مهربانو پرنیان محتشم گرامی و ارجمنددرود و سپاس...امروز داشتم جوابیه ای در خور پرسش شما آماده می کردم که با متن ارسالی جناب زیارتی مواجه شدم که پاسخ پرسش شما را بخوبی به همراه دارد .برای همین متن را کوتاه کردم که در پایین برای شما ارسال می کنم ابتدا از اینکه متن «مرده خوری» را با دقت خواندید و با نگاهی نقادانه و در عین حال منصفانه، پرسشی اساسی را مطرح کردید.تشکر می کنم... به باور من، ارزش یک نظریه در مصون بودن از نقد نمی باشد، گو اینکه توانایی آن برای گفت‌وگو با نقدهای جدی است؛ از این رو، پرسش شما را فرصتی برای روشن‌تر شدن افق فراگفتاریک می‌دانم.همان‌گونه که اشاره کردید، «مرده‌خوری» یا ارزش‌گذاری افراطی پس از مرگ، پدیده‌ای دیرینه است و منحصر به سینما یا روزگار ما نیست. از حافظ و خیام تا فروغ، سهراب، شاملو، حسین پناهی و خسرو شکیبایی، تاریخ فرهنگ ما بارها این الگو را تجربه کرده است. بنابراین، فراگفتاریک هرگز مدعی کشف این پدیده نیست؛ زیرا نظریه زمانی اعتبار می‌یابد که میان «کشف پدیده» و «کشف سازوکارهای پنهان پدیده» تفاوت قائل شود.آنچه فراگفتاریک می‌کوشد آشکار کند، خودِ مرگ نیست؛ بلکه دگرگونی شبکه روابط میان زبان، حافظه، رسانه، قدرت، اقتصاد توجه و روان جمعی است. در این نگاه، مرگ تنها پایان زیست یک انسان نیست؛ آغاز بازآرایی یک نظام معنایی است. هنرمند تغییر نمی‌کند، اما جایگاه او در شبکه واژه‌ها، روایت‌ها و حافظه جمعی دگرگون می‌شود. پرسش اصلی این است که چه نیروهایی این دگرگونی را ممکن می‌کنند.از همین رو، فراگفتاریک به جای تمرکز بر خودِ سوژه، بر فرایند تولید معنا تمرکز می‌کند. چرا واژه‌هایی که دیروز خاموش بودند، امروز به ستایش برمی‌خیزند؟ چرا رسانه‌ای که سال‌ها سکوت کرده بود، ناگهان به حافظه‌ای فعال تبدیل می‌شود؟ چگونه فقدان، ارزشی را آشکار می‌کند که حضور نتوانسته بود آن را تثبیت کند؟ اینها پرسش‌هایی هستند که فراگفتاریک می‌کوشد به آنها پاسخ دهد.به گمان من، اگر نظریه‌ای تنها برای پدیده‌های تازه ساخته شود، بخش بزرگی از اندیشه بشری بی‌معنا خواهد شد. بسیاری از نظریه‌های بزرگ، پدیده‌های شناخته‌شده را از زاویه‌ای نو بازخوانی کرده‌اند و همین تغییر زاویه، افق‌های تازه‌ای برای فهم گشوده است. نوآوری، همیشه در کشف یک موضوع جدید نیست؛ گاه در کشف روابطی است که پیش از آن دیده نمی‌شدند.از این دیدگاه، نقد ارزشمند شما نه در برابر فراگفتاریک، که در امتداد آن قرار می‌گیرد؛ زیرا فراگفتاریک نیز خود را نظریه‌ای بسته و پایان‌یافته نمی‌داند، بلکه آن را روشی برای گشودن پرسش‌های تازه می‌شمارد. اگر این نظریه بتواند حتا یک لایه پنهان از سازوکارهای معنا را آشکار کند، رسالت خود را انجام داده است؛ و اگر نتواند، بی‌تردید باید در پرتو همین گفت‌وگوهای نقادانه بازاندیشی شود.از همراهی، دقت و نگاه مسئولانه شما صمیمانه سپاسگزارم. یقین دارم که چنین گفت‌وگوهایی، بیش از هر ستایشی، به بالندگی اندیشه و پویایی هر نظریه‌ای کمک می‌کند.با احترام و ارادت#جمال_بیگ