- نتیجه‌ی جامعه‌شناختی : شعر، نه فقط روایتِ یک فرد، که روایتِ یک «نسلِ سرخورده» از فضایِ شهریِ ای

- نتیجه‌ی جامعه‌شناختی : شعر، نه فقط روایتِ یک فرد، که روایتِ یک «نسلِ سرخورده» از فضایِ شهریِ ایران است. نسلی که می‌داند «جهان کوتاه‌تر از آن است که فاصله از تردید بیفتد»؛ یعنی حتی تردید و شک، لوکس‌تر از آن است که بتوان به آن پناه برد. در چنین وضعیتی، شعر به آخرین سنگرِ اعتراض تبدیل می‌شود؛ سنگری کحسن ملائی شاعر: ه در آن، کلمات با تمامِ تاریخِ سنگینِ خود، به تنِ مخاطب می‌خارند و او را به واکنش وامی‌دارند. ۵. نتیجه‌گیریشعرِ موردِ بررسی، در سطحِ نخست، فضایی بن‌بستی و سرکوب‌گر را ترسیم می‌کند، اما در سطحی عمیق‌تر، روایتگرِ بحرانی وجودی و زبانی است. تلفیقِ دو رویکردِ «فراگفتاریک» و «جامعه‌شناختی» به ما نشان داد که:1. واژه‌ها بیمارند : واژگانی مثل «آزادی»، «شهر» و «قاعده» در این شعر، نه در معنایِ مرسومِ خود، که در معنایِ «تب‌دار» و «وارونه» به کار رفته‌اند. این بیماریِ زبانی، ریشه در تاریخِ سرکوبِ معنا در گفتمانِ عمومی دارد.2. جامعه نیز بیمار است : فضایِ شهریِ شعر، بازتابی از جامعه‌ای است که در آن، آرمان‌ها به انحطاط رسیده، نخبگان مجبور به سازش شده‌اند و تنها واکنشِ ممکن، برخوردِ جسمانی و تن‌آزار با ساختارهایِ سخت است.3. شعر به مثابه‌ی درمانِ موقت : هرچند شعر راهِ رهاییِ نهایی را نشان نمی‌دهد، اما با عریان‌کردنِ «تنِ خارانِ کلمات»، دستِ کم فضایی برای تأمل و تشخیصِ بیماری فراهم می‌آورد. شاعر با «تنه‌زدن» و «خارش»، مخاطب را از خوابِ روزمرگی بیرون می‌کشد و او را با واقعیتِ تلخِ زیست‌زبان‌اش مواجه می‌سازد.در نهایت، می‌توان گفت که این شعر، یکی از مصادیقِ روشنِ «شعرِ بحران» در ادبیاتِ معاصرِ ایران است؛ شعری که نه در پیِ پاسخ، که در پیِ پرسش‌هایی است که خودِ زبان از سرِ ناچاری به آن‌ها دچار شده است. ۶. پیشنهادهایی برای نقدِ شعر بر اساس سایر نظریه‌های ادبیبرای غنی‌تر شدنِ بحث و کاویدنِ لایه‌هایِ پنهانِ این شعر، به دوستان ديگر گروه پيشنهاد می‌شود که آن را از زوایایِ زیر نیز بررسی کنند: رویکرد هاي نظری ، پرسشِ هاي محوری و نکته‌ی قابلِ بررسی در شعر :1- نقد بر اساس فرمالیسم روسی (آشنایی‌زدایی) : شاعر چگونه با هنجارشکنیِ زبانی، مخاطب را از عادتِ زبانی خارج می‌کند؟ - براي مثال : ترکیباتِ غریبِ «طبلِ زیرِ پایِ علی چپ»، «دیوارهایِ ترش» و «سبیلِ کوتاهِ گربه». 2- نقد اسطوره‌ای-کهن‌الگویی (یونگ) : کدام کهن‌الگوها در تصاویرِ شعر فعال هستند؟ براي مثال : «بن‌بست» (نمادِ بن‌بستِ وجودی)، «لانه» (نمادِ امنیتِ ازدست‌رفته) و «موش/گربه» (نمادِ تعقیب و گریزِ همیشگی). 3- نقد اگزیستانسیالیستی (سارتر/کامو) : انسانِ این شعر در چه وضعیتِ پوچی گیر کرده و چه واکنشی نشان می‌دهد؟ براي مثال : «جهان کوتاه‌تر از آن است که فاصله‌ی تردید بیفتد» و تنه‌زدنِ عبث به دیوار. 4- نقد پساساختارگرا (دریدا/فوکو) : چگونه این شعر، تقابل‌هایِ دوگانه‌ی معنایی (مثل آزادی/اسارت، شیرینی/تلخی) را بر هم می‌زند؟ - براي مثال : آزادی به موش‌صفت تنزل یافته و عسل به تلخی تبدیل شده است. 5- نقد بوم‌گرا (اکوکریتیسیسم) : نسبتِ انسان با حیوانات و فضایِ شهری در این شعر چگونه ترسیم شده است؟ براي مثال : حیواناتِ شهری (موش، گربه، زنبور، مورچه) هر یک نمادِ قشر یا نیرویی در جامعه‌اند. 6- نقد روان‌کاوانه (لاکان) : «فقدان» و «نامِ پدر» در کجایِ این شعر به بحران می‌رسند؟ براي مثال : دیوارهایِ قانون‌نویس، همان «نظمِ نمادینِ» فروپاشیده‌اند و سوژه به «امرِ واقعی» (تنِ خاران) پناه برده است. 7- نقد هرمنوتیک (تأویل‌گرا) : اگر این شعر را یک «متنِ مقدسِ نانوشته» بدانیم، چه تأویل‌هایی از آن می‌توان داشت؟ براي مثال : هر خواننده، بر اساسِ تاریخِ زیسته‌ی خود، می‌تواند تأویلی تازه از «کوچه» و «آزادی» ارائه دهد.سپاسگزارم حسن ملائی