🇨🇳 چین در خاورمیانه به دنبال چیست؟بالاترین هنر جنگ، شکست دادن دشمن بدون جنگیدن است . سان تزوبرای ش

🇨🇳 چین در خاورمیانه به دنبال چیست؟بالاترین هنر جنگ، شکست دادن دشمن بدون جنگیدن است . سان تزوبرای شناخت چین امروز، فقط به اقتصاد و کارخانه‌هایش نگاه نکنیم؛ به تاریخ و فرهنگ راهبردی‌اش نگاه کنیم.چین هزاران سال است که با مفاهیمی چون صبر، محاصره، موقعیت‌سازی و پیروزی تدریجی آشناست. یکی از نمادهای این تفکر، بازی باستانی «وی‌چی» است؛ بازی‌ای که در آن، پیروزی الزاماً با یک ضربه بزرگ به دست نمی‌آید، بلکه با مجموعه‌ای از حرکات حساب‌شده و تغییر تدریجی موازنه قدرت شکل می‌گیرد.شاید بتوان سیاست خارجی چین را نیز تا حدودی با همین منطق تحلیل کرد:کمتر جنگ، بیشتر اقتصاد؛کمتر شعار، بیشتر قرارداد؛کمتر حضور نظامی، بیشتر نفوذ.چین در خاورمیانه برای تصاحب یک پایتخت نیامده است؛برای تصاحب موقعیت آمده است.انرژی می‌خواهد.بازار می‌خواهد.مسیرهای تجاری می‌خواهد.زیرساخت می‌خواهد.و مهم‌تر از همه، نفوذ بلندمدت می‌خواهد.در شرایطی که بسیاری از قدرت‌ها با جنگ و فشار نظامی هزینه می‌پردازند، چین تلاش می‌کند از مسیر تجارت، سرمایه‌گذاری، فناوری، زیرساخت و قراردادهای بلندمدت، جای پای خود را محکم کند.اینجاست که باید هوشیار بود.هر سرمایه‌گذاری چینی الزاماً «استعمار اقتصادی» نیست و هر وام چینی هم الزاماً «تله بدهی» محسوب نمی‌شود؛ اما هر قرارداد اقتصادی، یک قرارداد سیاسی بالقوه نیز هست، به‌ویژه زمانی که پای انرژی، بنادر، زیرساخت‌های راهبردی و منابع ملی در میان باشد.مسئله این نیست که با چین همکاری کنیم یا نکنیم.مسئله این است که:چه چیزی می‌دهیم و چه چیزی می‌گیریم؟چه کسی برنده نهایی قرارداد است؟و آیا منافع کوتاه‌مدت، آینده کشور را گروگان نمی‌گیرد؟چین تنها بازیگر صفحه شطرنج خاورمیانه نیست.آمریکا، روسیه، اروپا، هند، کشورهای عربی و حتی قدرت‌های منطقه‌ای نیز هر کدام در حال بازی هستند.اما تفاوت مهم چین این است که تلاش می‌کند قدرت اقتصادی را به قدرت ژئوپلیتیکی تبدیل کند.شاید وی‌چی یک درس مهم برای سیاست بین‌الملل داشته باشد:گاهی برای محاصره کردن رقیب، لازم نیست به او حمله کنید؛ کافی است اطرافش را آرام‌آرام پر کنید.بنابراین پرسش واقعی این نیست که:«چین در خاورمیانه چه می‌خواهد؟»پرسش مهم‌تر این است:"کشورهای خاورمیانه چگونه می‌توانند با چین همکاری کنند، بدون آنکه به مهره چین تبدیل شوند؟در سیاست بین‌الملل،دوستی دائمی وجود ندارد؛ منافع دائمی وجود دارد.و کشوری که منافع ملی خود را درست تعریف نکند، دیر یا زود در بازی قدرت دیگران بازی خواهد کرد.خاورمیانه امروز فقط میدان جنگ نیست؛ میدان قراردادها، سرمایه‌ها و نفوذهاست.و شاید بازی بزرگ، تازه شروع شده باشد.✍ رضا بژکول   :   دانش اموخته علوم سیاسی#چین #خاورمیانه #وی_چی #ژئوپلیتیک #سیاست_خارجی #اقتصاد #قدرت #سان_تزو #روابط_بین_المللhttp://t.me/rezabejkoul88