‍ ◽️اسم سبک رمان‌هایم را «وقایع‌نگاری معاصر» می‌گذارم. به نظر خودم این عنوان بامسمایی است. رمان‌هایم را شیرازۀ محکمی از سیاست در برگرفته است. چون سیاست، گرچه تنها هدف ممکن در زندگی مردم نیست، ولی بیشتر از هر چیز دیگر در زندگی مردم دخالت داشته و آنها را دنبال خود کشانده است. من هیچ اشکالی در پرداختن به سیاست نمی‌بینم و نمی‌فهمم چرا توجه به آن برای نویسنده مضرّ است. گرچه استاندال گفته است که وارد کردن مسائل سیاسی در رمان «به صدای هفت‌تیری می‌ماند که کسی وسط اپرا شلیک کند». ولی خودش هم وقایع‌نویس دوران خود بود. و یا توسیدید را در نظر بگیرید. به اعتقاد من اینکه او نویسنده‌ای سیاسی بود اصلاً صدمه‌ای به کار تاریخ‌نویسی‌اش نزد. گرچه سیاسی‌نویسی قلمرو خطرناکی است ولی نوشته‌های بسیار خوبی داریم که کمابیش به سیاست پرداخته‌اند. البته به صلاح بعضی از نویسندگان است که خودشان را دور از این قلمرو نگاه دارند مگر اینکه بخواهند بیاموزند چطور باید به وقایع نگاه و عیناً آنها را ثبت کرد، این کار هر نویسنده‌ای نیست، نویسندۀ خاصی می‌خواهد. تحقیق و جمع‌آوری اطلاعات، که بر اساس توده‌ای از مصالح و اطلاعات خام به دست می‌آید، باید یکدست و موزون باشد. سارتر از این نظر که گزارش‌هایش ساده و صریح بود خیلی جالب است، بماند که دیگر این روزها نمی‌توانم آنها را بخوانم. نویسنده‌ای که می‌خواهد در این حوزه کار کند هم باید از خودش مایه بگذارد و هم نگذارد. او باید از خود احساسات شدید و دل‌نگرانی و خشم نشان دهد، اما باید همۀ اینها را وارد اثرش کند و جا بیندازد. اگر این کار را نکند خیلی ساده یک «تبلیغاتچی» است و اثرش هم چیزی جز مشتی «موعظه» نیست.جان دوس‌پاسوس  📖 نویسندگان مشغول کارند‏  گزیدۀ گفت‌و‌گوهای پاریس ریویوترجمۀ احمد اخوّت  📮 تهیه از:کتاب‌فروشی‌ها وسایت jahaneketab.ir  #نویسندگان‌_‌مشغول‌_‌کارند#پاریس_‌ریویو#احمد‌_‌اخوت#جان‌_دوس‌_پاسوس  @jahaneketabpub