؛ این تصور که در هر زیست بوم فسیلی تنها یک گونه بزرگ جثه می توانسته حضور داشته باشد. او با استناد به نمونه های متعدد امروزی، مانند همزیستی چندین گونه تمساح دریک دریاچه یا حضور همزمان شیر و ببر در بخشهایی از شبه قاره هند، وهمچنین نمونه های فسیلی از سازندهای موریسون و نمگت، نشان می دهد که همزیستی گونه های نزدیک و شباهت زیاد اسکلتی، به خودی خود دلیلی بر یکی بودن آنها نیست.برپایه این معیارها، فسیل استثنایی دایناسورهای دوئل کننده که اکنون در موزه علوم طبیعی کارولینای شمالی نگهداری می شود و پیشتر نیز در اینجا درباره آن صحبت کرده ام، با نانوتیرانوس بالغ سازگاری بیشتری نشان می دهد. این نمونه، مجموعه ای از ویژگیهای شاخص این سرده را حفظ کرده است؛ ازجمله ۳۵ مهره دمی در برابر ۴۰ مهره در تیرانوسورس رکس، بازوهای بلندتر، ساختار متفاوت سینوسهای جمجمه و مسیر اعصاب جمجمه ای. براساس چارچوب پیشنهادی ناپولی، از آنجاکه این تفاوتها در سطح معماری جمجمه و طرح اولیه شکل گیری آن قرار دارند، نه درویژگیهای سطحی ناشی از رشد، نمی توان آنها راصرفاً پیامد آنتوژنی دانست. از اینرو، این یافته ها پشتوانه نظری مهمی برای تفسیر نانوتیرانوس بعنوان سرده ای مستقل فراهم می کنند. این نتیجه باپژوهش مستقل دیگری که پیشتر در اینجا به آن پرداخته بودم و بلوغ اسکلتی همین نمونه را تأیید می کرد نیز همخوانی قابل توجهی دارد.پیام اصلی این پژوهش برای دیرینه شناسان، چه در موزه ها و چه درمراکز دانشگاهی، روشن است. بجای آنکه تنها پرسیده شود این دونمونه تا چه اندازه با یکدیگر تفاوت دارند؟، باید پرسید آیا نوع این تفاوتها در محدوده تغییرات ناشی از رشد قرار می گیرد یا ازآن فراتر می رود؟. اگر تفاوتها به ساختارهای بنیادینی مانند سوراخها، کانالهای عصبی، حفره های هوا یا الگوی اتصال استخوانها مربوط باشند، صرف نظر ازآنکه نمونه نابالغ باشد یا بالغ، می توانند نشانگر تفاوت گونه ای باشند. در مقابل، تفاوتهایی که درتناسب کلی جمجمه، زائده های استخوانی یا تزیینات سطحی دیده می شوند، با احتمال بیشتری بازتاب فرایند رشد و تغییرات مکانیکی پس از تولد هستند.درمجموع، مقاله ناپولی باپیوند دادن زیست شناسی تکوینی و تکامل (evo-devo) به روشهای کلاسیک دیرینه شناسی، چارچوبی مفهومی برای بازنگری دریکی از قدیمیترین مسائل این علم ارائه می کند. این رویکرد نشان می دهد که تمرکز دیرینه شناسان بر پرهیز از معرفی نادرست نمونه های نابالغ بعنوان گونه های جدید، یعنی نگرانی از خطای نوع اول، دربرخی موارد ممکن است به بهای نادیده گرفتن بخشی از تنوع واقعی موجودات فسیلی تمام شده باشد؛ همان چیزی که در آمار ازآن باعنوان خطای نوع دوم یاد می شود. دراین چارچوب، تمایز میان ویژگیهای بنیادی جمجمه که درمراحل آغازین تکوین شکل می گیرند و ویژگیهایی که در ادامه رشد دستخوش تغییر می شوند، می تواند مبنای قابل اتکاتری برای تفسیر تنوع گونه ای در فسیلها فراهم کند؛ البته همواره با این ملاحظه که احتمال وجود چندریختی طبیعی درون گونه ای نیز باید بادقت مورد توجه قرار گیرد.شاید مهمترین پیام این پژوهش آن باشد که پاسخ بسیاری از مناقشات دیرینه شناسی، نه درمیزان تفاوت میان دوفسیل، بلکه در ماهیت آن تفاوتها نهفته است. اگر اختلافها به معماری بنیادی بدن، مانند الگوی کانالهای عصبی، سوراخهای عروقی، حفره های هوا یا نحوه اتصال استخوانها مربوط باشند، نمی توان آنها را صرفاً به رشد نسبت داد. درمقابل، تغییراتی مانند تناسب کلی جمجمه، زوائد استخوانی یا آرایش سطح استخوان، بیش ازآنکه بیانگر تفاوت گونه ای باشند، بازتاب فرایندهای رشد و سازگاریهای عملکردی هستند. ازاین منظر، اهمیت پژوهش ناپولی تنها به مناقشه نانوتیرانوس محدود نمی شود؛ بلکه چارچوبی ارائه می کند که می تواند دربازنگری بسیاری از اختلاف نظرهای دیرینه شناسی مهره داران، از هادروسورها و پاکی سفالوسورها گرفته تا دیگر گروههای فسیلی، مورد استفاده قرار گیرد. سعید افتاده منابع: یک|دو| سه| چهار|