.تحلیل «خیانت در دوستی» به روایت فراگفتاریک به قلم: جمال بیگداشتم شعر زنده یاد نصرت رحمانی را می خوا

.تحلیل «خیانت در دوستی» به روایت فراگفتاریک به قلم: جمال بیگداشتم شعر زنده یاد نصرت رحمانی را می خواندم...«ای دوست/این روزها/ با هرکه دوست می شوم/ احساس می کنم/ آنقدر دوست بوده ایم/ که دیگر/ وقت خیانت است».....بی شک از این شعر نمی توان حس خوبی دریافت کرد!!! چرا که خیانت در دوستی فقط شکستن یک پیمان اخلاقی نیست؛  که قطعن «فروپاشی یک زیست‌ بوم زبانی، عاطفی و شناختی» است. دوستی در این نگاه، شبکه‌ای از «واژه‌ها، خاطره‌ها، اعتماد، سکوت‌ها و تجربه‌های مشترک» است. هنگامی که خیانت اتفاق می افتد، علاوه بر اینکه  یک رابطه آسیب می‌بیند؛  «دستور زبانِ اعتماد» از هم می‌ پاشد. برای همین است که:«خیانت»؛ شکست «هم‌فرگشتی دو ذهن» است. در فراگفتاریک، دوستی زمانی شکل می‌گیرد که «دو نظام ذهنی وارد فرآیند هم‌فرگشت» شوند. هر دو نفر، آرام‌آرام بخشی از «حافظه، زبان و افق معنایی خود را با دیگری» تنظیم می‌کنند. خیانت زمانی آغاز می‌شود که یکی از این دو نظام، دیگر در «مدار مشترک» رشد نمی‌کند و به‌جای گفت‌وگو، وارد مدار پنهان‌کاری و بهره‌برداری می‌شود. این را باید بخوبی بدانیم که هر رابطه ای، حافظه‌ای زنده دارد. این حافظه از «قول‌ها، رنج‌ها، فداکاری‌ها و لحظه‌های مشترک» ساخته می‌شود. خیانت زمانی ممکن می‌شود که فرد، این حافظه را از کار بیندازد یا آن را بازنویسی کند؛ یعنی گذشته را چنان تفسیر کند که خیانت برای خودش موجه؟!!! جلوه کند. در این وضعیت، واژه‌هایی مانند «وفاداری» دیگر معنای پیشین خود را ندارند. بی دلیل نیست که فراگفتاریک بر نقش ژنوم‌های ایدئولوژیک تأکید می‌کند. اگر ژنوم‌هایی مانند قدرت‌طلبی، خودشیفتگی، منفعت‌جویی یا حسادت بر ذهن فرد مسلط شوند، دوست دیگر «سوژه» نیست؛ بلکه به «ابژه» تبدیل می‌شود؛ ابزاری برای رسیدن به منفعت، لذت جویی. و پشت پا زدن به قراردادهای اجتماعی و اخلاقی وووو......در اینجا، زبان، نخستین میدان خیانت است و خیانت، پیش از آنکه در عمل اتفاق بیفتد، در زبان آغاز می‌شود:«سکوت‌های حساب‌شده، حذف حقیقت، دوپهلوگویی، تحریف واقعیت،و ساختن روایت‌های موازی».به روایت فراگفتاریک، «هر خیانت، ابتدا یک خیانت زبانی است و سپس به رفتار تبدیل می‌شود». ...... از همینجا باید بپذیریم انسانی که هویت درونی پایداری ندارد، برای حفظ بی هویتی و بی ثباتی خود، گاه نزدیک‌ترین دوست را قربانی می‌کند. در این حالت، وفاداری جای خود را به مدیریتِ ظاهر می‌دهد. فرد می‌کوشد در نگاه دیگران پیروز باشد، برای همین به دروغ های خودساخته می پردازد و به فرافکنی رو می آورد و دیگری را تخریب می کند و با سعی بسیار می کوشدحقانیت خود را به اثبات برساند حتا اگر در درون خود شکست خورده باشد. اگرچه بخش بزرگی از خیانت‌ها  علاوه بر سیتی رفتار، و عدم تعهد می تواند از ترس و عقده ی حقارت سرچشمه بگیرند: به همین دلیل،ترس، زبان را به پنهان‌کاری و ذهن را به توجیه سوق می‌دهد.......در ادبیات فراگفتاریک، «تنانگی» به پیوند زنده‌ی اجزای یک نظام اشاره دارد. دوستی نیز «تنانگی» دارد؛ یعنی «اعتماد، احترام، همدلی و صداقت» همچون مفصل‌های یک بدن عمل می‌کنند. خیانت، شکستن یکی از این مفصل‌هاست و در نتیجه، کل بدن رابطه تعادل خود را از دست می‌دهد.بنابراین به روایت فراگفتاریک، خیانت در دوستی فقط یک خطای اخلاقی یا تصمیم لحظه‌ای نیست؛ بی گمان در گذشته باید بارها اتفاق افتاده باشد ...حالا اجازه بدید چند سوال را با شما در میان بگذارم. آیا درمان آن نیز تنها با عذرخواهی ممکن می شود؟؟؛ و آیا نیازمند بازسازی زبان، بازآفرینی حافظه‌ی مشترک، پذیرش مسئولیت و شکل‌گیری دوباره‌ی اعتماد میسر است!!!؟. واقعن در این باره چه می شود گفت!!! اگر این بازسازی ممکن نشود چی؟؟؟، قطعن رابطه هرچند در ظاهر ادامه بیابد، اما به بک پوسته‌ای تهی تبدیل می‌شود که واژه‌هایش هنوز شنیده می‌شوند، اما دیگر حامل دوستی مشترک نیستند.نمی دانم چقدر توانستم موضوع «خیانت در دوستی» را به روایت فراگفتاریک به تحلیل بنشینم اما شما می توانید اگر لازم می دانید ادامه اش را آنگونه که شایسته است در ذهن خود به تصویر بکشید........ و مراقب دوستی های خود باشید.......ارادتمند#جمال_بیگ