💠معنای زندگی؛ جست‌وجوی تعادل در جهان بی‌قرار✍🏻جمال سبحانی معنای زندگی از آن پرسش‌هایی نیست که فقط در لحظات بحران به سراغ انسان بیاید. گاهی درست در میانه یک زندگی ظاهراً موفق، هنگامی که کارها خوب پیش می‌روند، درآمد کافی هست، روابط برقرار است و برنامه‌ها یکی پس از دیگری محقق می‌شوند، ناگهان این پرسش سر برمی‌آورد: این همه برای چه؟شاید مسئله انسان امروز بیش از آنکه نداشتن امکانات باشد، نداشتن نسبتی درست میان امکانات و خواسته‌ هاست. ما می‌توانیم بیشتر داشته باشیم، بیشتر بدانیم، بیشتر تجربه کنیم و سریع‌تر زندگی کنیم؛ اما هیچ‌کدام به خودی خود به زندگی معنا نمی‌دهند.معنا شاید در نقطه‌ای میان چند نسبت شکل بگیرد: میان خواستن و داشتن، فرد و جامعه، عقل و احساس، دنیا و آینده، آزادی و مسئولیت، و نیازهای جسم و جان. زندگی هنگامی از تعادل خارج می‌شود که یکی از این ساحت‌ها همه وجود انسان را تصاحب کند. کار اگر تمام زندگی شود، انسان را از خویشتن دور می‌کند؛ لذت اگر به هدف زندگی تبدیل شود، انسان را اسیر میل می‌کند؛ جمع‌گرایی افراطی فردیت را می‌بلعد و فردگرایی افراطی نیز انسان را از تعلق و مسئولیت تهی می‌سازد.از این منظر، معنا بیش از آنکه یک مقصد نهایی باشد، نسبتی درست میان اجزای زندگی است؛ نوعی انسجام که در آن انسان می‌داند چه می‌خواهد، چرا می‌خواهد و برای رسیدن به آن حاضر است چه هزینه‌ای بپردازد.اما در اینجا پرسش عمیق‌تری مطرح می‌شود: معیار این تعادل چیست؟ اگر هرکس معیار را صرفاً در خواسته‌های شخصی خود جست‌وجو کند، آیا هر انتخابی می‌تواند معنادار باشد؟در نگاه توحیدی، انسان نه موجودی رهاشده در جهانی بی‌جهت است و نه مالک مطلق خویشتن و جهان. او در جهانی زندگی می‌کند که خود را به او واگذار نکرده، بلکه امانتی در اختیار اوست. همین نگاه، آزادی را از بی‌قیدی جدا می‌کند و مسئولیت را در کنار اختیار قرار می‌دهد. انسان می‌تواند انتخاب کند، اما انتخاب‌هایش پیامد دارند و در برابر آنها مسئول است.از همین‌جا، معنای زندگی از «من چه می‌خواهم؟» فراتر می‌رود و به پرسش‌هایی مانند «چه چیزی ارزش خواستن دارد؟»، «چه چیزی مرا شایسته‌تر می‌کند؟» و «بودن من چه اثری بر دیگری و جهان دارد؟» می‌رسد.شاید یکی از تفاوت‌های مهم انسان معاصر با انسان سنتی نیز همین باشد که بسیاری از پاسخ‌های آماده فرو ریخته‌اند. انسان امروز ناچار است دوباره درباره خیر، حقیقت، سعادت و مقصد زندگی بیندیشد. این وضعیت، اگرچه می‌تواند سرگردان‌ کننده باشد، فرصتی نیز برای بازسازی آگاهانه معناست؛ معنایی که نه صرفاً به ارث رسیده باشد و نه صرفاً از میل لحظه‌ای انسان برخاسته باشد.زندگی معنادار الزاماً زندگی بی‌دردسر یا سراسر موفق نیست. چه‌ بسا معنای زندگی در نحوه مواجهه ما با رنج، شکست، فقدان و محدودیت آشکار شود. انسان زمانی به زندگی خود معنا می‌دهد که بتواند حتی رنج‌های ناگزیر را در افقی بزرگ‌تر بفهمد و اجازه ندهد هیچ اتفاقی تمام حقیقت زندگی او را تعریف کند.شاید معنای زندگی را نتوان در یک پاسخ نهایی خلاصه کرد. اما می‌توان گفت زندگی معنادار، زندگی‌ای است که در آن انسان میان خود، دیگران، جهان و مبدأ هستی نسبتی آگاهانه، مسئولانه و متعادل برقرار کند.﻿📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات