‍ ‍〇🍂 🍂 ■آینه نقره‌ام، دقیق‌ام، بی‌هیچ نقشِ پیشین.هر چه می‌بینم بی‌درنگ می‌بلعمهمان‌گونه که هست، ن

‍ ‍〇🍂 🍂 ■آینه نقره‌ام، دقیق‌ام، بی‌هیچ نقشِ پیشین.هر چه می‌بینم بی‌درنگ می‌بلعمهمان‌گونه که هست، نیالوده به عشق یا نفرت.بی‌رحم نیستم، فقط راست‌گو هستم –چشمان خدایی کوچک، چهار گوشه.اغلب به دیوار روبه‌رو می‌اندیشم.صورتی‌ست و لکه‌دار.آن‌قدر به آن نگاه کرده‌ام که فکر می‌کنمپاره‌ی دلِ من است.ولی پیدا و ناپیدا می‌شود.صورت ها و تاریکی بارها ما را از هم جدا می‌کنندحالا دریاچه‌ام.زنی روبه‌روی من خم شده‌ است،برای شناختنِ خود سراپای مرا می‌کاودآن‌گاه به شمع‌ها یا ماه، این دروغ‌گویان، باز می‌گردد.پشتِ او را می‌بینم و همان گونه که هست منعکس می‌کنم.زن با اشک و تکان دادن دست پاداش‌ام می‌دهد.برای او اهمیت دارم. می‌آید و می‌رود.این صورت اوست که هر صبح جانشینِ تاریکی می‌شوددر من دختری را غرق کرده‌ است،و در من زنی سال‌خورده هر روز به جست‌وجوی اومثلِ ماهی هول‌ناکی برمی‌خیزد.■شاعر: #سیلویا_پلات [ Sylvia Plath / آمریکا، ۱۹۶۳-۱۹۳۲ ]■برگردان: #ضیاء_موحد #جهان_شعر_و_ترجمه〇🍂🆔 @jahan_tarjome‌