خانه پدری :خانه پدری را چند نیاز دلنشین و گرم و امن و لذتبخش بوجود میآورد .نیاز حمایتی و هدایتی به اقتدار پدر نیاز احساسی و عاطفی به عشق مادر نیاز به همخانه هایی بنام برادر و خواهر نیاز به خانه و سرپناهی برای حس امن بودن نیاز به درک شدن و پذیرفته شدنهای نامحدود تا روزیکه جوان میشویم . خانه را ترک کرده تنها پرواز میکنیم . سلیقه شخصی پیدا میکنیم . با همخانه های دوران کودکی مان متفاوت میشویم و گاهی بجای رفیق رقیب هم میگردیم و در غم و شادی به بچه ها میگوییم مبادا چیزی به خاله و عمه و دایی و عمو بگویی زیرا فامیل چشم دیدن ما را ندارند . در همان لحظه است که تا مرز بیگانگی از هم دور میشویم و کرامت و‌ حرمت خانه پدری فرو میریزد و در مابقی راه یکدیگر را نادیده میگیریم .تا اینکه بعد از سالها قهر و جدایی بخود آمده میبینیم با آنچه از هم دریغ و پنهان کردیم به جای خاص و مطلوبی نرسیدیم و از وحشت تنهایی امروز بیاد امنیت دورهمی های دیروزمان میافتیم . به یاد حرف زدنهای تمام نشدنی . به یاد هیاهوی دوران بچگی . به یاد حیاط آب پاشی شده . سماور روشن و یاس کنار باغچه و صفای خانه پدری مان میافتیم و میفهمیم ریشه و اصالت و ارزش های گمشده مان را در خانه پدری جا گذاشته ایم . دریغا که دیگر نه خانه پدری هست و نه گرمای مادری زیرا که هر دو سالهاست پر کشیده به دیار دیگری رفته اند.لطفا همین امروز با بخشیدن و عذرخواهی کردن تکه های پازل خانه پدری را بهم بچسبانید و رقیبان امروزتان را به همان رفیقان دیروزتان تبدیل کنید تا فرزندانتان در اعجاز و تسلی خانه پدری سهیم گردند و عواطف خانوادگی را با شما تجربه کنند و نه با دیدن فیلم های عاطفی و رمان های احساسی . جلیل سپهر@jalilsepehr