💠سخن گفتن از نعمت✍🏻عبد الکریم بکاربرخی از مردم هرگاه بخواهند از دارایی، موفقیت‌ها یا امکانات و رفا

💠سخن گفتن از نعمت✍🏻عبد الکریم بکاربرخی از مردم هرگاه بخواهند از دارایی، موفقیت‌ها یا امکانات و رفاه خود سخن بگویند، به این آیه استناد می‌کنند؛ گویی هر نوع آشکار کردن نعمت‌ها، همان معنای سخن خداوند است که می‌فرماید:«و اما از نعمت پروردگارت سخن بگو.»اما این برداشت، معنای آیه را به بخشی محدود فرو می‌کاهد و گاهی آن را از مقصود اصلی‌اش دور می‌کند.مفسران گفته‌اند که بزرگ‌ترین نعمتی که در این آیه منظور است، نعمت قرآن است؛ نعمتی که خداوند آن را به پیامبر ﷺ عطا کرد و شکر آن، تلاوت، ابلاغ و روشن ساختن حقایق آن برای مردم است. برخی نیز گفته‌اند که مقصود، نعمت نبوت و رسالتی است که خداوند به پیامبرش بخشیده است.این دیدگاه، معنای مهمی را پیش روی ما می‌گشاید:هر سخن گفتنی از نعمت، سخن گفتن از خود نیست؛ بلکه گاهی سخن گفتن از نعمتی است که خداوند به انسان داده تا سود آن به دیگران برسد.اگر خداوند به کسی دانشی سودمند عطا کرده است، شکر این نعمت آن است که آن را به دیگران بیاموزد. اگر او را به انجام کار خیری موفق کرده است، چه‌بسا بیان تجربه‌اش، زمانی که موجب تشویق دیگران و الگوسازی نیکو شود، کاری پسندیده باشد.اما در اینجا تفاوتی ظریف میان دو حالت وجود دارد که در ظاهر شبیه، اما در حقیقت کاملاً متفاوت‌اند:اینکه انسان از نعمت سخن بگوید تا خودش دیده شود...یا از نعمت سخن بگوید تا فضل و بخشش خداوند دیده شود.در حالت نخست، خودِ انسان محور سخن است؛ اما در حالت دوم، نعمت وسیله‌ای برای شکرگزاری و رساندن خیر به دیگران می‌شود.ازاین‌رو، سخن گفتن از نعمت، مجوزی برای فخرفروشی و خودنمایی نیست؛ همان‌گونه که فروتنی نیز به معنای پنهان کردن هر کار خیری که انسان انجام داده، نیست.بلکه پیش از هر سخنی باید از خود بپرسیم:چرا می‌خواهم از این نعمت سخن بگویم؟آیا برای آنکه دیگران را متوجه داشته‌های خود کنم؟یا برای آنکه فضل خدا را یادآوری کنم و دری از امید، دانش یا عمل صالح به روی آنان بگشایم؟شاید در ترتیب آیات نیز نکته‌ای تربیتی نهفته باشد؛ زیرا پیش از فرمان به سخن گفتن از نعمت خدا، از یتیم و نیازمند یاد شده است.گویی خدمت به مردم و برآوردن نیازهای آنان، بر پرگویی درباره خود مقدم است. انسان ابتدا باید نیکی کند، سپس اگر از نعمت خدا سخن می‌گوید، نه برای ستودن خویش، بلکه برای آنکه دلش همواره به بخشنده نعمت وابسته بماند.پس مقصود این نیست که پیوسته از داشته‌های خود سخن بگوییم؛ بلکه باید بیاموزیم چگونه نعمت‌های الهی را به شکر، سودرسانی و هدایت دیگران تبدیل کنیم.و این همان تفاوت میان کسی است که از راه نعمت، از خودش سخن می‌گوید...و کسی که از طریق خود، از نعمت خدا سخن می‌گوید.📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات