(قسمت پایانی)سلام مجددوقتی چند صدایی به یک صدایی تقلیل یافت در آن لحظه، ما از نسبت (من-تو) به نسبت (من-آن) سقوط می‌کنیم و هنرمند را به مثابه‌ی یک (موضوعِ سوگواری) مصرف می‌کنیم، نه یک (سوژه‌ی گفت‌وگو) نویسنده فراگفتار در تکمیلِ قسمت پایانیِ متن می‌گوید: (تنها صداست که می‌ماند) : باید گفت این صدا، اگر راستین باشد، نه در آیین‌های سوگواری پرشور، که در (گوش‌سپاری بی‌چشمداشت) به آنچه هنرمند در زمانِ حیات (بر زبان آورده) - -(و نه آنچه بر او گفتند)، باقی می‌ماند. فلسفه‌ی اصیل یادبود، نه در ساختن موزه، که در ادامه‌ی همان گفت‌وگوی ناتمام زنده‌ای است که او با ما آغاز کرد. اگر مرگ، پایان کبوتر نیست، به شرطی که ما آواز او را در قفس _(یادبودهای رسانه‌ای) حبس نکنیم و اجازه دهیم همان (صدا) در میان نقدها و ستایش‌های زمان حیاتش، همچنان به مثابه‌ی (مسئله‌ای حل‌نشده) با ما سخن بگوید. این تنها راه رهایی از دام (مرده‌خوری) است: حفظ (حیاتِ پرسش) به جای (مرگ پاسخ)حقر کمترینع. زیارتی