هر آدمی تو خودش یه زیرزمین داره.زیرزمین جاییه که آدم چیزایی که نمی‌خواد یا نمی‌تونه بریزه دور رو می‌

هر آدمی تو خودش یه زیرزمین داره.زیرزمین جاییه که آدم چیزایی که نمی‌خواد یا نمی‌تونه بریزه دور رو می‌ذاره. معمولاً هم توی یه سری جعبه. و قرار هم نیست بهش زیاد سر بزنه، اما نگهشون می‌داره. اما سر می‌زنه.جعبه‌ها معمولاً بعد از ... اتفاق‌ها یا مراحل بزرگ زندگی پر می‌شن. مثل جعبه‌ی کاردستی‌ها و خاطرات پیش‌دبستانی، یا دفتر انشای دبستان، یا روزنگاری‌های افسردگی بلوغ، یا اولین نامه‌های عاشقانه، یا کادوهای ولنتاین اولین و دومین و سومین رابطه، یا نامه‌های ترفیع شغلی، یا آخرین دست‌نوشته‌ی یه عزیز، یا ...خیلی آدما بلدن (و دلش رو دارن) که به‌جای جعبه، از کیسه زباله استفاده کنن. و ساعت ۹ شب بذارن دم در. این توانایی یه موهبته.اما خیلیا هم یا بلد نیستن، یا دلشون نمی‌یاد، یا جرأت‌ش رو ندارن. و خلاصه هی جعبه می‌بندن و می‌ذارن تو زیرزمین، و هی زیرزمینه پر و پرتر می‌شه.گاهی هم آدما به‌واسطه‌ی مشغله و دغدغه زندگی از گزینه‌ی «فعلاً بریزم همه رو توی یه جعبه و بذارمش زیرزمین تا سر فرصت مرتبش کنم...» استفاده می‌کنن.یا گاهی برای فرار از مواجهه.جعبه‌های «حالا یه روزی» عاقبت‌شون شبیه بوک‌مارک‌های مرورگر و توییتر و لیست PDFهای دانلود شده برای خوندنه! در لحظه حسِ دارا بودن رو می‌دن و آدم با خودش فکر می‌کنه یه روز خوب میاد که وقت و حوصله داشته باشه... اما اون روز کذایی توی ۱۰۰ سال اول زندگی معمولاً پیداش نمی‌شه!یه سری جعبه‌ها هم عین مواد غذایی تاریخ مصرف دارن. و ممکنه بگندن. اما آدما به‌دلیلِ فقدان قساوت «ریختن تو کیسه زباله»، و امیدِ واهی «حالا یه‌روزی»، می‌ذارنش تو زیرزمین به‌جای سریع خوردنش.این شکلی نه دل‌درد ناشی از خوردن رو می‌گیرن، نه عذاب‌وجدانِ دور ریختنش وقتی هنوز فاسد نشده.اما همین می‌شه که گاهی تو خونه بوی گند تعفن میاد. و آدم حالش بد می‌شه، و کلی طول می‌کشه تا بفهمه این‌که بدونه این بوی سردردآور دقیقاً از کجاست. و برای باز کردن و بستن تک‌تک جعبه‌ها هم (که انرژی زیادی هم می‌برن لامصب) باید دست به دامن دوست امن یا تراپیست شد.البته تاریخ مصرف خیلی از جعبه‌ها از قبل مشخص نیست. حتی مثل سس گوجه یا مربا که آدم فکر می‌کنه (مثل رو قفسه مغازه) اوکیه تو یخچال نباشه. اما وقتی بعد چند ماه بازش می‌کنی، می‌بینی به به کلی کپک زده!جعبه‌ها هم همینن. نمی‌دونی کِی کپک می‌زنه، اما وقتی زد باید بریزیش دور...یه شبایی دنیا شلوغه و توی خونه همه‌ش صدای آژیر خطر میاد. و آدم از ترسش به زیرزمین پناه می‌بره. دلش می‌خواد لای جعبه‌ها خودش رو قایم کنه. چون زیرزمین محکمه، و همه‌ی جعبه‌هاش شناخته شده‌ان. امنن.آدم لای خاطراتش ممکنه غصه بخوره، اما معمولاً نمی‌ترسه.اما بعدش آدم گشنه‌ش می‌شه. خاطرات ممکنه ذهن و قلب رو درگیر کنن، اما پاسخگوی معده نیستن. این گرسنگی آدم رو کلافه می‌کنه. گرسنگی ناشی از مصرف کلی کالری سر این جعبه‌ها و مرورشون، بدون یافتن حتی یه تُن ماهی ته یه جعبه! و تهش همین گرسنگی باعث می‌شه آدم از زیرزمین بیاد بیرون.یه سری آدما هم اون‌قد جعبه دارن که زیرزمین پر می‌شه و مجبورن علی‌الحساب بیان باقی جعبه‌هاشونو بذارن تو کمد و بعدش حتی گوشه اتاق و هال. و ممکنه چشم خودشون هم عادت کنه، اما وقتی غریبه یا مهمون میاد، زشته. باید هی یه ملافه بکشن و گلدون بذارن روش که طبیعی جلوه کنه وسط خونه زندگی!گاهی هم آدم یه دوست جدید پیدا می‌کنه و کم‌کم بهش نزدیک می‌شه، تا جایی که دلش می‌خواد با ذوق دست دوستش رو بگیره ببره زیرزمین و بهش همه‌ی چیزایی که قرن‌ها بوده به کسی نشون نداده بوده رو نشون بده. (یا شایدم دلش می‌خواد یه آدم امن اونجا باشه، وقتی خودش باز می‌بیندشون...)و معمولاً هم البته تو ذوقش می‌خوره وقتی طرف مقابل به‌اندازه‌ی خودش ذوق نمی‌کنه به جعبه‌ها و محتواشون.طرف هم حق داره البته... اونم زیرزمین خودشو داره و چه بسا ناخواسته یاد خودش می‌افته. یا شایدم اگه بحث رابطه دونفره باشه، ممکنه حس کنه جا براش لای ایییییین همه جعبه، خیلی کمه!جعبه‌ها معمولاً موقع اسباب‌کشی زیاد دردسرساز می‌شن:هم سنگینن،هم جا می‌گیرن،هم باید به بقیه مدام گفت که بازشون نکنن،هم باید هی توضیح داد که چرا دور نمی‌ریزیشون،هم می‌دونی که ممکنه در یکی‌شون رو یهو وسوسه بشی باز کنی و سااااعت‌ها دست و مغز و دلت درگیر بشه و بری و برنگردی...آره، شاید الآن سه تا اسباب‌کشی باشه که فلان جعبه حتی یه بارم باز نشده، اما آدم با خودش حس می‌کنه اون جعبه یه بخشی از گذشته، وجود، و هویتشه. حس می‌کنه بدون اون شاید گذشته‌ش محو شه و تو این دنیای شلوغ، خالی و فراموش بشه.محو، محو، محو.خالی، خالی، خالی.فراموش، فراموش، فراموش.هر آدمی توی خودش یه زیرزمین داره.زیرزمین هم کلی جعبه داره.