ده درصد آدم واقعی‌ای که می‌خوندین رو [اشتباهی] فراموش نکنین—————————————————————————-دیروز با دوستم گپ جالبی داشتم. ازم پرسید که سخنرانی کوری دکترو رو گوش خواهم داد یا نه و من گفتم که اصلا خبر ندارم سخنرانیش است. و بعد مشکلی اصلی رو فهمیدم:من مدتی است که فقط چیزهایی که الگوریتم‌ها بهم نشون می‌دن رو می‌خونم.تا حدی بد هم نیست چون الان وقعا الگوریتم‌ها (و تجمیع نظرات انسانی) در حوزه‌هایی که من دنبال می‌کنم به خوبی می‌فهمن من چی برام جالبه و بخش زیادی از نظراتشون کاملا درسته و پرفرمنس خوندن من رو بالاتر می‌برن. من قبلا حدود ۲۰ تا سورس مختلف رو روزانه می‌خوندم که گاهی هر کدوم ۱۰۰ خبر داشتن و انتخاب اینکه دقیقا می‌خوام کدوم رو بخونم کار سختی بود. کلی تیتر رد می‌کردم تا به تیترهای مورد علاقه‌ام برسم. من اینها رو توی فید‌‌ریدرها می‌خونم. مثلا گودر مرحوم یا فیدلی یا بقیه. اونجا حدود ۱۰۰ سایت داشتم که دنبال می‌کردم که شاید ۲۰تاش منابع اصلی خبری‌ام بودن و ۵۰ تاش دوستان و آدم‌هایی که دوست داشتم هر چیزی که می‌نویسن رو بخونم. شامل دوست‌های صمیمی و آدم‌هایی مثل کوری دکترو یا بروس اشنایر.اما اتفاقی که افتاده اینه که حالا که خبرهام رو به خوبی از منابع مبتنی بر الگوریتم (مثل ردیت، هکرنیوز، اسلش دات، …) می‌گیرم و راضی هستم، دیگه کمتر و کمتر به فیدهام سر زده‌ام و بدون اینکه بدونم اون ۱۰٪ خوندن که مبتنی بر آدم‌هایی بودن که دوست داشتم دنبالشون کنم رو دارم از دست می‌دم.و تازه این همه ماجرا نیست.بخشی از اون ۱۰٪ اول توی فیسبوک می‌نوشتن و بعد توییتر و بعد اینستاگرام و … ولی همه این‌ها کم کم تبدیل شدن به همون انباری الگوریتمی و من دیگه الزاما همه نوشته‌های فلانی رو نمی‌دیدم. فلانی ها هم اکثرا وبلاگ‌ها و جاهای شخصی‌ای که توش بودن رو ول کردن و .. و حالا برای اینکه ۹۰٪ کانتنت طول روز من از جاهای «بهینه‌تر» میان، یادم رفته اون ۱۰٪ رو شخصی دنبال کنم و حالا می‌خوام دنبال کنم. بخصوص که توی دنیای جدید کمی راحتتره. می تونین به ایجنت بگین هر روز فلان فیدها رو بخونه و اگر مطلبی داشتن براتون بفرسته یا حتی به شیوه قدیم توی فیدلی اکانت بسازین و فقط آدم های شخصی ای رو دنبال کنین که اگر هفته ای یکبار هم اپ رو باز کردین، بیشتر از ۱۰ تا پست توش نباشه و کسی لابلای اخبار فله‌ای سایت‌ها گم نشه.