اینجا یک پرسش فراگفتاریکی بسیار مهم شکل می‌گیرد:آیا هر حقیقتی که با هدف نابودی دیگری بیان شود، هنوز «حقیقت» است یا به «خشونت زبانی» تبدیل شده است؟۸. تخریب، نوعی «اتوفاژی رابطه» نیز هستتخریبگر تصور می‌کند دیگری را می‌خورد، اما در واقع رابطه را می‌خورد.اعتماد را می‌خورد. گفت‌وگو را می‌خورد. و در نهایت حتا زبان خودش را می‌بلعد. زیرا کسی که دائمن از زبان برای تخریب استفاده می‌کند، به‌تدریج در جهانی زندگی می‌کند که در آن هر واژه علیه کسی است.در این مرحله:زبان دیگر محل دیدار نیست؛ محل کمین است.۹. و شاید عمیق‌ترین نکته فراگفتاریک نباید بپرسد:«آیا این آدم بیمار است؟»بلکه باید بپرسد:«چه اتفاقی برای نظام معنایی این انسان افتاده که برای اثبات وجود خود، به حذف وجود دیگری نیاز دارد؟»این پرسش بسیار انسانی‌تر و علمی‌تر است.زیرا برچسب «بیمار» ممکن است خود به ابزار دیگری برای تخریب تبدیل شود.و این یک پارادوکس فراگفتاریکی است:اگر برای محکوم کردن تخریبگر، خودمان او را تخریب کنیم، از زبان او چه چیزی باقی می‌ماند جز همان خشونتی که می‌خواستیم نقدش کنیم؟بنابراین در روایت فراگفتاریک، تخریب دیگران لزومن نشانه‌ی بیماری روانی نیست؛ اما می‌تواند نشانه‌ی یک «نظام روانی ، معنایی ناسالم» باشد. ارزش تحلیل در این است که به جای تشخیص عجولانه، تبارشناسی کنیم: این تخریب از کجا آمده، چه «ترسی» پشت آن ایستاده، چه «ژنوم ایدئولوژیکی» آن را تغذیه می‌کند و زبان چگونه از «ارتباط» به «حذف» تغییر کارکرد داده است.و شاید بتوان این گزاره را یک اصل فراگفتاریکی دانست:«انسانی که برای بزرگ شدن خود، دیگری را کوچک می‌کند، الزامن بیمار نیست؛ اما در «معماری معناییِ او»، «بزرگی» هنوز بدون «کوچک‌کردن» دیگری قابل تصور نشده است.»زنده باد ادبیات ایرانارادتمند#جمال_بيگ # تخریبگری#فرا_گفتا_ریک