چون فراگفتاریک ماهیتی بینا رشته ای دارد،زبان شاعرانه می تواند با منطق نقاشی، موسیقی، سینما، معماری، روانشناسی، علوم شناختی و حتا فیزیک وارد گفت وگو شود.در اینجا شعر دیگر فقط از شعر تغذیه نمی کند.تصویر می تواند وارد نحو شود؛ موسیقی می تواند وارد ساختار معنا شود؛ بدن می تواند وارد دستور زبان شود؛ معماری می تواند به فرم شعر تبدیل شود.این همان جایی است که مفهوم «هم فرگشت» اهمیت پیدا می کند.هنرها فقط بر یکدیگر اثر نمی گذارند؛ بلکه می توانند در برخورد با یکدیگر صورت های تازه ای از معنا را تکامل دهند.این شاید یکی از مهم ترین دستاوردهای نظریه فراگفتاریک برای ادبیات امروز باشد.۸. نوآوری واقعی باید «قابل ادامه» باشدهر تازگی ای ارزش ادبی ندارد.یک واژه عجیب، یک نحو شکسته یا یک تصویر غیرمنتظره به خودی خود نوآوری نیست.اگر نوآوری فقط یک بار بتواند مخاطب را غافلگیر کند، خیلی زود به کلیشه تبدیل می شود.پس در فراگفتاریک باید میان:تازگی، شگفتی و نوآوری تفاوت گذاشت.تازگی ممکن است فردا کهنه شود.شگفتی ممکن است چند دقیقه دوام بیاورد.اما نوآوری حقیقی باید امکان تولید آثار تازه پس از خود را فراهم کند.یعنی شاعر دیگری بتواند از آن عبور کند، آن را نقد کند، تغییر دهد و حتا علیه آن بنویسد.اینجاست که یک نوآوری به «دستاورد ادبی» تبدیل می شود.۹. سود نهایی برای ادبیات: گسترش قلمرو «قابل گفتن»اگر بخواهیم تمام بحث را در یک جمله فشرده کنیم:نوآوری زبانی و معنایی، قلمرو چیزهایی را که ادبیات قادر به گفتن، دیدن و تجربه کردن است گسترش می دهد.ادبیات بدون نوآوری، به تدریج تبدیل به حافظه ادبیات می شود.اما ادبیات با نوآوری، تبدیل به آزمایشگاه آینده زبان می شود.از این دیدگاه، شاعر فراگفتاریک فقط کسی نیست که زیباتر می نویسد؛ او کسی است که می پرسد:زبان در آینده چگونه می تواند چیزی را بگوید که امروز هنوز امکان گفتنش را نداریم؟و اینجا به گمان من، مهم ترین گزاره فراگفتاریک شکل می گیرد:ادبیات زمانی زنده است که زبان هنوز چیزهایی برای کشف کردن داشته باشد.بنابراین سود نوآوری برای ادبیات صرفن «تازه شدن شعر» نیست؛ بلکه جلوگیری از مرگ امکان های زبان است.و شاید بتوان آن را به صورت یک اصل بنیادی فراگفتاریک چنین صورت بندی کرد:«هر نوآوری ادبی زمانی ارزشمند است که نه فقط معنایی تازه بسازد، بلکه امکان تازه ای برای معنا ساختن به وجود آورد.»این دقیقن نقطه ای است که نوآوری از تکنیک عبور می کند و به تکامل ادبیات تبدیل می شود....... در آخر به دو مثال کوتان نو آوری در زبان و معنا در فراگفتاریک اکتفا می کنممثال اول ـ نوآوری زبانی:فرض کنیم شاعر می نویسد: «شب، استخوان های شهر را جوید.» در زبان معمول، «جویدن» متعلق به دهان و بدن است، نه شب. اما فراگفتاریک با جابه جایی حوزه های معنایی، شب را از یک زمان طبیعی به موجودی زنده و مهاجم تبدیل می کند. زبان فقط تصویر نمی سازد؛ ساختار ادراک را تغییر می دهد.مثال دوم ـ نوآوری معنایی:«من از تو نرفتم؛ از خودم عقب ماندم.» اینجا «عقب ماندن» دیگر معنای زمانی یا مکانی ندارد؛ به شکاف میان «خود» و «خویشتن» تبدیل می شود. معنا در فاصله میان دو گزاره متولد می شود، نه در فرهنگ لغت..امید که در آینده بیشتر به این موضوع خواهم پرداخت....زنده باد ادبیات ایران ارادتمند#جمال_بیگ #نوآوری_زبان_معنا#فرا_گفتا_ریک