‍ 〇🍂 🍂می‌توانستم،مثلِ همه‌ی زنانبا آینه‌ی عشق‌بازی کنممی‌توانستم،بنوش‌ام قهوه رادر نرمیِ تخت و بی‌

‍ 〇🍂 🍂می‌توانستم،مثلِ همه‌ی زنانبا آینه‌ی عشق‌بازی کنممی‌توانستم،بنوش‌ام قهوه رادر نرمیِ تخت و بی‌هوده حرف‌هایم رادر گوشیِ تلفن،بی‌آن‌که احساس کنمگذر روزها و ساعت‌ها رامی‌توانستم،به تندی آینه‌ی آرایش راسرمه‌یی بکشم ودل‌ربایی‌ام رادر خیابان‌ها بریزمآفتاب رابر پوست‌ام بکشمو برقص‌امروی امواجِ پرده‌هایتودرتوی فرشته‌گانمی‌توانستمخود رابا هزاران فیروزه و یاقوتتزیین کنمو مثلِ ملکه‌هازنانگی‌ام رابر تخت کلید بزنممی‌توانستم،به سمتِ هیچ برومهیچ نخوانم و هیچ ننویسمو همه‌ی خود رابه نورها بسپارمبه لباس‌هابه سفرهامی‌توانستم،نه نگویم، عصیان نکنمو جیغ نشوم بر چهره‌ی سیاه‌ِ ظلممی‌توانستمببلعم بغض راو سرکوب راو خود را به عادتِ روزمره‌گی عادت بدهمدر همه‌ی زنان در حبس ماندهمی‌توانستمپرت کنم ذهن‌ام رااز تاریخ هیچ ندانمو فرار کنم از دردهاییکه از پله‌ها تا درون‌ام ریشه دارندمی‌توانستمگوش‌هایم رادور بریزم که نشنومآه را و فریاد راو انقلابِ هزاران شهید راکه زیرِ پا له می‌شودمن اما خیانت کرده‌امبه تمامِ قوانینِ زنانگی‌امو انتخاب کردم رویارویی با کلمات را■شاعر: #سعاد_الصباح [ کویت، ۱۹۴۲ ] ■برگردان: #مریم_آذرسان #جهان_شعر_و_ترجمه〇🍂🆔 @jahan_tarjome‌‌