کاوه گلستان جایی می‌نویسد:«من می‌خواهم صحنه‌هایی را به تو نشان دهم که مثل سیلی به صورتت بخورد و امنی

کاوه گلستان جایی می‌نویسد:«من می‌خواهم صحنه‌هایی را به تو نشان دهم که مثل سیلی به صورتت بخورد و امنیت تو را خدشه‌دار کند و به خطر بیندازد. می‌توانی نگاه نکنی، می‌توانی خاموش کنی، می‌توانی هویت خود را پنهان کنی-مثل قاتل‌ها-، امّا نمی‌توانی جلوی حقیقت را بگیری. هیچ‌کس نمی‌تواند.»امروز با حمله‌ی حرامزادگان صهیون به *ساختمانِ پژوهشکده‌یِ لیزر و پلاسمای شهید بهشتی*یاد همین عبارت افتادم و این عکس را هم ضمیمه‌ی عکسِ تمام جان‌های به قطره‌های خون آغشته و تمام سازه‌های آجر به آجر تخریب‌شده‌ی این ایام، ضمیمه این یادداشت گذاشتم؛ خطاب به کسانی‌که چشمان‌شان را بسته‌اند و نمی‌خواهند حقیقت را ببیند!راست می‌گفت که «آدمِ تماشا بودن سخت است!»تماشایِ عکسِ در خون‌غلطیده‌یِ کودکانِ مینابتماشایِ عکسِ انستیتوپاستورِ بمب خوردهتماشایِ عکسِ بیمارستان‌ها و بیمارانِ سرگردانِ به چه‌کنم-چه‌کنم افتاده...تماشای مردمی که اگرچه در نگاه‌شان خشم و حماسه و هیاهوست؛ قلب‌های ویران شده‌شان اما نزدیك است که از غم بایستد!با این همه حتی تماشای تمام این تصاویر از سرِ داعیه‌داران آزادی و انسانیت که چندی پیش، فرشِ قرمزی از خونِ خواهران و برادران‌مان برای لشکرکشی بیگانه پهن کرده بودند؛ زیادی است!!اما همین یک تصویر از حمله به یك ساختمان علمی-پژوهشی برای هرکسی که شاید گذرش به «science» خورده باشد؛ حجّت را تمام خواهد کرد!البته اگر رگه‌ای از شرافت و انسانیت هنوز در قلب‌ش نفس بکشد و حماقت رسانه‌هایی که رویِ تیترهای‌شان ردِّ خون کودکانِ ایران مانده ؛ نتوانسته باشد در ذهنش بر این حجم بدخواهی، کاغذ کادویی با اسم «کمک» بکشد! اینک نگاه کن! که نگویی ندیده‌ام در کارِ ظُلم، بستن چشم و زبان یکی‌ست!من مرثیه‌خوانی بلد نیستم اما آنچه روایت می‌کنم در عین حماسه رنگ مرثیه خواهد داشت!اما بعد...‏پژوهشکده لیزر و پلاسما به معنی واقعی کلمه یکی از مهمترین و مجهزترین آزمایشگاه‌های فوتونیک در ایران بود. روش‌هایی پیشرفته تصویربرداری از مغز که در تیتر اخبار امروز آورده شدفقط یکی از اتفاقات مهمی بود که در این ساختمان‌ جریان داشت؛ وارد اتاق جلسات که می‌شدیعکس اباالفضل العباس علیه‌السلام، اولین پرچم برافراشته‌ای بود که به چشم‌ت می‌خورد و کنارش هم قاب‌عکس‌های یادگاری از آدم خوب‌هایی مثل شهید شهریاری اینکه چرا این‌جا قدم گذاشتی را یادت می‌انداخت!در فضای ساختمان که قدم می‌زدی میکروسکوپ‌های کانفوکال و فلورسنتی بودکه همین تازگی‌ها خریداری شده بود و پژوهشکده را به یک آزمایشگاه مرجع برای عکس‌برداری‌ تبدیل کرده بود... در طبقات دیگر هم پژوهش‌های پیشرفته‌ایکه حول محور میکروفلوئیدیك لیزر و کوانتوم مرزهای علم را جابجا می‌کرد؛ شوق را سرازیر چشمانت می‌کرد و حتماً که از تماشای این ورژن از ایران، احساس عزّت و غرور می‌کردی!این‌ها را نوشتم که بگویم؛دشمن طرف‌َش مشخص است، فارسی زبانِ خائن هم! تکلیف ما هم مشخص است؛ مرز میانِ ما شرافت است! ما متعهدانه تا آخرین قطره خون پای هویت و شرافتِ وطن و جانِ آدمی ایستاده‌ایم تا به جای ادا و ادّعا نشان دهیم؛ انسانیت در عصر مدرنیته‌ی اصحاب آپستین زنده باشد اگر، جایی جز قلب شیعیان علی علیه‌السلام نفس نمی‌کشد!اهتزارِ پرچمِ ایران در خیابان‌ها روز و شب ندارد و توقف‌پذیر نیست؛ ما هم متوقف نخواهیم شد!*همانطور که شهید دکتر فریدون عباسی بعد از آنکه از ایشان پرسیدند:«اگر دشمن بخواهد زیرساخت‌های ما را نابود کند؛ تکلیف چیست؟!» فرمودند: «هیچ اتفاقی نمی‌افتد! چون توانمندی و زیرساخت‌های ما در مغز انسان‌ها توزیع شده نه ساختمان‌ها !»**ایران صاحب دارد! و سربلند ایستاده است، چون اعتقادش به دستانِ عبّاس‌بن‌علی علیهم‌السلام، از پیمانِ یهودیان و بهائیانِ خبیث مُحکم‌تر است!پ.ن؛آدمی که منتظر است؛ ناامید نمی‌شود!آنچه هزار و چهارصدسال این عَلَم را بالا نگه‌داشته؛ روحِ انتظار و امید به آمدنِ او در قلب‌ِ منتظران است.به امید آن روز!✍️ ملیکا کامبوزیادانشجوی کارشناسی ارشد نانوبیوتکنولوژی🌐@jadsbu