💠برداشتی تربیتی از کلام ابن قیمابن‌قیم رحمه‌الله می‌گوید:«نشانهٔ سعادت آن است که بنده نیکی‌های خود را پشت سر بگذارد و گناهانش را پیش چشم داشته باشد؛ و نشانهٔ شقاوت آن است که نیکی‌هایش را پیش چشم آورد و گناهانش را پشت سر اندازد.»(مفتاح دار السعادة، ۲/۲۵۹)این نگاه، انسان را به بذل، تلاش و سبقت در خیر وامی‌دارد، بی‌آنکه گرفتار عُجب و غرور شود. انسان مؤمن نیکی می‌کند، اما در نیکی‌های خود متوقف نمی‌شود و آنها را سرمایه‌ای برای خودستایی و احساس برتری نمی‌سازد؛ در مقابل، کاستی‌ها و لغزش‌هایش را از یاد نمی‌برد، تا همواره محتاج توبه، اصلاح و رحمت خدا باقی بماند.از همین‌جا می‌توان حکمت دیگری را نیز دریافت: گاه بنده‌ای می‌لغزد و سپس صادقانه به سوی خدا بازمی‌گردد. چنین لغزشی، هرچند در ذات خود مطلوب نیست، می‌تواند پردهٔ عُجب را بدرد و انسان را با ضعف و نیاز حقیقی خویش روبه‌رو سازد. آن‌گاه معنای انکسار در برابر خدا، شرمساری از گناه و نیازمندی به رحمت او را عمیق‌تر می‌فهمد.چه‌بسا انسانی که طاعت‌های فراوان، او را به دیدن خویش واداشته است، اما یک لغزش و توبهٔ صادقانه، دوباره نگاهش را از خود به سوی خدا برگرداند. ازاین‌رو، ارزش طاعت تنها به انجام آن نیست؛ مهم آن است که طاعت، انسان را مغرور نسازد و لغزش نیز او را از رحمت خدا ناامید نکند.عصارهٔ این نگاه را می‌توان چنین بیان کرد:نیکی کن و از نیکی‌هایت عبور کن؛اما از لغزش‌هایت بی‌تفاوت عبور نکن.نیکی‌ها باید تو را به تلاش بیشتر برسانند و لغزش‌ها به توبه و فروتنی؛تا نه طاعت، تو را مغرور کند و نه گناه، تو را ناامید.📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات