به روایت فراگفتاریک آیا ذهنی که همیشه درگیر کنترل،قضاوت و مقایسه است به عشق می رسد؟به قلم: جمال بیگد

به روایت فراگفتاریک آیا ذهنی که همیشه درگیر کنترل،قضاوت و مقایسه است به عشق می رسد؟به قلم: جمال بیگدر واقع مدت زیادی هست بعد از بحث با یکی از دوستان فکرم را درگیر این موضوع کرد و به نظر اینگونه می آید که ابتدا باید میان «داشتن عشق و دریافتن لذت عشق» تمایز بگذاریم. این دو، از دیدگاه فراگفتاریک، یکسان نیستند.ممکن است انسانی وارد رابطه‌ای عاشقانه شود، دلبستگی عاطفی داشته باشد یا حتا سال‌ها در کنار دیگری زندگی کند؛ اما هنوز به «لذت عشق» نرسیده باشد. زیرا در فراگفتاریک، لذت عشق زمانی پدید می‌آید که «خودِ قضاوت‌گر» برای لحظاتی از مرکز آگاهی کنار برود و «حضور» جای آن را بگیرد.ذهنی که پیوسته درگیر ظاهر است، جهان را به جای اینکه از طریق تجربه حس کند، از طریق «تصویرِ تجربه» دریافت می‌کند. برای چنین ذهنی، «زیبایی اغلب به نمایش»، «ارزش به مقایسه» و «انسان به موضوع ارزیابی» تبدیل می‌شود. در نتیجه، عشق نیز به جای آنکه یک رابطه ی زنده باشد، به پروژه‌ای برای اثبات خود تبدیل می‌شود.از دیدگاه فراگفتاریک، «قضاوت»، انرژی آگاهی را از رابطه به داوری منتقل می‌کند. در چنین وضعیتی، فرد به جای آنکه دیگری را بشنود، دائمن در حال سنجیدن اوست؛ و به جای لمس لحظه، درگیر تفسیر لحظه است؛ و حتا به جای زیستن عشق، مشغول ارزیابی کیفیت عشق است. این همان نقطه‌ای است که صمیمیت به تدریج تحلیل می‌رود.فراگفتاریک عشق را نوعی «هم‌فرگشتی آگاهی» می‌داند؛ یعنی دو ذهن، بدون حذف تفاوت‌هایشان، امکان دگرگون شدن در حضور یکدیگر را پیدا می‌کنند. اما ذهنی که اسیر ظاهر و قضاوت است، از دگرگون شدن هراس دارد، زیرا هر تغییر را تهدیدی برای تصویری می‌بیند که از خود ساخته است. در نتیجه، به جای پذیرش، به کنترل روی می‌آورد و کنترل، دشمن لذت است.از سوی دیگر، لذت عشق تنها هیجان نیست؛ بلکه تجربه ی «امنیت، اعتماد، آسیب‌پذیری و رهایی» است. قضاوت دائمی، این چهار عنصر را تضعیف می‌کند. کسی که مدام ظاهر خود یا دیگری را می‌سنجد، به سختی می‌تواند خودِ واقعی‌اش را آشکار کند، و تا زمانی که خودِ واقعی حضور نیابد، عشق نیز به سطح تصویر محدود می‌شود.در زبان فراگفتاریک می‌توان چنین گفت:«ظاهر»، سطحِ واژه است؛ «قضاوت»، دیوارِ واژه است؛ اما «عشق»، فضای میان واژه‌هاست. ذهنی که تنها سطح و دیوار را می‌بیند، هرگز به فضای میان آن‌ها قدم نمی‌گذارد.بنابراین، پاسخ فراگفتاریک، یک پاسخ مشروط است: انسانی که دائمن درگیر ظاهر و قضاوت است، ممکن است نشانه‌های عشق را تجربه کند، اما لذت عمیق عشق را تنها زمانی درمی‌یابد که از «اسارت مقایسه و داوری» فاصله بگیرد و به حضور، پذیرش و هم‌زیستی آگاهانه برسد. در این نگاه، عشق بیش از آنکه نتیجه ی یافتن فرد مناسب باشد، نتیجه ی رهایی نسبی ذهن از سلطه ی قضاوت است.در کل می خواهم بگویم:ذهنی که اسیر «ظاهر، مقایسه و داوری» است، جهان را از پشت آینه‌های شکسته می‌بیند؛ اما ذهنی که به حضور می‌رسد، همان جهان را به فضایی برای صمیمیت، برانگیختگی احساس و لذتِ آفرینش تبدیل می‌کند.ارادتمند#جمال_بیگ #فرا_گفتا_ریک