اما گاهی بد نیست آدم یاد خودش بندازه که توی این سیاره یه مسافره. مثل شازده کوچولو. که نه زیرزمین داش

اما گاهی بد نیست آدم یاد خودش بندازه که توی این سیاره یه مسافره. مثل شازده کوچولو. که نه زیرزمین داشت، نه جعبه.آدم اگه جعبه‌هاش زیاد و سنگین باشن، زمین‌گیر می‌شه. و اگه جعبه‌هاش شلوغ و پراکنده باشن، همیشه باید مراقب باشه فاسد نشن یا نم نکشن یا خراب نشن.(آدمای باوجدان حتی نسبت به جعبه‌هایی که اهلی کرده‌ان هم گاهی خودشون رو مسئول می‌دونن!)هر آدمی تو خودش یه زیرزمین داره.و باید یادش باشه وقتی بمیره (همون روزی که فرداش دوباره خورشید در میاد و پس‌فرداش همه یادشون می‌ره)، این جعبه‌ها به هیچ دردی نمی‌خورن. و این وسط شاید شاید شاید تنها هنر و فایده‌شون توی کل زندگی، زمین‌گیرتر کردن و دغدغه‌مندتر کردن آدم بوده باشه.واسه همین، شاید شاید شاید، بد نباشه آدم جعبه‌هاش رو گاهی کم کنه. و یادش بیافته شازده کوچولو با یه شاخه گل و یه شال سفر می‌کرد. و اگه جعبه‌ها کم باشن (شاید حداکثر یکی دو جعبه) آدم بیشتر می‌تونه سفر کنه و بیشتر بره دنیا رو ببینه. چون همه هتل‌ها خونه‌های دنیا زیرزمین بزرگ ندارن.هر آدمی باید همیشه حواسش باشه که هر آدمی تو خودش یه زیرزمین داره. تو زیرزمین‌ش هم کلی جعبه هست. و جعبه‌های هر آدمی، به اندازه‌ی جعبه‌هاش خودش محترم و ارزشمندن.هر آدمی باید یادش باشه که باید به جعبه‌های بقیه احترام بذاره اگه می‌خواد به جعبه‌های خودش هم احترام گذاشته بشه.جعبه‌ها، چه خوب و چه بد، یه بخشی از زندگی آدمن. نمی‌شه بهشون غره شد، نمی‌شه هم مدام ازشون نالید. اما خوبه که حداقل کنترل و اختیارشون کمی خودآگاهانه دست خودمون باشه، تا بتونیم کمتر دغدغه‌مند شیم و زمین‌گیر شیم، و به جاش سبک‌تر سفر کنیم!هر زیرزمینی کلی جعبه داره.هر جعبه‌ای با خودش یه داستان داره.هر آدمی هم کلی جعبه داره.و خوبه یادمون باشه اون آدمی که نمی‌فهمیم کاراش رو، و گاهی برامون عجیبه رفتاراش، شاید شاید شاید جعبه‌هاش سنگین شده، داستان‌هاش گره خورده، و زانوهاش به‌درد اومده اخیراً که مستأصل نشسته توی خودش.واسه همین بد نیست با مهربونی بهش بگیم که پایه هستیم به‌عنوان یه دوست خوب یه چایی بریزیم و باش بریم زیرزمین و بهش کمک کنیم تا کم‌کم جعبه‌هاش رو خالی کنه، مرتب کنه، گردگیری کنه، و برای یه فرصت سفر و دیدن دنیا آماده باشه.و چه خوبه که گاهی خودمون این دوست خوب خودمون باشیم.