❇️ آنچه از ما در دیگری می‌ماندزیبایی انسان را نمی‌توان تنها در چهره‌اش جست‌وجو کرد؛چهره، صورتِ انسان است، نه تمامِ حقیقت او.بخشی از زیبایی انسان در زبان او آشکار می‌شود؛ در آنچه می‌گوید، و بخشی دیگر در ذهن او؛ در آنچه می‌اندیشد. اما شاید ژرف‌ترین زیبایی، جایی میان اندیشه، گفتار و کردار شکل می‌گیرد؛ آنجا که آنچه می‌اندیشیم، به آنچه می‌گوییم و آنچه می‌کنیم نزدیک می‌شود.آدمی زمانی زیبا می‌شود که حضورش چیزی به جهانِ دیگری بیفزاید:اندکی آگاهی، اندکی آرامش، اندکی امید، یا حتی نوری که دیگری را در تاریکیِ خودش تنها نگذارد.آدمی با چهره‌اش دیده می‌شود،با زبانش شناخته می‌شود،با اندیشه‌اش فهمیده می‌شود،و با کردار و اثری که بر دیگران می‌گذارد، به یاد می‌ماند.شاید معنای حقیقی ماندگاری همین باشد؛اینکه پس از عبور ما از زندگیِ دیگران، چیزی از نیکیِ حضورمان در آنان باقی بماند.پس خوش‌صفت زندگی کنیم؛نه برای آنکه دیگران ما را زیبا ببینند،بلکه برای آنکه جهان، به واسطه حضور ما، اندکی بهتر از آن چیزی باشد که پیش از آمدنمان بود.سعدی چه زیبا می‌گوید:تو نیکویی کن و در دجله اندازکه ایزد در بیابانت دهد بازشاید انسان، در نهایت، چیزی جز آثار خویش در زندگی دیگران نباشدhttp://t.me/rezabejkoul88