درود و احترام استاد گرامی🙏🌹نوشته‌تان را با دقت خواندم و با اصل دغدغه‌ای که درباره ی بی‌مهری به هنر

درود و احترام استاد گرامی🙏🌹نوشته‌تان را با دقت خواندم و با اصل دغدغه‌ای که درباره ی بی‌مهری به هنرمند در زمان حیات و ستایش او پس از مرگ مطرح کرده‌اید کاملن همدل هستم. به‌خصوص این نکته که ارزش‌گذاری واقعی یک جامعه نسبت به هنرمند، باید در زمان زیستن او اتفاق بیفتد نه فقط در مراسم بدرقه و سوگ که این همیشه دغدغه ی بزرگ خودم هم بوده و هست.با این حال هنگام خواندن متن یک نکته به ذهنم رسید. به نظرم پدیده‌ای که از آن با عنوان "مرده‌خوری" یا "مرده‌پرستی" یاد می‌کنیم پدیده‌ای تازه یا مختص سینما و حتی دوران معاصر نیست بلکه از دیرباز در فرهنگ‌ها و جوامع مختلف وجود داشته ولی در ایران بیشتر. گاهی انسان‌ها تا وقتی کسی زنده است ارزش و جایگاه واقعی او را نمی‌بینند و پس از فقدانش تازه به یاد خوبی‌ها، آثار و تأثیرات او می‌افتند و چه‌بسا تصویری آرمانی از او می‌سازند.در ادبیات و هنر خودمان نیز نمونه کم نداریم از فروغ و سهراب و شاملو گرفته تا حسین پناهی و خسرو شکیبایی و بسیاری دیگر، همواره این پرسش وجود داشته که چرا جامعه گاهی در زمان حیات هنرمند، آن‌گونه که شایسته است او را نمی‌بیند و پس از فقدانش، ناگهان زبان ستایش گشوده می‌شود.به همین دلیل، برای من جالب است که بدانم در این متن، "فراگفتاریک" دقیقن چه لایه ی تازه‌ای به این پدیده ی شناخته‌شده اضافه می‌کند. چرا که به نظرم اگر یک پدیده ی اجتماعی و فرهنگی از دیرباز وجود داشته، صرف بازخوانی آن با واژگان و مفاهیم تازه، لزومن به معنای کشف یک پدیده ی جدید نیست.البته ممکن است ارزش یک چارچوب نظری دقیقن در این باشد که پدیده‌ای قدیمی را از زاویه‌ای تازه، عمیق‌تر و قابل‌تحلیل‌تر نشان دهد و اگر مقصود شما چنین چیزی باشد خواندن توضیحات بیشترتان برایم بسیار جذاب خواهد بود.با احترام و ارادت#پرنیان_محتشم