‍ ‍ ‍ ‍ 〇🍂 🍂 ■شعرشناسی می⁠‌کوشم بفهمم چه‌گونه هر چیزی از آن نقطه⁠‌ی مرکزی مارپیچ⁠‌وار ظهور م

‍ ‍ ‍ ‍ 〇🍂   🍂 ■شعرشناسی   می⁠‌کوشم بفهمم چه‌گونه هر چیزی از آن نقطه⁠‌ی مرکزی  مارپیچ⁠‌وار ظهور می⁠‌کند  و خود را می‌⁠گستَرَد؟ آن‌گونه که درختِ غان با رگه⁠‌های سیاهِ شاخه⁠‌های‌اش از میانِ بیشه⁠‌زار سر برمی⁠‌آوَرَد و در قلم‌روِ بادها  خویش‌تنِ خود را آشکار می⁠‌کند.   می⁠‌خواهم فُرم را بفهمم  و بفهمم هر چیزی چه‌گونه شکل می⁠‌گیرد؟ و چه‌گونه از میانِ آن نیروی جوشان  از دلِ چاهِ سیاه و ژرف امکان پدید می⁠‌آید و خود را می⁠‌گسترَد؟   سخن از خطی چند بر کاغذِ سفید نیست هر چند آن نیز مهم است سخن از آزادیِ عمل است و نه یافتنِ شکلی خاص  آن‌گونه که در دست‌رس می⁠‌تواند باشد.   سخن از فهمِ هر شکلِ ممکن است شکلی خودانگیخته و پذیرا که خویش‌تن را به ‌واسطه⁠ی من فرامی⁠‌خوانَد از درون می⁠‌جوشد اما از آن همه‌گان است.■شاعر: #آرچیبالد_راندولف_امونز [ آمریکا ]■برگردانِ انگلیسی: #کامبیز_جعفری‌نژاد   📕●برگرفته از: دومین جلدِ گاه‌نامه‌ی #هفتاد به کوشش #آفاق_شوهانی و #ابوالفضل_پاشا / #نشر_کتاب_هرمز ﻿#جهان_شعر_و_ترجمه 〇🍂|🆔 @jahan_tarjome‌