#یادداشت#خاطرهاز ظرفیت‌ها و محرومیت تا مردمی گرم و مهمان‌نواز 🔹 در سفر سوم شناسایی، برای ارزیابی پر

#یادداشت#خاطرهاز ظرفیت‌ها و محرومیت تا مردمی گرم و مهمان‌نواز 🔹 در سفر سوم شناسایی، برای ارزیابی پروژه‌های عمرانی، راهی بخش پیرسهراب شدیم. در آنجا به سراغ آقای یزدان‌پناه، بخشدار منطقه رفتیم و از ایشان درخواست ملاقات کردیم. ایشان ما را به خانه پدری خود در روستای جنگال پایین دعوت کردند. بنابراین راهی آنجا شدیم.🏡 در مسیر حرکت، مناظری توجه ما را به خود جلب کرد: باغات سرسبز موز، بندسارها و شیارهای ژرفی که بر اثر خروش سیلاب در زمین ایجاد شده بود و بعدها فهمیدیم که به آنها "گَرگَروک" می‌گویند. با رسیدن به روستا، اولین بنایی که دیدیم، مدرسه‌ای بود که توسط "مرحوم حسین علیمرادی"، فعال جهادی و فارغ‌التحصیل دانشگاه علامه، ساخته شده بود و یادبودی از تلاش‌های او برای آبادانی این دیار بود. این جهادگر بزرگوار آنقدر بین مردم این روستا محبوب بود که عکس او زینت بخش خانه‌های آنها شده بود. 🏫🌳 به خانه پدری آقای یزدان‌پناه رفتیم و جلسه خود را زیر سایه درخت "کهور" و در کنار "هوتَک" (حوضچه ذخیره آب) برگزار کردیم؛ هوتکی که آب اندک آن، باید مایه حیات کشاورزی روستا می‌شد.🧎 هنگام نماز، برای ما مهری آوردند و برای دیگر همراهان در جستجوی سنگ‌های مناسب بودند، اما ما با تشکر گفتیم که مهر همراه خود داریم. برای وضو به سرویس بهداشتی مدرسه رفتیم، که تنها سرویس بهداشتی روستا بود. وقتی شیر آب را باز کردیم، آبی چنان کدر جاری شد که در صحت وضو گرفتن با آن تردید کردیم!👦 پس از وضو، با کودکانی که در مدرسه و اطراف آن بازی می‌کردند، گپ کوتاهی زدیم. آنچه توجه مرا جلب کرد، نام‌های آنان بود: مرتضی، امیرحسین، محمد، حسین، فاطمه و زهرا. این نام‌ها، نشان‌دهنده ارادت مردم اهل سنت این منطقه به اهل بیت(علیهم السلام) بود.🚰نماز ظهر و عصر را در مسجد روستا به جا آوردیم و سپس برای گفت‌وگو با مردم، گشتی در روستا زدیم. از دغدغه‌هایشان پرسیدیم و دریافتیم که بزرگ‌ترین مشکلشان، کمبود آب کشاورزی است؛ چرا که با احداث سد در بالادست، رودخانه‌ای که از کنار روستا می‌گذشته و آب کشاورزی این روستا و روستاهای دیگر منطقه را تامین می‌کرده خشک شده و سیستم مناسبی برای انتقال آب ذخیره‌شده به زمین‌هایشان وجود ندارد.🍲 در پایان، بار دیگر به خانه پدری آقای بخشدار بازگشتیم و با گرمای میزبانی و مهمان‌نوازی‌اش روبه‌رو شدیم. ایشان با غذاهای محلی بلوچی از ما پذیرایی کردند. سرانجام، راهی ترمینال چابهار شدیم تا با خاطره‌ای از خاکی صمیمی و مردمی مقاوم، به تهران باز گردیم.#شناسایی#مکران#مسیر_جهاد🔸 گروه جهادی شهید وزوایی دانشگاه شریفبله | ایتا | تلگرام#یادداشت#خاطرهاز ظرفیت‌ها و محرومیت تا مردمی گرم و مهمان‌نواز 🔹 در سفر سوم شناسایی، برای ارزیابی پروژه‌های عمرانی، راهی بخش پیرسهراب شدیم. در آنجا به سراغ آقای یزدان‌پناه، بخشدار منطقه رفتیم و از ایشان درخواست ملاقات کردیم. ایشان ما را به خانه پدری خود در روستای جنگال پایین دعوت کردند. بنابراین راهی آنجا شدیم.🏡 در مسیر حرکت، مناظری توجه ما را به خود جلب کرد: باغات سرسبز موز، بندسارها و شیارهای ژرفی که بر اثر خروش سیلاب در زمین ایجاد شده بود و بعدها فهمیدیم که به آنها "گَرگَروک" می‌گویند. با رسیدن به روستا، اولین بنایی که دیدیم، مدرسه‌ای بود که توسط "مرحوم حسین علیمرادی"، فعال جهادی و فارغ‌التحصیل دانشگاه علامه، ساخته شده بود و یادبودی از تلاش‌های او برای آبادانی این دیار بود. این جهادگر بزرگوار آنقدر بین مردم این روستا محبوب بود که عکس او زینت بخش خانه‌های آنها شده بود. 🏫🌳 به خانه پدری آقای یزدان‌پناه رفتیم و جلسه خود را زیر سایه درخت "کهور" و در کنار "هوتَک" (حوضچه ذخیره آب) برگزار کردیم؛ هوتکی که آب اندک آن، باید مایه حیات کشاورزی روستا می‌شد.🧎 هنگام نماز، برای ما مهری آوردند و برای دیگر همراهان در جستجوی سنگ‌های مناسب بودند، اما ما با تشکر گفتیم که مهر همراه خود داریم. برای وضو به سرویس بهداشتی مدرسه رفتیم، که تنها سرویس بهداشتی روستا بود. وقتی شیر آب را باز کردیم، آبی چنان کدر جاری شد که در صحت وضو گرفتن با آن تردید کردیم!👦 پس از وضو، با کودکانی که در مدرسه و اطراف آن بازی می‌کردند، گپ کوتاهی زدیم. آنچه توجه مرا جلب کرد، نام‌های آنان بود: مرتضی، امیرحسین، محمد، حسین، فاطمه و زهرا. این نام‌ها، نشان‌دهنده ارادت مردم اهل سنت این منطقه به اهل بیت(علیهم السلام) بود.🚰نماز ظهر و عصر را در مسجد روستا به جا آوردیم و سپس برای گفت‌وگو با مردم، گشتی در روستا زدیم. از دغدغه‌هایشان پرسیدیم و دریافتیم که بزرگ‌ترین مشکلشان، کمبود آب کشاورزی است؛ چرا که با احداث سد در بالادست، رودخانه‌ای که از کنار روستا می‌گذشته و آب کشاورزی این روستا و روستاهای دیگر منطقه را تامین می‌کرده خشک شده و سیستم مناسبی برای انتقال آب ذخیره‌شده به زمین‌هایشان وجود ندارد.🍲 در پایان، بار دیگر به خانه پدری آقای بخشدار بازگشتیم و با گرمای میزبانی و مهمان‌نوازی‌اش روبه‌رو شدیم. ایشان با غذاهای محلی بلوچی از ما پذیرایی کردند. سرانجام، راهی ترمینال چابهار شدیم تا با خاطره‌ای از خاکی صمیمی و مردمی مقاوم، به تهران باز گردیم.#شناسایی#مکران#مسیر_جهاد🔸 گروه جهادی شهید وزوایی دانشگاه شریفبله | ایتا | تلگرام