قرار را کسانی گذاشته اندکه به جای گُلاز دهان جهان گلوله شلیک می کنندهر چند قرار نبودفکر کردن به توای

قرار را کسانی گذاشته اندکه به جای گُلاز دهان جهان گلوله شلیک می کنندهر چند قرار نبودفکر کردن به تواین همه پنجره رابه سمت باز شدن ببندندآمده بودملب هایم رابه غمگین ترین بوسه بسپارمو برای یک لحظهجنگ رااز فرهنگ لغت خود پاک کنماما کلماتگاهیاز سربازها هم خطرناک ترند؛وقتی بوسهدر دهان آدمیبه یک مین ترجمه می شوداینگونه زن!!!از یک انفجاربه میدان جنگتبدیل می گرددحالا باور کناز تو نمی نویسمکه جنگی دوباره سر بگیردمی نویسمتا واژهپیش از آنکهبه گلوله تبدیل شودبه آغوش تفنگ برگرددبگذارجنازه هااین باراز خاک بلند شوندتا به یاد بیاورندبه جای جنگیدنبرقصندو تانگوآخرین فعل جهان باشدحالا می خواهمآن لب غمگین راکه قرار بودجای ما تصمیم بگیردخودش را فریاد بزندما هنوزمی توانیمجنگ رااز فعل به سکوت ببریمو مرگ راآن قدر زندگی کنیمکه از زنده ماندن ماخجالت بکشد#جمال_بيگ #فرا_گفتا_ریک تقدیم به شعر مهربانو مریم نوروزی عزیز .دوست دیرینه ام