🌸🌿🌸🌿🌸همهٔ ما در ذهنمان حسرت‌هایی از «آن اتفاق‌های متولد نشده» داریم؛ مسیرهایی که هیچ‌وقت نپیمود

🌸🌿🌸🌿🌸همهٔ ما در ذهنمان حسرت‌هایی از «آن اتفاق‌های متولد نشده» داریم؛ مسیرهایی که هیچ‌وقت نپیمودیم.​«ای کاش آن رشته را می‌خواندم...»،«ای کاش زودتر دست به کار می‌شدم...»،«ای کاش آن سال شجاعت به خرج می‌دادم...»،«ای کاش در شهر یا کشور دیگری بودم...»​حسرت خوردن برای این مسیرهای نرفته، تنها یک نتیجهٔ قطعی دارد: کم‌رنگ کردنِ نقطهٔ سبزِ «امروز» شما.​مغز ما شیفتهٔ شبیه‌سازی مسیرهای جایگزین است. اما حقیقتِ تلخ و در عین حال رهایی‌بخش این است که آن مسیرها دیگر وجود خارجی ندارند. آن‌ها تنها «داده‌های سوخته» و تمام‌شده‌اند.​انرژی‌ای که صرف این گذشتهٔ فرضی می‌کنیم، دقیقاً همان سوختی است که برای ترسیم مسیرهای رنگیِ آینده، به آن نیاز داریم.​قدرت واقعی ما در «ای کاش‌ها» نیست؛ بلکه در همین نقطهٔ کوچکِ اتصال به اکنون است. دقیقاً همین‌جاست که تصمیم می‌گیریم به‌جای خیره شدن به گذشته، اولین خطِ کج‌وکوله، اما «زنده» و واقعیِ آینده‌مان را بکشیم.منبع: کانال زندگی بهترآکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معناما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید:اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا | سروش